Badiou/Lacan-περιορισμοί δια της διεύρυνσης

http://leninreloaded.blogspot.com/2012/01/alain-badiou_3558.html

ο Λακάν περιγράφει με μια παραβολή την έννοια της φυλακής.ο Μπαντιού περιορίζει τις αναγνώσεις του παραδείγματος εγγράφοντάς το στην πολιτική σφαίρα.το φάσμα των ερμηνειών μπορεί να επεκταθεί και προς τις δύο κατευθύνσεις-ακόμα πιο αφαιρετικά, μεταφυσικά, ακόμα πιο κυριολεκτικά, επιστημονικά.
το punctum της ιστορίας: και οι τρεις φυλακισμένοι φέρουν λευκό δίσκο.

διεμπλοκή

κι όταν πια αντιλήφθηκαν πως δεν υπήρχε έξω, πριν, μετά
πως κάθε ένας πάλευε με την ακολουθία των συνεκδοχών του
όταν εννόησαν το τοπολογικό τους σώμα, το ολογραφικό τους συναίσθημα
τότε ειδώθηκαν τον κόσμο για πρώτη φορά και ξεπεράσανε τα βλέφαρά τους.

προσωδία 2

προσωδία

προς μουλτιπερσοναλμπλόγκερς ΙΙΙ

θλιβερό φαινόμενο...

weaving penelope

[A]rendt was a great story teller. Whether in the classroom, her office, or her living room, Arendt told stories to illustrate her thought. As Stern and Yarbrough point out, Arendt had the “gift of thinking poetically,” in which she combined two seemingly contrary modes of thought: literary sensibility and logical precision (Stern and Yarbrough, p. 192-193). This uncanny ability to explore ideas in narrative frameworks was likely due to her love of poetry and fiction, especially Hölderlin and Kafka. Her poetic insight and clarity of thought provided students with a metaphorical space for thinking[..]

http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/01/16/thinking-like-penelope-and-teaching-like-holderlin-learning-the-art-of-teaching-from-hannah-arendt/

κάπτεν αμέρικα

κι όμως μόνο εσύ με πίστεψες πραγματικά, σε όλες τις μορφές μου...

:-p

-(to change the world α.θ.κ. "θ")
-"May we share σαμ lemon Θ πlease?"

illuminationen_the task of the translator

πριν πολλά χρόνια είχα γελάσει πολύ με το μεταφραστικό λάθος "illuminated manuscripts" ως "λαμπερά χειρόγραφα".προφανώς ο μεταφραστής δεν είχε ιδέα από τέχνη.
ο Βάλτερ όμως είχε.

φφΦφ

lacunae_U marking me

‎


















"Not, exactly, green:
closer to bronze
preserved in kind brine,

something retrieved
from a Greco-Roman wreck,
patinated and oddly

muscular. We cannot
know what his fantastic
legs were like--

though evidence
suggests eight
complexly folded

scuttling works
of armament, crowned
by the foreclaws'

gesture of menace
and power. A gull's
gobbled the center,

leaving this chamber
--size of a demitasse--
open to reveal

a shocking, Giotto blue.
Though it smells
of seaweed and ruin,

this little traveling case
comes with such lavish lining!
Imagine breathing

surrounded by
the brilliant rinse
of summer's firmament.

What color is
the underside of skin?
Not so bad, to die,

if we could be opened
into this--
if the smallest chambers

of ourselves,
similarly,
revealed some sky."


Mark Doty

public

view

up from your mountain
you keep watching me
hunter or angel
mute guide of my thoughts
i miss your voice

αιτιώδεις σχέσεις

ήθελε να γνωρίζει πάντα το γιατί.γιατί ενώνονται τα αμινοξέα, γιατί είναι πράσινα τα φύλλα, γιατί ο κόσμος είναι έτσι κι όχι ανάποδα.κάθε τόσο της έκανε μια αιφνιδιαστική ερώτηση για την οποία είχε ήδη την απάντηση.αιτιώδεις σχέσεις, τα πάντα έχουν ένα γιατί πίσω τους προς εντοπισμό και διερεύνηση, κάθε ποιότητα μετατρέπεται σε ποσότητα.σε μια στιγμή του είπε "σ'αγαπώ", την κοίταξε δύσπιστα, μ'ένα χαμόγελο παιδιού που του χαρίζουν κάτι και δεν ξέρει αν είναι σωστό να το πάρει."αφού δεν με ξέρεις, γιατί το λες".εκείνη την ώρα θα ήθελε να υπάρχει όντως ένα βέλος στο ύψος της καρδιάς της, να του πει να γιατί.να καταθέσει τα στατιστικά στοιχεία των συναισθημάτων της.να απαριθμήσει μια λίστα λογικών κι αδιαμφισβήτητων συσχετισμών που ως αποτέλεσμα είχαν μια σειρά βιοχημικών αντιδράσεων καθοριστικών στο σχηματισμό των τρομερών αυτών φθόγγων.δεν χρειάστηκε.τον είδε να σηκώνεται βιαστικά και να της λέει "πρέπει να το επεξεργαστώ".
καιρό μετά τον θυμήθηκε να γελάει ξεκαρδισμένος.οδηγούσε κι επαναλάμβανε μόνος του σε κάποιο αόριστο γιατί:"γιατί κλάνει το γατί".να γελάει με την ψυχή του, απελευθερωμένος.έτσι θα 'πρεπε να του έχει απαντήσει, αλλά δεν πρόλαβε.

unexpected connection_ginsberg/elytis

La psychanalyse à l’envers

Ζακ Λακάν, Σεμινάριο 17 "Το ανάποδο της ψυχανάλυσης"

1969-70

ed. Seuil, Paris

La psychanalyse à l’envers, αυτός θεώρησα πως έπρεπε να είναι ο τίτλος του παρόντος σεμιναρίου.
Μην νομίζετε πως αυτός ο τίτλος οφείλει οτιδήποτε στην επικαιρότητα που θα θεωρούσε τον εαυτό της στα πρόθυρα του να φέρει τα πάνω κάτω σ’ έναν ορισμένο αριθμό τόπων. Δεν θα δώσω παρά την ακόλουθη απόδειξη. Σ’ ένα κείμενο του 1966, και συγκεκριμένα σε μια από αυτές τις εισαγωγές που συνέταξα τη στιγμή της συλλογής των Γραπτών μου, και που το υπογραμμίζουν ιδιαιτέρως, κείμενο που τιτλοφορείται De nos antécédents, χαρακτηρίζω στην σελίδα 68 το λόγο μου ως μια επανεξέταση, λέω, του φροϋδικού σχεδίου από την ανάποδη. Γράφτηκε λοιπόν πολύ πριν τα γεγονότα – μια επανεξέταση από την ανάποδη (envers).
Τι να πει κανείς γι’ αυτό; Μου συνέβη, την περασμένη χρονιά, να διακρίνω, με μεγάλη επιμονή, σε τι συνίσταται το καθεστώς του λόγου, σαν μια αναγκαία δομή που υπερβαίνει κατά πολύ την ομιλία, η οποία είναι πάντοτε λίγο ως πολύ συνάρτηση των περιστάσεων. Αυτό που προτιμώ, είπα, και μάλιστα μια μέρα το έγραψα στον πίνακα, είναι ένας λόγος χωρίς λόγια.
Είναι γεγονός ότι κάλλιστα αυτός μπορεί να υφίσταται χωρίς λόγια. Υφίσταται σε ορισμένες θεμελιώδεις σχέσεις. Αυτές, κυριολεκτικά, δε θα μπορούσαν να στηριχθούν χωρίς τη γλώσσα. Μέσα από την γλώσσα ως εργαλείο εγκαθιδρύεται ένας ορισμένος αριθμός σταθερών σχέσεων, στο εσωτερικό των οποίων μπορεί, βεβαίως, να εγγραφεί κάτι που είναι πολύ πιο ευρύ, που πάει πολύ πιο μακριά, από τις δυνατές εκφορές. Δεν είναι διόλου αναγκαίες ώστε η συμπεριφορά μας, οι πράξεις μας να εγγράφονται ενδεχομένως στο πλαίσιο ορισμένων πρωταρχικών διατυπώσεων. Εάν αυτά τα πράγματα δεν συνέβαιναν, τι θα γινόταν με ό,τι ξαναβρίσκουμε στην εμπειρία μας, και ειδικότερα την αναλυτική -παρούσα σ’ αυτό το σημείο συνάρθρωσης επειδή ακριβώς το υπέδειξε -, τι θα γινόταν λοιπόν με αυτό που ξαναβρίσκουμε υπό τη μορφή του υπερεγώ;
Υπάρχουν δομές -δε θα μπορούσαμε να τις κατονομάσουμε διαφορετικά- για να χαρακτηρίσουμε ό,τι μπορεί να αναδειχθεί από αυτό το υπό μορφήν όπου την τελευταία χρονιά έδωσα έμφαση στο πλαίσιο μιας ιδιαίτερης χρήσης, –δηλαδή αυτό το οποίο ορίζω διαμέσου της θεμελιώδους σχέσης με βάση τη σχέση ενός σημαίνοντος με ένα άλλο σημαίνον. Απ’ όπου προκύπτει η ανάδυση αυτού, που αποκαλούμε το υποκείμενο –μέσω του σημαίνοντος που, εν προκειμένω, λειτουργεί ως αυτό που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο, σε σχέση με ένα άλλο σημαίνον.
Πώς να διατυπώσουμε αυτόν τον θεμελιώδη τύπο; Αυτόν τον τύπο, αν θέλετε, χωρίς να χρονοτριβούμε, φέτος θα τον γράψουμε με έναν νέο τρόπο. Τον είχα διατυπώσει την περασμένη χρονιά με βάση την εξωτερικότητα του σημαίνοντος S1, εκείνου απ’ όπου αντλεί την καταγωγή του ο ορισμός του λόγου, έτσι όπως πρόκειται να τον υπογραμμίσουμε σ’ αυτό το πρώτο βήμα, σ’ έναν κύκλο που τον δηλώνουμε με το αρχικό γράμμα Α, δηλαδή το πεδίο του μεγάλου Άλλου. Όμως, απλοποιώντας, θεωρούμε το S1 και, κατονομάζουμε με το σημείο S2, την συστοιχία των σημαινόντων. Πρόκειται γι’ αυτά που είναι ήδη υπάρχοντα, μολονότι στο πρωταρχικό σημείο στο οποίο εντασσόμαστε για να καθορίσουμε τι συμβαίνει με τον λόγο, τον λόγο νοούμενο ως καθεστώς του εκφερόμενου, το S1 είναι εκείνο που πρέπει να εξετάσουμε ως παρεμβαίνοντα. Παρεμβαίνει σε μια σημαίνουσα μπαταρία, που δεν έχουμε ποτέ κανένα δικαίωμα, σε καμία περίπτωση να θεωρήσουμε ως αποτελούμενη από διάσπαρτα στοιχεία, ως αυτή που διαμορφώνει το δίκτυο αυτού που ονομάζεται μια γνώση…..

Απόσπασμα από το Σεμινάριο 17 του Ζακ Λακάν L’envers de la psychanalyse, Paris, Seuil.

http://www.centrerepsy.gr/%28A%28elqTkth1zAEkAAAANmIxODNkMzAtMzI5OS00ZGFmLWI1ZDQtMmNlMjczODAxMTQ0Gdt6EeD3ADjvMmJqH1Y7hqyvNIE1%29%29/Infos/Article.aspx?IDVAl=6&th=%CE%96%CE%B1%CE%BA%20%CE%9B%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BD,%20%CE%A3%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%2017&cult=el-GR&AspxAutoDetectCookieSupport=1

κλεισθένης revisited

Ο Κλεισθένης υπήρξε Αθηναίος πολιτικός του 6ου αι. π.Χ., της οικογένειας των Αλκμεωνιδών. Το 508-507 π.Χ. έθεσε τις βάσεις για τη δημοκρατική μεταρρύθμιση της Αθήνας.

Με το τέλος της τυραννίας του Πεισίστρατου, ανέλαβε να μεταρρυθμίσει το πολίτευμα της Αθήνας και να το καταστήσει δημοκρατικότερο. Γι' αυτό τον σκοπό διαχώρισε τους Αθηναίους σε δέκα φυλές με δέκα δήμους η καθεμιά. Σε κάθε φυλή φρόντισε να ανήκουν πολίτες από διάφορες περιοχές της Αττικής και έτσι οι πλούσιοι ευγενείς έπαψαν να αποτελούν μόνοι τους μια ισχυρή τάξη και αναμίχθηκαν με τους υπόλοιπους πολίτες. Ο Κλεισθένης έδωσε όλη την εξουσία στην Εκκλησία του δήμου. Από αυτήν εκλέγονταν και οι δέκα στρατηγοί που διοικούσαν όχι μόνο το στρατό αλλά και το ίδιο το κράτος.

Επιπρόσθετα, η βουλή των 400, όργανο που θέσπισε ο Σόλωνας αντικαταστήθηκε από νέα βουλή με 500 βουλευτές. Αυτοί εκλέγονταν κάθε χρόνο με κλήρο 50 από κάθε φυλή. Έτσι, όλοι οι πολίτες είχαν πιθανότητα να γίνουν κάποτε βουλευτές. Έργο της βουλής ήταν να προετοιμάζει τα θέματα που θα συζητούσε η Εκκλησία του δήμου. Επίσης, ο Κλεισθένης, για να προστατέψει το νέο πολίτευμα, καθιέρωσε τον οστρακισμό. Κάθε πολίτης έγραφε πάνω σε ένα κομμάτι από σπασμένο αγγείο (όστρακο) το όνομα του πολιτικού που θεωρούσε πιο επικίνδυνο για τη δημοκρατία. Μετρούσαν κατόπιν τα όστρακα και εξόριζαν για 10 χρόνια όποιον είχε συγκεντρώσει 6 χιλιάδες όστρακα με το όνομά του. Έτσι γεννήθηκε στην Αθήνα η δημοκρατία, το πολίτευμα που δίνει σε όλους του πολίτες το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση του κράτους. Η δημοκρατία ήταν μια από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις των αρχαίων Ελλήνων. Έτσι έπαψαν η συγγένεια και η καταγωγή να παίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή της Αθήνας. Με το μέτρο αυτό ο Κλεισθένης "έδωσε την πολιτεία στον λαό", όπως έγραψε αργότερα ο Αριστοτέλης.

[wikipedia]

ολομερικότητα

Abduction is a kind of logical inference described by Charles Sanders Peirce as "guessing".^[1] The term refers to the process of arriving at an explanatory hypothesis. Peirce said that to abduce a hypothetical explanation a from an observed surprising circumstance b is to surmise that a may be true because then b would be a matter of course.^[2] Thus, to abduce a from b involves determining that a is sufficient (or nearly sufficient), but not necessary, for b.

For example, the lawn is wet. But if it rained last night, then it would be unsurprising that the lawn is wet. Therefore, by abductive reasoning, the possibility that it rained last night is reasonable. (But note that Peirce did not remain convinced that a single logical form covers all abduction.)^[3]

Peirce argues that good abductive reasoning from P to Q involves not simply a determination that, e.g., Q is sufficient for P, but also that Q is among the most economical explanations for P. Simplification and economy are what call for the 'leap' of abduction.^[4]

There has been renewed interest in the subject of abduction in the fields of computer science and artificial intelligence research.

[http://en.wikipedia.org/wiki/Abductive_reasoning]

η ιστορία ενός εγώ που ξαναβρήκε το εμείς

προ_οικονομία