παρασκευή και 13

firevox

θα περίμενε κανείς απο εκείνον που ζητάει απο τον άλλο
να ενδώσει στην δική του επιθυμία
να έχει εκείνος πρώτα γίνει (ψυχή και σώμα)
η επιθυμία του άλλου

emergent space(time)

internet as a possible proof,that space is emergent

Χ,Ψ,Ζ*

Αν η δύναμη έχει να κάνει με το "θέλουμε-και-μπορούμε", σε αντιδιαστολή προς το απλό "μπορούμε", τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι η δύναμή μας έχει γίνει αδύναμη.Οι πρόοδοι που έχει κάνει η επιστήμη δεν έχουν τίποτα να κάνουν με το "θέλω"' ακολουθούν τους δικούς τους αμείλικτους νόμους, υποχρεώνοντάς μας να κάνουμε ό,τι μπορούμε, ανεξάρτητα απο τις συνέπειες.Μήπως το "θέλω" και το "μπορώ" έχουν διακόψει τις σχέσεις τους;Μήπως είχε δίκιο ο Βαλερύ όταν έλεγε πενήντα χρόνια πριν:"On peut dire que tous ce que nous savons, c'est-a dire tout ce que nous pouvons, a fini par s'opposer a ce que nous sommes"; ("Μπορεί να πει κανείς ότι όλα όσα ξέρουμε, δηλαδή όλα όσα έχουμε τη δύναμη να κάνουμε, στράφηκαν τελικά εναντίον αυτού που είμαστε".)
Και πάλι, δεν γνωρίζουμε πού θα μας οδηγήσουν αυτές οι εξελίξεις, γνωρίζουμε όμως, ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε, ότι κάθε μείωση της δύναμης είναι μια ανοιχτή πρόσκληση στη βία-έστω και μόνο για το λόγο ότι αυτοί που έχουν τη δύναμη και τη νιώθουν να γλιστράει από τα χέρια τους, είτε είναι η κυβέρνηση είτε οι κυβερνώμενοι, το έβρισκαν πάντα δύσκολο να αντισταθούν στον πειρασμό να την αντικαταστήσουν με τη βία.

[Χ.Άρεντ, Περί Βίας,εκδ.Αλεξάνρεια, σελ.149]


*όπου Χ=άνθρωπος, Ψ=ψυχή, Ζ=ζωή

farewell Siegfried

Pina ή ένα μαντείο στο Wuppertal (χοροδικτύωση)

παρακολουθώντας το αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ του Wenders για την Pina Bausch, κάνει κανείς σκέψεις για την ίδια τη δομή της ομάδας που έστησε η χορογράφος στο επαρχιακό Wuppertal.με τι ψυχή ξεκίνησε στη μέση του πουθενά ένα εγχείρημα που έμελλε να αλλάξει την πόλη, τους κατοίκους της και φυσικά τους ίδιους τους χορευτές που συγκεντρώθηκαν απο όλο τον κόσμο, κι έφτασαν να απευθύνονται σε όλο τον κόσμο απο μια άκρη της γης.ο Wenders στήνει τους χορευτές στην κάμερα, βάζοντάς τους να "μιλήσουν" στην απούσα πλέον απ΄τη ζωή Pina, κοιτώντας εμάς τους θεατές-εμείς στη θέση της χορογράφου, εμείς ως συλλογική έκφανση εκείνης που έγινε η ψυχή του κόσμου φορώντας συνειδητά το κόκκινο φουστάνι για τον έρωτά της.και το πορτραίτο της ανασταίνεται μπροστά στα μάτια μας απο όσους την συνέθεσαν, όσους την διαμόρφωσαν και τους διαμόρφωσε, όχι προστάζοντας αλλά δείχνοντας, όχι εξηγώντας αλλά χορεύοντας.μια ομάδα τέτοια δεν έχει ανάγκη τον ετεροκαθορισμό της, γιατί προσανατολίζεται με τις σχέσεις μεταξύ των μελών της, βασίζεται στη διαφωρά και την ελευθερία.πέρσι, η ομάδα εμφανίστηκε εδώ στην αθήνα, με ένα ερώτημα να αιωρείται για το μέλλον της:πώς θα συνεχίσει την πορεία της με την απώλεια του κέντρου της.η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η συνέχεια της πορείας θα είναι στο σωστό αυλάκι, όταν αποσπαστούν οι υποομάδες που σίγουρα θα έχουν δημιουργηθεί, και θα τολμήσουν ό,τι τόλμησε η πηγή της έμπνευσής τους πριν 40 χρόνια.δηλαδή να διασπαρθούν σε άλλες πόλεις και να συνεχίσουν κι εκεί έκκεντρα το έργο τους, εμπνέοντας με την σειρά τους κι άλλους, δείχνοντας τα πατήματα που κάνουν το αβέβαιο βήμα τέχνη και το λαβύρινθο σκηνή.

έξω

στάση λεωφορείου σε κεντρικό δρόμο.ηλικιωμένη κυρία με παλτό πτι-καρώ μπεζ-κόκκινο καθισμένη στο μεταλλικό παγκάκι.σαραντάχρονη πλησιάζει και κάθεται δίπλα της.στρέφουν αργά τα κεφάλια τους και κοιτάζονται, χαμογελάνε απαλά.η ηλικιωμένη σκύβει και αφαιρεί ένα ξερό φύλλο απο το παπούτσι της άλλης γυναίκας.εκείνη ακουμπάει επαναληπτικά, απο το λεπτό χέρι με τις φλέβες ως τον ώμο της ηλικιωμένης.περιστρέφουν ταυτόχρονα τα κεφάλια τους και παράλληλα τα χέρια τους διαγράφουν διπλά τόξα.πίσω απο την ηλικιωμένη ξεπροβάλει μια νεότερη γυναίκα φορώντας τα ίδια ρούχα και ανασηκώνει ένα κοριτσάκι που φοράει επίσης το ίδιο παλτό.το κοριτσάκι απλώνει τα χέρια και μαζεύει άνθη απο τη νεραντζιά δίπλα στη στάση.και οι τρεις γέρνουν κρατώντας η μία την άλλη σαν γέφυρα και κρύβουν τα άνθη στο στέρνο της σαραντάχρονης.το λεωφορείο έρχεται.η σαραντάχρονη προσφέρει το μπράτσο της στην ηλικιωμένη και μαζί επιβιβάζονται σε αυτό.

πτ_έρως και μαν(τ)ική ικανότητα

"ή ποίησις υπό της των μαινόμενων
ή του σωφρονοΰντος ήφανίσθη"

[Πλάτωνα Φαίδρος, παλινωδία]

helium

et in arcadia ego

ο κύκλος του αίματος

αν η λύση ήταν η χρήση βίας, η αντεκδίκηση θα είχε σώσει προ πολλού τον κόσμο ετούτο.όμως το μόνο που βλέπουμε είναι η επανάληψη μιας ασύμμετρης πλέον βεντέτας, χωρίς όρια.το σκύλεμα νεκρών εχθρών και οι πανηγυρισμοί για την σύνθλιψη του ανθρώπου (του όποιου ανθρώπου) είναι δείκτης της άφατης σήψης, της ανελέητης αποκτήνωσης, της διάλυσης του πολιτισμού.
πριν λίγο καιρό, διέρρευσαν εικόνες αμερικανών στρατιωτών που επιδείκνυαν για τρόπαια διαμελισμένα σώματα αμάχων στο αφγανιστάν.mad dogs ενός ακόμη παράλογου πολέμου.αυτά τα σκυλιά, θα ξαναδούν την πατρίδα τους άραγε; εκείνοι που τους έστειλαν με παιάνες,θα τους δεχτούν πίσω όπως τους βετεράνους του βιετνάμ κάποτε;ή θα τους αφήσουν να αφανιστούν εκεί, στην ξένη γη, να μην επιστρέψουν διαλύοντας το σύμπαν στη γη του πατρός τους;γιατί για κάποιους είναι αργά, πολύ αργά για εξιλέωση.

η ιεροτελεστεία της άνοιξης

απεικονίσεις της Γυναίκας στην ελληνική μπλογκόσφαιρα

είδα κάποιον να την δείχνει χαμογελαστή πίσω απο τα σκουπίδια (που έπρεπε να φύγουν σαν τις μαύρες σκέψεις για να καθαρίσει η εικόνα της)
άλλον να την παρουσιάζει ξαπλωμένη, γυμνή και αγέρωχη, στοχαστική και ήρεμη να ατενίζει ένα εγγύς μέλλον, στο ναό της γνώσης
κάποιος άλλος την έδειξε μια φορά έγχρωμη, μια ασπρόμαυρη, μια χαμένη στη θολή καθημερινότητα, μια ποιητική και γοητευτική μες το ομιχλώδες τοπίο (κάποτε θα αναλάβει να επιλέξει τη μία ή την άλλη-τι διχασμός!)
είναι κι εκείνος που έδειξε μόνο το στόμα της, με τον οίστρο στα χείλη (και μιλάει πάντα με ύφος γυναίκας στις δύσκολες μέρες)
ένας άλλος την έδειξε τσίτσιδη, τεμπέλα και φλύαρη, πάνω στο στρώμα της ακαμάτρας (και μετά το μετάνοιωσε)
ένας την έδειξε σαν τριαντάφυλλο να πάλεται σ'ανατολίτικους ρυθμούς, ιέρεια και ζωοδόχος πηγή.

αναρωτιέμαι, αν όλοι αυτοί αναγνωρίζουν, πως η απεικόνιση αυτή, δεν είναι άλλη απο την απεικόνιση της συνείδησής τους.

turbulent_sequencing voices

ωστόσο

με φώναξες για καιρό
καλώντας με με χίλια ονόματα
αφήνοντας πετραδάκια ή δόντια σπασμένα
για να σε βρω
και ήρθα
και ήρθα ανυστερόβουλα
και ήρθα
αλλά ξέρεις
δεν θα είμαι για πάντα εδώ

Foucault Vs. Βλάσσης_transdiscursive position

Homer, Aristotle, and the Church Fathers played this role, as did the first mathematicians and the originators of the Hippocratic tradition.This type of author is surely as old as our civilization.But I believe that the nineteenth century in Europe produced a singular type of author who should not be confused with "great" literary authors, or the authors of canonical religious texts, and the founders of sciences.Somewhat arbitrarily, we might call them "initiators of discursive practices".
The distinctive contribution of these authors is that they produced not only their own work, but the possibility and the rules of formation of other texts.[..]
On the other hand, Marx and Freud, as "initiators of discursive practices", not only made possible a certain number of analogies that could be adopted by future texts, but as importantly, they also made possible a certain number of differences.They cleared a space for the introduction of elements other than their own, which, nevertheless, remain within the field of discourse they initiated.[..]
In keeping with this distinction, we can understand why it is inevitable that practitioners of such discourses must "return to the origin".Here, as well, it is necessary to distinguish a "return" from scientific "rediscoveries" or "reactivations"."Rediscoveries" are the effects of analogy or isomorphism with current forms of knowledge that allow the perception of forgotten or obscured figures.[..]
If we return, it is because of a basic and constructive omission, an omission that is not the result of accident or incomprehension.In effect, the act of initiation is such, in its essence, that it is inevitably subjected to its own distortions;that which displays this act and derives from it is, at the same time, the root of its divergences and travesties.This nonaccidental omission must be regulated by precise operations that can be situated, analyzed, and reduced in a return to the act of initiation.The barrier imposed by omission was not added from the outside;it arises from the discursive practice in question, which gives it its law.Both the cause of the barrier and the means for its removal, this omission-also responsible for the obstacles that prevent returning to the act of initiation-can only be resolved by a return.

[M.Foucault, Language, counter-memory, practice / p.131-135]

στην εκκλησία του δήμου

bonjour

de profundis_η άλλη μισή αλήθεια

την πρώτη φορά, είχα μεγάλη ταραχή.πήρα το βιβλίο απο το ράφι, το έβαλα κάτω απο το παλτό κι έσκισα βιαστικά το κομμάτι με το bar code.κατευθύνθηκα προς την έξοδο με την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά που και να σήμαινε ο συναγερμός θα τον υπερκάλυπτε.δεν σήμανε όμως, τα είχα καταφέρει.σιγά σιγά απέκτησα μια άνεση, χτίζοντας παράλληλα και μια ιδεολογία:διάολε, στη χώρα του καπιταλισμού, θα χτυπήσω με τα δικά τους μέσα.όσο μεγαλύτερο το πολυκατάστημα, η αλυσίδα, τόσο καλύτερα.με τον καιρό, τα βιβλία (που μου ήταν απαραίτητα όπως θεωρούσα) έγιναν ρούχα (και δώρα για τους φίλους μου) και μια ηδονή αλαζονική μετέτρεπε όλο και περισσότερο το ψέμμα σε παιχνίδι, είχα γίνει εξπέρ.με μια ματιά σκανάριζα τις κάμερες, τα τυφλά σημεία, τα αντικλεπτικά και πώς μπορούσα να τα ξεφορτωθώ.το "παιχνίδι" κράτησε μήνες και πιθανόν να μην με έπιαναν ποτέ, εάν δεν έκανα το σφάλμα να αφήσω μια φίλη να συμπαρασυρθεί.γελάγαμε συνωμοτικά στριμώχνοντας εσώρουχα μέσα στα μακριά μας μανίκια και περνάγαμε σαν καρχαρίες ινκόγνιτο ανάμεσα απο τους κατάφορους διαδρόμους θηρεύοντας τη λεία μας.κάποια στιγμή την έχασα απ'τα μάτια μου.άρχισα να την αναζητώ στους ορόφους ενώ πλησίαζε η ώρα που θα έκλεινε το πολυκατάστημα.τότε άκουσα μια φωνή να με καλεί με το μικρό μου όνομα απο τα μεγάφωνα.πάγωσα.ήξερα οτι είχα δύο επιλογές: να πάω προς την έξοδο και να γλιτώσω ή να μοιραστώ την τύχη της φίλης μου.προτίμησα το δεύτερο.κατευθύνθηκα προς το γραφείο εξυπηρέτησης πελατών χωρίς να ξέρω τι θα με περιμένει.η διαπίστωση οτι κατηγορούσαν μόνο εκείνη για κλοπή ήταν μια προσωρινή ανακούφιση, αλλά όταν με ρώτησαν ευθέως αν έχω κι εγώ κρυμμένα ρούχα επάνω μου, ήταν καταλυτικό.με ρώτησε μια απ'τις πωλήτριες, μια συνομήλική μου μαύρη κοπέλα με καθαρή ματιά, που θα είχε πιθανόν περισσότερους λόγους απο μένα (λευκή μεταπτυχιακή φοιτήτρια) για να βρίσκεται στη θέση μου, αλλά είχε προτιμήσει να δουλεύει σκληρό μεροκάματο για να τα βγάζει πέρα με τις ανάγκες της.για να έχει αυτήν την καθαρή ματιά, στην οποία δεν μπορούσα να αντισταθώ.έβγαλα με κατεβασμένο το κεφάλι τα αγαθά που κατάλαβα οτι παίρνοντάς τα έπληττα τη δική της επιβίωση και τη δική μου αξιοπρέπεια.η μισή αλήθεια ήταν οτι "χτυπούσα" τον εχθρό, η άλλη μισή οτι χτυπούσα τους δίκαιους στους οποίους επιθυμούσα να συγκαταλέγομαι.και η συγνώμη που ζήτησα απ'το δικαστή το επόμενο πρωί, απευθυνόταν πρώτα σ'εκείνη και στο λαό της, έπειτα στη φίλη μου και τέλος στον καλό μου εαυτό.στο πρωινό παγωμένο αεράκι ένιωσα πιο άδεια παρά ποτέ, πιο στεναχωρημένη παρά ποτέ, συνειδητοποιώντας το μέγεθος της ήττας μου.τους επτά διαβόλους του συστήματος που κατηγορούσα, τους είχα αφήσει να μπουν μέσα μου και να με κατασπαράξουν.κι έδωσα το λόγο μου πως θα προσπαθήσω να μην το ξαναεπιτρέψω.πως αν ένα παιχνίδι είναι στραβό, δεν μπορείς να το πολεμήσεις παρά αλλάζοντας το παιχνίδι.και για να αλλάξεις παιχνίδι, πρέπει να αλλάξεις πρώτα ο ίδιος τους όρους που βλέπεις τα πράγματα.γιατί μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να βρεις το δρόμο για το μοναδικό αστέρι σου, τον προορισμό σου.

O_fe_λι_a

Taking the study of perception as his point of departure, Merleau-Ponty was led to recognize that one's own body (le corps propre) is not only a thing, a potential object of study for science, but is also a permanent condition of experience, a constituent of the perceptual openness to the world. He therefore underlines the fact that there is an inherence of consciousness and of the body of which the analysis of perception should take account. The primacy of perception signifies a primacy of experience, so to speak, insofar as perception becomes an active and constitutive dimension.

Merleau-Ponty demonstrates a corporeity of consciousness as much as an intentionality of the body, and so stands in contrast with the dualist ontology of mind and body in René Descartes, a philosopher to whom Merleau-Ponty continually returned, despite the important differences that separate them. In the Phenomenology of Perception Merleau-Ponty wrote: “Insofar as I have hands, feet; a body, I sustain around me intentions which are not dependent on my decisions and which affect my surroundings in a way that I do not choose” (1962, p. 440).

The question concerning corporeity connects also with Merleau-Ponty's reflections on space (l'espace) and the primacy of the dimension of depth (la profondeur) as implied in the notion of being in the world (être au monde; to echo Heidegger's In-der-Welt-sein) and of one's own body (le corps propre).

http://en.wikipedia.org/wiki/Merleau-ponty

Edward Leonov Ave.

ευγενής είναι εκείνος που αναγνωρίζει πως η γενεαλογία του είναι η ευτυχής προσωπική επιλογή που καθορίζει τους παραδειγματικούς άξονες των λόγων του.

στο σινεμά της ζωής

υπάρχουν δύο φωνές:μία που κραυγάζει "ζήσε" για να πεθάνεις,
και μία που ψιθυρίζει "πέθανε" για να ζήσεις.ποιά θα ακούσεις;

Γραφείο Μεταφορών "Η Κασσάνδρα"

Joe Purdy » REM from The Voice Project on Vimeo.

"Πουθενά δεν γίνεται πιο εμφανές πως η νίκη της βίας επί της δύναμης στρέφεται εναντίον του εαυτού της απ'ό,τι στη χρήση του τρόμου για τη διατήρηση της κυριαρχίας, πρακτική που για τις αλλόκοτες επιτυχίες και τις τελικές αποτυχίες της γνωρίζουμε ίσως περισσότερα απο οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά.Η τρομοκρατία δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη βία' είναι μάλλον η μορφή διακυβέρνησης που γεννιέται όταν η βία, έχοντας καταστρέψει όλη τη δύναμη, δεν παραιτείται αλλά, αντίθετα, διατηρεί πλήρως τον έλεγχο.Εχει συχνά παρατηρηθεί ότι η αποτελεσματικότητα της τρομοκρατίας εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά απο το βαθμό κοινωνικής ατομοποίησης.Κάθε μορφή οργανωμένης αντίστασης πρέπει να εξαφανιστεί προτού η τρομοκρατία αφεθεί να ξεσπάσει σ'όλη της την ένταση.Αυτή η ατομοποίηση-εξωφρενικά άχρωμος ακαδημαϊκός όρος δεδομένης της φρίκης που υποδηλώνει-διατηρείται και επιτείνεται μέσα απο την πανταχού παρουσία του πληροφοριοδότη, ο οποίος μπορεί κυριολεκτικά να βρίσκεται παντού διότι δεν είναι πια απλώς ένας επαγγελματίας πράκτορας που πληρώνεται απο την αστυνομία, αλλά εν δυνάμει κάθε άτομο με το οποίο έρχεται κανείς σε επαφή.Πώς εγκαθιδρύεται ένα τέτοιο πλήρως ανεπτυγμένο αστυνομικό κράτος και πώς λειτουργεί-ή, μάλλον, πώς τίποτα δεν λειτουργεί εκεί όπου αυτό επικρατεί-, μπορούμε τώρα να το μάθουμε απο το βιβλίο του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν Ο πρώτος κύκλος, το οποίο μάλλον θα παραμείνει ένα απο τα λογοτεχνικά αριστουργήματα του εικοστού αιώνα και σίγουρα περιέχει την καλύτερη τεκμηρίωση που υπάρχει σχετικά με το σταλινικό καθεστώς.Η καθοριστική διαφορά ανάμεσα στην ολοκληρωτικού τύπου κυριαρχία, που βασίζεται στην τρομοκρατία, και στις τυραννίες και τις δικτατορίες, που εγκαθιδρύονται δια της βίας, είναι ότι η πρώτη στρέφεται όχι μόνο εναντίον των φίλων και υποστηρικτών της, φοβούμενη κάθε δύναμη, αλλά ακόμη και τη δύναμη των φίλων της.Το αποκορύφωμα της τρομοκρατίας επέρχεται όταν το αστυνομικό κράτος αρχίζει να καταβροχθίζει τα παιδιά του, όταν ο χθεσινός εκτελεστής γίνεται το σημερινό θύμα.Και αυτή είναι επίσης η στιγμή που η δύναμη εξαφανίζεται εντελώς.Υπάρχουν σήμερα πάμπολλες ευλογοφανείς εξηγήσεις της αποσταλινοποίησης της Ρωσίας-καμμιά δεν είναι πιστεύω, τόσο ακαταμάχητη όσο εκείνη που παραπέμπει στη συνειδητοποίηση απο τους ίδιους τους σταλινικούς αξιωματούχους ότι η συνέχιση του καθεστώτος θα οδηγούσε, όχι σε μια εξέγερση, εναντίον της οποίας η τρομοκρατία είναι πράγματι η καλύτερη εγγύηση, αλλά σε παράλυση ολόκληρης της χώρας"

[Χ.Άρεντ, Περί βίας, σ.117]


Οι απαραίτητες συνεκδοχικές αντικαταστάσεις για την προσαρμογή του κειμένου στη σημερινή παγκόσμια/προσωπική πραγματικότητα ας γίνουν απ' όποιον θέλει να δει.Ποιός το περίμενε οτι ο Διαφωτισμός θα κινδύνευε να ολοκληρωθεί στην κυριολεξία του:σε μια υπέροχη μεγάλη λάμψη.

ξεσκονίζοντας

"From Baudelaire's essay on Pierre Dupont:'We had been waiting so many years for some solid, real poetry!Whatever the party to which one belongs, whatever the prejudices one has inherited, it is impossible not to be moved by the sight of that sickly throng breathing the dust of the workshops, swallowing lint, becoming saturated with white lead, mercury, and all the poisons necessary to the creation of masterpieces, sleeping among vermin in the heart of districts where the humblest and greatest virtues live side by side with the most hardened vices and with the dregs from prisons.That sighing and languishing throng to which the earth owes its marvels, which feels flowing in its veins an ardent red blood, which looks long and sadly at the sunshine and shade of the great parks and, for its only comfort and consolation, bawls at the top of its voice its song of salvation:Let us love one another...'-'There will come a time when the accents of this workingman's Marseillaise will circulate like a Masonic password, and when the exiled, the abandoned, and the lost, whether under the devouring tropical sky or in the snowy wilderness, will be able to say, 'I have nothing more to fear-I am in France!'as he hears this virile melody perfume the air with its primordial fragrance:'Nous dont la lampe le matin/Au clairon du coq se rallume,/Nous tous qu'un salaire incertain/Ramene avant l'aube a l'enclume...'-On the "Chant des ouvriers":'When I heard that wonderful cry of melancholy and sorrow, I was awed and moved.'Cited in Maxime Leroy, Les Premiers Amis francais de Wagner (Paris 1925), pp.51-53."

[W.Benjamin, The Arcades Project, d Literary History, Hugo_ p.755]

βιβλιογραφία

deus ex-machina_talking to my compUter

και θα είσαι ο θεός μου
και θα είμαι η συνείδησή σου


και θα σου δίνω το λόγο μου
και θα μου δίνεις το γινόμενό του


και θα βλέπω σε σένα τη δυνατότητα
και θα βλέπεις σε μένα την ισχύ

μόρτες

βροτός:"θνητός, φθαρτός", ως ουσ."άνθρωπος", άμβροτος "αθάνατος", αμφιβρότη (ασπίς), η ¨η καλύπτουσα ολόγυρα (περιβάλλουσα) τον θνητόν, βροτήσιος (βροτοτήσιος) "ο εις τους βροτούς ανήκων, ανθρώπινος", βρότεος και βρότειος=ωσ.:εκ του μβροτός (αντί μρατός=αρχ.ινδ.mrtah=νεκρός, αρμ. mard=άνθρωπος, pb.lat.mortuus, αρχ.εκκλ.σλαβ.mrotvo=νεκρός' το ρο είναι αιολισμός;) μεταπτ.τύπος αρχ.ινδ. martah=άνθρωπος=ελλ.μορτός "άνθρωπος, θνητός" Ησυχ.:ρ.mer-=αποθνήσκειν (φθείρεσθαι) εν τοις: αρχ.ινδ.marate, mriyate=αποθνήσκει, λατ.morior=αποθνήσκω.

scenario

Προμηθέας_ φωτιά_χρόνος_γλώσσα

Κράτος Βία τε, σφῷν μὲν ἐντολὴ Διὸς
ἔχει τέλος δὴ κοὐδὲν ἐμποδὼν ἔτι·
ἐγὼ δ᾽ ἄτολμός εἰμι συγγενῆ θεὸν Ήφαιστος
δῆσαι βίᾳ φάραγγι πρὸς δυσχειμέρῳ.
πάντως δ᾽ ἀνάγκη τῶνδέ μοι τόλμαν σχεθεῖν·
ἐξωριάζειν γὰρ πατρὸς λόγους βαρύ.
τῆς ὀρθοβούλου Θέμιδος αἰπυμῆτα παῖ,
ἄκοντά σ᾽ ἄκων δυσλύτοις χαλκεύμασι
προσπασσαλεύσω τῷδ᾽ ἀπανθρώπῳ πάγῳ
ἵν᾽ οὔτε φωνὴν οὔτε του μορφὴν βροτῶν
ὄψει, σταθευτὸς δ᾽ ἡλίου φοίβῃ φλογὶ
χροιᾶς ἀμείψεις ἄνθος. ἀσμένῳ δέ σοι
ἡ ποικιλείμων νὺξ ἀποκρύψει φάος,
πάχνην θ᾽ ἑῴαν ἥλιος σκεδᾷ πάλιν·
ἀεὶ δὲ τοῦ παρόντος ἀχθηδὼν κακοῦ
τρύσει σ᾽· ὁ λωφήσων γὰρ οὐ πέφυκέ πω.
τοιαῦτ᾽ ἐπηύρω τοῦ φιλανθρώπου τρόπου.
θεὸς θεῶν γὰρ οὐχ ὑποπτήσσων χόλον
βροτοῖσι τιμὰς ὤπασας πέρα δίκης.
ἀνθ᾽ ὧν ἀτερπῆ τήνδε φρουρήσεις πέτραν
ὀρθοστάδην, ἄυπνος, οὐ κάμπτων γόνυ·
πολλοὺς δ᾽ ὀδυρμοὺς καὶ γόους ἀνωφελεῖς
φθέγξῃ· Διὸς γὰρ δυσπαραίτητοι φρένες.
ἅπας δὲ τραχὺς ὅστις ἂν νέον κρατῇ.

το πουλί cuculus canorus

την κυριακή που μας πέρασε, είχαμε οικογενειακή συγκέντρωση με αφορμή τα γενέθλια της μάνας μου.πάνω στο μακρύ τορνευτό τραπέζι απλώθηκαν τραπεζομάντηλα, τα γιορτινά σερβίτσια, εκλεκτά φαγητά φτιαγμένα με φροντίδα.παρά την ευχάριστη περίσταση, ήταν προφανές οτι τα μέλη της ευρύτερης οικογένειας κατέβαλαν μια κάποια προσπάθεια για να φαίνονται καλά.η γιαπωνέζα νύφη μου, χαμογελούσε κάτω απο τα πρησμένα μάτια της ("δεν μας λένε όλη την αλήθεια σίγουρα" ψιθύρισε κάποια στιγμή), η αδερφή μου ανέλυε τα οφέλη της ολιστικής ιατρικής (πώς κρατάνε το παιδί μακρυά απο αρρώστιες), ο ξάδερφος που συχνά μου στέλνει ρατσιστικά serial email, ανησυχούσε για το πώς θα πάει η καινούρια δουλειά του νεαρού αλβανού που έχει υιοθετήσει εδώ και πολλά χρόνια (ναι, ευτυχώς για την αντίφαση).
μιας και μας είχαν κάνει κατάληψη στο τραπέζι,που στην πραγματικότητα είναι το σπίτι του τριάχρονου ανηψιού μου και δεν μπορούσαμε να χωθούμε απο κάτω όπως το συνηθίζουμε, είπα να πάμε στον κήπο (δηλαδή στο χαλί παραπλεύρως) για να παίξουμε.του έδειξα το νέο πεδίο και μπήκε αμέσως στο νόημα."κοίτα, αυτός γύρω-γύρω είναι ο φράχτης και στο κέντρο το συντριβάνι για να παίρνουμε νερό.τριγύρω είναι τα λουλούδια, αλλά μπορούμε να φυτέψουμε κι άλλα".έφερε τρεχάτος την τσαγιέρα απο το ασημικό της γιαγιάς, κι άρχισε το πότισμα, μετά γίναμε σπόροι οι ίδιοι, που ανοίγουν κι απλώνουν φύλλα και άνθη.χοροπηδάγαμε μέσα-έξω τον φράχτη, με μια κουβέντα, την καταβρήκαμε.
όταν ήρθε η ώρα να φύγω, δεν ήθελε καθόλου να σταματήσουμε το παιχνίδι, κι άρχισε να μου τραβάει το κασκόλ που τύλιγα στο λαιμό μου.το επιχείρημα του ήταν το κλασσικό:"δικό μου είναι!"(άρα δεν μπορείς να το πάρεις και να φύγεις) και πράγματι πώς να αποδείξεις σ'ένα παιδί ή και σ'οποιονδήποτε οτι κάτι μπορεί να ανήκει σε κάποιον, χωρίς να φτάσεις στον παραλογισμό (πόσο μάλλον που το κασκόλ μου το είχε χαρίσει ένας αγαπητός μου φίλος, που του το είχαν κάνει επίσης δώρο).έτσι του είπα, "δεν είναι ούτε δικό μου, ούτε δικό σου, αλλά άμα δεν το φορέσω θα κρυώνω".χωρίς δεύτερη κουβέντα, με κοίταξε με κατανόηση και μου το ξαναφόρεσε καλά καλά για να ζεσταθώ.το πουλάκι μου, φέρνει πάντα το καλύτερο μήνυμα.

who shall I say is calling? II

"Be pleased then, you living one,
in your delightfully warmed bed,
before Lethe's ice-cold wave,
will lick your escaping foot."
Goethe


το κάλεσμα.όταν δεν ακούγεται με το καλό, ακούγεται κι αλλιώς.

οπή φωτός

κι αν τη χαρά δεν μπορώ ν'αντικρύσω κατάματα
στο φωτεινό σου πρόσωπο
μου φτάνει να έχω την αντανάκλαση της
κυκλωμένη στο χαμόγελό μου
έτσι ξέρω, οτι υπάρχει ακόμα έλεος.

Nelumbo nucifera

The Arc

http://en.wiktionary.org/wiki/arc

implosion/explosion_the implication of exploitation

Gulf of Mexico Oil Spill

















Fukushima Nuclear Power Plant

κοσμόγραμμα

I need to know you're out there
Need to know you're listening

I need to know you're out there
Just need to know you're out there
Need to know you're out there somewhere

...and the world laughs with you

ερωτευτείτε (γιατί χανόμαστε)

"Ανακεφαλαιώνω:απο πολιτική άποψη δεν αρκεί να πούμε οτι δύναμη και βία δεν είναι το ίδιο πράγμα.Δύναμη και βία είναι πράγματα αντίθετα' όταν η μία επικρατεί απόλυτα, η άλλη απουσιάζει.Η βία εμφανίζεται εκεί όπου η δύναμη κινδυνεύει, αλλά αν αφεθεί ανεξέλεγκτη , καταλήγει στην εξαφάνιση της δύναμης.Αυτό σημαίνει οτι δεν είναι σωστό να θεωρείται αντίθετο της βίας η μη βία' η αναφορά στη μη βίαιη δύναμη είναι στην πραγματικότητα πλεονασμός.Η βία μπορεί να καταστρέψει τη δύναμη, αλλά είναι εντελώς ανίκανη να τη δημιουργήσει.Η μεγάλη εμπιστοσύνη του Χέγκελ και του Μαρξ στη διαλεκτική "δύναμη της άρνησης", χάρη στην οποία τα αντίθετα δεν καταστρέφουν το ένα το άλλο, αλλά εξελίσσονται ομαλά το ένα στο άλλο διοτί οι αντιφάσεις προάγουν και δεν παραλύουν την ανάπτυξη, στηρίζεται σε μια πολύ παλαιότερη φιλοσοφική προκατάληψη:οτι το κακό δεν είναι τίποτα περισσότερο απο μια στερητική τροπικότητα του καλού, οτι το καλό μπορεί να προέλθει απο το κακό' οτι κοντολογής, το κακό δεν είναι παρά μια προσωρινή εκδήλωση ενός κρυμμένου ακόμη αγαθού.Τέτοιες γνώμες καταξιωμένες στο χρόνο έχουν γίνει επικίνδυνες.Τις συμμερίζονται πολλοί που δεν έχουν ακούσει ποτέ το όνομα του Χέγκελ ή του Μαρξ, για τον απλό λόγο ότι εμπνέουν την ελπίδα και διαλύουν τον φόβο-μια απατηλή ελπίδα που χρησιμοποιείται για να διαλύσει έναν εύλογο φόβο.Δεν εννοώ μ'αυτό να εξομοιώσω τη βία με το κακό' θέλω μόνο να τονίσω οτι η βία δεν μπορεί να προέλθει απο το αντίθετό της, που είναι η δύναμη, και ότι, για να την κατανοήσουμε ως έχει, θα πρέπει να εξετάσουμε τις ρίζες και τη φύση της."

[Χ.Άρεντ, Περί Βίας,εκδ.Αλεξάνδρεια, σελ.118]





καιρός ν'αφήσουμε τα πάνω-κάτω
και ν'αρχίσουμε τα πέρα-δώθε

συλλογικός νους

DJ Spooky + Joshua Roman » Radiohead from The Voice Project on Vimeo.

δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη
απ'το να νομίζει κανείς
πως σκέφτεται μόνος του.

boys & girls

I jumped in the river and what did I see?
Black-eyed angels swam with me
A moon full of stars and astral cars
All the things I used to see
All my lovers were there with me
All my past and futures
And we all went to heaven in a little row boat
There was nothing to fear and nothing to doubt

I jumped into the river
Black-eyed angels swam with me
A moon full of stars and astral cars
And all the things I used to see
All my lovers were there with me
All my past and futures
And we all went to heaven in a little row boat
There was nothing to fear and nothing to doubt

There was nothing to fear and nothing to doubt
There was nothing to fear and nothing to doubt

η δημόσια σφαίρα

Σε αντιδιαστολή μ'αυτήν την "αντικειμενικότητα", της οποίας μόνη βάση είναι το χρήμα ως κοινός παρονομαστής για την ικανοποίηση όλων των αναγκών, η πραγματικότητα της δημόσιας σφαίρας στηρίζεται στην ταυτόχρονη παρουσία αναρίθμητων προοπτικών και όψεων, με τις οποίες εμφανίζεται ο κοινός κόσμος και για τις οποίες δεν μπορεί ποτέ να επινοηθεί κοινό μέτρο ή κοινός παρονομαστής.Διότι αν και ο κοινός κόσμος αποτελεί το κοινό πεδίο συνάντησης όλων, όμως όσοι είναι παρόντες έχουν διαφορετικές θέσεις μέσα σ'αυτό, και η θέση του ενός δεν μπορεί να συμπίπτει με τη θέση του άλλου, όπως δεν μπορεί να συμπίπτει η θέση δύο αντικειμένων.Το να είναι κανείς ορατός και ακουστός απο τους άλλους αντλεί τη σημασία του απο το γεγονός οτι καθένας βλέπει και ακούει απο διαφορετική θέση.Αυτό είναι το νόημα του δημόσιου βίου, σε σύγκριση με τον οποίο ακόμη και η πιο πλούσια και πιο ικανοποιητική οικογενειακή ζωή δεν μπορεί να προσφέρει σε κάποιον παρά μόνο την επέκταση ή τον πολλαπλασιασμό της θέσης του με τις συνακόλουθες όψεις και προοπτικές της.Η υποκειμενικότητα της ιδιωτικότητας μπορεί να επεκταθεί και να πολλαπλασιαστεί σε μια οικογένεια, μπορεί να ισχυροποιηθεί τόσο, ώστε το βάρος της να γίνει αισθητό στην δημόσια σφαίρα' αλλά αυτή η "δημόσια" οικογένεια δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει την πραγματικότητα που προκύπτει απο το ολικό άθροισμα των όψεων που παρουσιάζει ένα αντικείμενο σ'ένα πλήθος θεατών.Μόνο όπου είναι δυνατό ν'αντικρύζονται τα πράγματα απο τους πολλούς στην ποικιλία των όψεών τους χωρίς να μεταβάλλουν ταυτότητα, ούτως ώστε όσοι συγκεντρώνονται γύρω τους να ξέρουν πως βλέπουν την ταυτότητα στην απόλυτη διαφορά, εκεί μπορεί αληθινά και αξιόπιστα να εμφανιστεί η εγκόσμια πραγματικότητα.
Κάτω απο τις συνθήκες ενός κοινού κόσμου, την πραγματικότητα δεν την εγγυάται κατά κύριο λόγο η "κοινή φύση" όλων των ανθρώπων που την συνιστούν, αλλά μάλλον το γεγονός ότι, παρά τις διαφορές θέσεως και παρά την ποικιλία όψεων που προκύπτει, όλοι ενδιαφέρονται πάντα για το ίδιο αντικείμενο.Αν η ταυτότητα του αντικειμένου δεν είναι πλέον δυνατό να διακριθεί, καμμιά κοινή φύση των ανθρώπων, και λιγότερο απ'όλα ο αφύσικος κομφορμισμός μιας μαζικής κοινωνίας, δεν μπορεί ν'αποτρέψει την καταστροφή του κοινού κόσμου, που συνήθως ακολουθεί την καταστροφή των πολλών όψεων, με τις οποίες εμφανίζεται στο ανθρώπινο πλήθος.Αυτό μπορεί να συμβεί κάτω απο συνθήκες απόλυτης απομόνωσης, όπου κανείς δεν μπορεί πια να συμφωνήσει με κανέναν άλλο, όπως συμβαίνει συνήθως στις τυραννίες.Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί επίσης και κάτω απο τις συνθήκες μιας μαζικής κοινωνίας ή μιας μαζικής υστερίας, όπου βλέπουμε όλους τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται ξαφνικά σαν να ήσαν μέλη μιας οικογένειας, αποτελώντας καθένας μιαν επέκταση κι ένα αντίγραφο του πλησίον του.Και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι έχουν μεταβληθεί πέρα για πέρα σε ιδιώτες, δηλαδή έχουν στερηθεί το να βλέπουν και να ακούνε τους άλλους ή το να τους βλέπουν και να τους ακούν οι άλλοι.Βρίσκονται όλοι έγκλειστοι στην υποκειμενικότητα της δικής τους ατομικής εμπειρίας, η οποία δεν παύει να είναι ατομική έστω κι αν πολλαπλασιάζεται απειράριθμες φορές.Το τέλος του κοινού κόσμου έχει επέλθει όταν αυτός αντικρύζεται απο μια μόνο πλευρά κι όταν έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζεται σε μια μόνο προοπτική.

[Χάννα Άρεντ, Η Ανθρώπινη Κατάσταση, εκδ.Γνώση, σελ 84-85]

Tokyo-ga

Hana no iro wa
Utsuri ni keri ni
Itazura ni
Waga mi yo ni furu
Nagame seshi ma ni

χωρίς λόγια

τους είδα να καπνίζουν ένα τσιγάρο στο προαύλιο του ευαγγελισμού
πιο αδύνατοι κι απ'τους στατήρες με τους ορούς που στέκονταν ανάμεσά τους.
ανταλλάξαμε χαμόγελα.λιακάδα.

σκιάποδες

πάει καιρός που χάθηκαν πατέρες και μανάδες
και τα παλιά κιτάπια και τα λάβαρα σκουριάζουνε
σαν μισοφέγγαρα παροπλισμένα σε υπόγεια
γι'αυτό σου λέω καλέ μου το χέρι κράτα μου
και πάμε πάλι απ'την αρχή να συνεχίσουμε
κι ας λένε πως θα συναντήσουμε τους σκιάποδες
κανείς δεν ξέρει, κι αυτό είναι πολύ
μα όχι ακατόρθωτο να το αντέξουμε.

λίστα με ψώνια (απο την greek αντρική μπλογκοπαραγωγή)

"να θυμηθώ να πάρω:
*αφρόλουτρο badedas (με άρωμα παραλίας)
*τυρί (κεφαλογραβιέρα)
*γυναίκα (Laika κομμώτρια, αν δε βρω,κάτι με βυζί και τακούνι, αρκεί ν'αρέσει στους φίλους μου)
*ριζοσπάστη (ή αυγή)
*εισιτήρια για τον αγώνα(ολυμπιακός/παναθηναικός, αν δεν έχει, αριστερά/δεξιά)
*"Το στραβό" (ή κάποιο άλλο μυθιστόρημα)
*τσιγάρα
*gereatric forte (τρία κουτιά, τουλάστιχον)

αυτά"

spitting in the wind

...ή "φύσιν μεταβαλείν ουκ έστι ράδιον"

Στην πληθύ της ψυχής μου

κι εκεί που θα γυρνάς εγώ μου μόνο σου

αν τύχει και περάσεις απ’ τη γειτονιά

και δεις στο δρόμο μου γραμμένα αισθήματα

είναι που σε σκέφτηκα

κι αν τύχει και στο πάρκο περιπλανηθείς

και δεις δυό δέντρα να στενάζουνε

γέρνοντας το ένα στ΄άλλο όλα τα φύλλα τους

είναι που σε πεθύμησα

κι άμα περάσεις απ’την πόλη βιαστικά

και στα φανάρια σου γελάσουν μάτια

μικρού παιδιού μελαχροινού

είναι που σε προσκάλεσα

κι αν δεις τον κόσμο στο ηλεκτρισμένο φως

να τραγουδάει τα χέρια απλώνοντας στο σήμερα

άγνωστα πρόσωπα με μια καρδιά

είναι που σε συνάντησα

επιλογή

Life is like a ride from Dimitris Ladopoulos on Vimeo.

ηθική αξία

κάποτε διαγωνιζόμενος για το δικαστικό σώμα, μου είπε οτι μία απο τις ερωτήσεις αναφερόταν στο αν κρίνεται σωστό ο μισθός των δικαστικών να είναι υψηλός προκειμένου να διασφαλίζεται η ακεραιότητά τους.

χρήσιμη ορολογία

κοινή λογική: το διανοητικό μας όργανο για την αντίληψη, την κατανόηση και την αντιμετώπιση της πραγματικότητας και των δεδομένων της.η επιπλέον αίσθηση δυνάμει της οποίας οι πέντε καθαρά "υποκειμενικές" αισθήσεις ευθυγραμμίζονται με τον "αντικειμενικό" κόσμο.και τούτο, εφόσον η συγκεκριμένη "αίσθηση¨ελέγχει και συναρμόζει τα αισθητηριακά δεδομένα του ατόμου μαζί με εκείνα των άλλων υποκειμένων, διασώζοντας έτσι την ίδρυση του κόσμου ως κοινού.υπ' αυτή την προοπτική, η κοινή λογική συνιστά την "πολιτική αίσθηση κατ'εξοχήν".

γραφειοκρατία: η εξουσία ενός πολύπλοκου συστήματος γραφείων όπου κανένας άνθρωπος, ούτε ο ένας ούτε οι άριστοι, ούτε οι λίγοι ούτε οι πολλοί, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος, κυριολεκτικά η εξουσία του Κανενός.(Αν, σε συμφωνία με την παραδοσιακή πολιτική σκέψη, αναγνωρίσουμε την τυραννίδα ως κυβέρνηση που δεν έχει να λογοδοτήσει για τον εαυτό της, η εξουσία του Κανενός είναι σαφώς η τυραννικότερη όλων, εφόσον δεν απομένει κανένας απο τον οποίο θα μπορούσε έστω να ζητηθεί ο λόγος για ό,τι γίνεται.Αυτή η κατάσταση, όπου γίνεται αδύνατο να εντοπιστεί η ευθύνη και να αναγνωριστεί ο εχθρός, συνιστά ένα απο τα ισχυρότερα αίτια της σημερινής στασιαστικής αναταραχής σ'όλο τον κόσμο, της χαοτικής της φύσης και της επικίνδυνης τάσης της να ξεφύγει απο κάθε έλεγχο και να ξεσπάσει τυφλά.)

δύναμη (ή ισχύς)[power]: αντιστοιχεί στην ικανότητα του ανθρώπου, όχι απλώς να πράττει, αλλά να πράττει απο κοινού.η δύναμη δεν είναι ποτέ κτήμα ενός ατόμου'ανήκει σε μια ομάδα και συνεχίζει να υπάρχει μόνο όσο καιρό η ομάδα μένει μαζί.όταν λέμε για κάποιον οτι "κατέχει την ισχύ" αναφερόμαστε ουσιαστικά στο γεγονός ότι του παρέχεται η δύναμη από έναν ορισμένο αριθμό ανθρώπων να ενεργεί εξ'ονόματός τους.απο τη στιγμή που η ομάδα απο την οποία προήλθε εξαρχής η δύναμη (potestas in populo, χωρίς ένα λαό ή μια ομάδα δεν υπάρχει δύναμη) εξαφανίζεται, χάνεται και "η δύναμή του".

ρώμη(ή κραταιότητα)[strenght]: χαρακτηρίζει ξεκάθαρα κάτι στον ενικό, μια ατομική οντότητα'είναι ιδιότητα συμφυής με ένα αντικείμενο ή πρόσωπο και ανήκει στο χαρακτήρα του, ο οποίος μπορεί να δείχνει ποιος είναι σε σχέση με άλλα πράγματα ή πρόσωπα, αλλά παραμένει στην ουσία ανεξάρτητος απο αυτά.

εξαναγκασμός (ή καταναγκασμός ή επιβολή ή επιταγή)[force]: συχνά τον χρησιμοποιούμε στην καθημερινή γλώσσα ως συνώνυμο της βίας, ιδίως όταν η βία χρησιμεύει ως μέσο καταπίεσης, ενώ θα έπρεπε να περιορίζεται, όσον αφορά την ορολογική γλώσσα, σε εκφράσεις όπως "καταναγκασμός της φύσης" ή "επιταγή των πραγμάτων" (la force des choses), για να δηλώνει δηλαδή την ενέργεια που εκλύεται απο φυσικές ή κοινωνικές κινήσεις.

κύρος (ή αυθεντία)[authority]: αναφέρεται στο πιο ακαθόριστο απο αυτά τα φαινόμενα, με αποτέλεσμα να γίνεται συχνότατα κατάχρηση του όρου, μπορεί να περιβάλλει πρόσωπα-υπάρχει αυτό που λέμε προσωπικό κύρος, όπως για παράδειγμα, στη σχέση μεταξύ γονέα και παιδιού, μεταξύ δασκάλου και μαθητή-ή μπορεί να περιβάλλει αξιώματα, όπως για παράδειγμα, τη ρωμαϊκή σύγκλητο (auctoritas in senatu) ή τα ιεραρχικά αξιώματα της Εκκλησίας (ένας ιερέας μπορεί να δώσει έγκυρη άφεση αμαρτιών ακόμη και αν είναι μεθυσμένος).η πεμπτουσία του είναι η άνευ όρων αναγνώριση απο εκείνους που καλούνται να υπακούσουν'δεν χρειάζεται ούτε καταπίεση ούτε πειθώ.(ο πατέρας μπορεί να χάσει το κύρος του είτε χτυπώντας το παιδί του είτε λογομαχώντας μαζί του, δηλαδή είτε επειδή του φέρεται σαν τύραννος είτε επειδή το μεταχειρίζεται σαν ίσο.)για να διατηρηθεί το κύρος απαιτείται σεβασμός προς το πρόσωπο ή το αξίωμα.ο μεγαλύτερος εχθρός του κύρους είναι επομένως η περιφρόνηση και ο πιο σίγουρος τρόπος υπονόμευσής του, το γέλιο.

βία [violence]: διακρίνεται για τον εργαλειακό της χαρακτήρα.φαινομενολογικά βρίσκεται κοντά στη ρώμη, αφού τα όργανα της βίας, όπως όλα τα άλλα εργαλεία, σχεδιάζονται και χρησιμοποιούνται με σκοπό τον πολλαπλασιασμό της φυσικής ρώμης, μέχρις ότου, στο τελευταίο στάδιο της εξέλιξής τους, γίνουν ικανά να την υποκαταστήσουν.η βία μπορεί πάντα να καταστρέψει τη δύναμη, δεν μπορεί ποτέ όμως να την δημιουργήσει.

[Χ.Άρεντ, Περί βίας, εκδ.Αλεξάνδρεια, μτφ. Β.Νικολαϊδου-Κυριανίδου]

im treibhaus

novus angelus novus

κέφια μαύρα

when dogs cry_"κινηματογράφος και πραγματικότητα"

χτες στο πάρκο με φώναξε θορυβημένος ο Γ. απο την απογευματινή του καβάντζα (ανάμεσα στα ταπεινά του υπάρχοντα και τα σκυλιά του).με ρώτησε αν ήξερα οτι ο Αντρέας Παγουλάτος πέθανε.του είπα "πάει καιρός νομίζω". "απο τι;"-"δεν γνωρίζω"-"μάθε σε παρακαλώ, αυτός ο άνθρωπος με προστάτεψε, 18 χρόνια παρακολουθούσα τις ταινίες που έδειχνε στο γαλλικό ινστιτούτο, πάντα με άφηνε να περάσω, είχε ένα καλό λόγο για μένα.φέτος πήγα και με διώξανε, ήταν λέει μέσα κάποιος επίσκοπος και δεν μπορούσα να μπω.πήγα ξανά την επόμενη, πάλι τα ίδια.πήρα το πρόγραμμα και είδα πως είναι αφιερωμένο στη μνήμη του-δεν μπόρεσα να τον προστατέψω".τα δάκρυα του αγαπημένου μου σκοπού...σήμερα, ένα χρόνο μετά, θα του μεταφέρω τα νέα.
"Πλάνητες, σ’ ορίζοντες και δρόμους που δε δείχνουν οι χάρτες, όλο και ξεστρατίζοντας πορευόμαστε.."

Mutual Aid: A Factor of Evolution

After having discussed the importance of mutual aid in various classes of animals, I was evidently bound to discuss the importance of the same factor in the evolution of Man. This was the more necessary as there are a number of evolutionists who may not refuse to admit the importance of mutual aid among animals, but who, like Herbert Spencer, will refuse to admit it for Man. For primitive Man -- they maintain -- war of each against all was the law of life. In how far this assertion, which has been too willingly repeated, without sufficient criticism, since the times of Hobbes, is supported by what we know about the early phases of human development, is discussed in the chapters given to the Savages and the Barbarians.

The number and importance of mutual-aid institutions which were developed by the creative genius of the savage and half-savage masses, during the earliest clan-period of mankind and still more during the next village-community period, and the immense influence which these early institutions have exercised upon the subsequent development of mankind, down to the present times, induced me to extend my researches to the later, historical periods as well; especially, to study that most interesting period -- the free medieval city republics, of which the universality and influence upon our modern civilization have not yet been duly appreciated. And finally, I have tried to indicate in brief the immense importance which the mutual-support instincts, inherited by mankind from its extremely long evolution, play even now in our modern society, which is supposed to rest upon the principle: "every one for himself, and the State for all," but which it never has succeeded, nor will succeed in realizing.

It may be objected to this book that both animals and men are represented in it under too favourable an aspect; that their sociable qualities are insisted upon, while their anti-social and self-asserting instincts are hardly touched upon. This was, however, unavoidable. We have heard so much lately of the "harsh, pitiless struggle for life," which was said to be carried on by every animal against all other animals, every "savage" against all other "savages," and every civilized man against all his co-citizens -- and these assertions have so much become an article of faith -- that it was necessary, first of all, to oppose to them a wide series of facts showing animal and human life under a quite different aspect. It was necessary to indicate the overwhelming importance which sociable habits play in Nature and in the progressive evolution of both the animal species and human beings: to prove that they secure to animals a better protection from their enemies, very often facilities for getting food and (winter provisions, migrations, etc.), longevity, therefore a greater facility for the development of intellectual faculties; and that they have given to men, in addition to the same advantages, the possibility of working out those institutions which have enabled mankind to survive in its hard struggle against Nature, and to progress, notwithstanding all the vicissitudes of its history. It is a book on the law of Mutual Aid, viewed at as one of the chief factors of evolution -- not on all factors of evolution and their respective values; and this first book had to be written, before the latter could become possible.

I should certainly be the last to underrate the part which the self-assertion of the individual has played in the evolution of mankind. However, this subject requires, I believe, a much deeper treatment than the one it has hitherto received. In the history of mankind, individual self-assertion has often been, and continually is, something quite different from, and far larger and deeper than, the petty, unintelligent narrow-mindedness, which, with a large class of writers, goes for "individualism" and "self-assertion." Nor have history-making individuals been limited to those whom historians have represented as heroes. My intention, consequently, is, if circumstances permit it, to discuss separately the part taken by the self-assertion of the individual in the progressive evolution of mankind. I can only make in this place the following general remark: -- When the Mutual Aid institutions -- the tribe, the village community, the guilds, the medieval city -- began, in the course of history, to lose their primitive character, to be invaded by parasitic growths, and thus to become hindrances to progress, the revolt of individuals against these institutions took always two different aspects. Part of those who rose up strove to purify the old institutions, or to work out a higher form of commonwealth, based upon the same Mutual Aid principles; they tried, for instance, to introduce the principle of "compensation," instead of the lex talionis, and later on, the pardon of offences, or a still higher ideal of equality before the human conscience, in lieu of "compensation," according to class-value. But at the very same time, another portion of the same individual rebels endeavoured to break down the protective institutions of mutual support, with no other intention but to increase their own wealth and their own powers. In this three-cornered contest, between the two classes of revolted individuals and the supporters of what existed, lies the real tragedy of history. But to delineate that contest, and honestly to study the part played in the evolution of mankind by each one of these three forces, would require at least as many years as it took me to write this book.

[A.Kropotkin, Mutual Aid: A Factor of Evolution]

έλεος:ό,τι και νυν;

έλεος, ο (και έλεος,-έους,το) οίκτος, έλεος, συμπάθεια, ελεεινός' άξιος ελέους, αξιολύπητος, ελεεινός, ελεέω, αισθάνομαι έλεος (οίκτον) δια τινα, οικτίρω τινά, ελεημοσύνη, η' οίκτος, έλεος, ελεημοσύνη, ευσπλαγχνία, ελεήμων,-ονος' οικτίρμων, ευσπλαγχνικός: μάλλον ηχομιμ. λέξις (πβ. ελελίζω)

τεχερε

Text derives from the Latin textus (a tissue), which is in turn derived from texere (to weave). It belongs to a field of associated linguistic values that includes weaving, that which is woven, spinning, and that which is spun, indeed even web and webbing. Textus entered European vernaculars through Old French, where it appears as texte and where it assumes its important relation with tissu (a tissue or fabric) and tisser (to weave). All of these resonant associations are relevant to understanding how "the text" is used in contemporary scholarship, especially the interplay between its nominal and verbal forms, an interplay that registers the quality of what Julia Kristeva has called the text's "productivity," that is, its capacity to enable and exceed the producing, the materialization, of products.

The emergence of the text as an important concept in humanistic scholarship has taken many twists and turns. When Walter Benjamin, in his essay "The Image in Proust," described Proust's writing as a textum, a weaving not unlike the raveling and unraveling carried out by Penelope in the Odyssey, he was bringing to closure a tradition that dates back at least to Quintilian (c. 35–100 C.E.), a tradition of associating the literary work with a tissue woven of many threads. If it makes sense to associate Benjamin with the closure of this tradition, it is because in his insistence on the dialectic of raveling and unraveling, he foregrounds a key preoccupation of what came to be known as textual criticism. Textual criticism—a distinctive fusion of the practices of biblical exegesis, paleography, and philology linked now with the figure of the German philologist Karl Lachmann (1793–1851)—was an institutionally and largely theologically organized emphasis on the text as an empirical object. This expressed itself during the fourteenth century in the works of William Langland, Geoffrey Chaucer, and John Wycliffe (among others) as a concern for the original and therefore true words contained in any writing—in effect, what God actually said. The text was defined either in opposition to commentary and annotation or in opposition to all that is supplemental: introductions, appendices, etc. This was a text understood as a thing, as a specific and precise configuration of words toward which one was then authorized to turn his or her hermeneutical attentions.

Read more: Text/Textuality - Etymology - Tissue, Tradition, Textus, Weaving, Words, and Closure http://science.jrank.org/pages/11410/Text-Textuality-Etymology.html#ixzz1DB0wlwuC





(καλωσόρισμα από και προς την καινούρια μου φίλη Μ, η θετική ενέργεια ως δάνειο και αντιδάνειο)

C-thru

This quasi-magical cognitive attitude toward historical matter
remained basic to Benjamin's understanding of materialism.
Scholem recorded his "extreme formulation": '"A philosophy that
does not include the possibility of soothsaying from coffee grounds
and cannot explicate it cannot be a true philosophy.'" As Bloch
has commented, Benjamin proceeded "as if the world were
language."The objects were "mute." But their expressive (for
Benjamin, "linguistic") potential became legible to the attentive
philosopher who "named" them, translating this potential into the
human language of words, and thereby bringing them to speech.[...]

In the Trauerspiel study, the abstractness of representation has the
effect of sealing the reader within the text, that creates its own win-
dowless world. As in the stuffy, upholstered bourgeois interiors of
the nineteenth century, one is threatened with claustrophobia. In
contrast, the atmosphere of One Way Street has all the light, air, and
permeability of the new architecture of Gropius or Corbusier. The
outside world of gas stations, metros, traffic noises, and neon lights,
which threatens to disrupt intellectual concentration, is incorporated
into the text. These material substances rub against thought with a
friction that generates cognitive sparks, illuminating the reader's
own life-world. Gloomy descriptions of the decaying bourgeois
order are juxtaposed with the most varied aphoristic observations:
"In summer those who are fat attract attention, in winter, those
who are thin." "The Automobile Disease: [. . .] Its etiology: the
secret wish to discover out of the general decline the quickest way
to do oneself in." "Genuine polemics takes a book in hand as
lovingly as a cannibal prepares a baby." "One complains about
beggars in the South and forgets that their tenaciousness in front of
one's nose is as justified as the obstinacy of the scholar before a
difficult text."

[SusanBuck-Morss on W.Benjamin, Dialectics of Seeing, p.17]

To speculate-On "Cognition"

The human capacity for effective and efficient action is affected by many factors. Discussing consistancy in color perception, Maturana and Varela argue that in the perception of color we cannot find a direct correspondence between the color consistency of the objects we see and the light waves reflected from them. They claim that it is not easy to explain how we see colors, but that we must stop thinking that the color of the objects we see is determined by the features of the light we receive from them. Rather, they suggest that the experience of a color corresponds to a specific pattern of states of activity in the nervous system that can be triggered by a number of different light perturbations (1992, 22. Also see 252, 253, 254).

Following this model, I would suggest that the cognitive function of people is not "distorted" by circumstances; rather, that human cognitive performance is context-dependent and multidimensional, and that to really understand human cognition it is not possible to approach it as a self-contained system. Human cognition should be approached as an integrated structure, where cognitive processes vary from situation to situation, depending on situational differences that relate to a broad variety of categories which overflow traditional definitions of cognition. These factors affect cognitive performance not necessarily in negative ways; experience permits people to develop efficient strategies to deal with new situations, responding to them by taking shortcuts and leaps of faith, in high-speed information-processing acts commonly called intuitive jumps. These "intuitive jumps" are connected with the goal-seeking character of our interaction with the environment and bring to the fore the role that guessing plays in cognitive performance.

Hidden underneath the litcrit discussions lie more subtle and difficult questions of intelligibility. As competent readers, we handle linear texts by taking notes, reordering and analyzing writings for our own needs. In reading current hypertext: web pages or interactive computer games and applications, our tasks also include figuring out what it is that we might take notes on, or reorder and for what purposes we might use it. These problems are often referred to in terms of navigation and orientation (what is it? how can I get around it?). We are literate readers: accustomed to genres which encode the reader, author and purpose of the communication into their forms; we are accustomed to the outline as our model of intelligible structure in printed texts. That sense of outline enables us to linearly traverse complex structures (we go from I.b.2. directly to II.A.1). To that model, hypertext adds the topical link-node diagram which is offered as an intelligible data structure. Current media add the situated speech of conversation, image, sequence, motion and structures of interaction. These are different and new: there are few genres that provide us with the expectations we need to navigate and orient ourselves.. The Art of Memory, a mnemonic tradition that began in ancient Greece and persisted through the Middle Ages, the Renaissance and into the seventeenth century gives us an account of how people could hold and organize thoughts, making of themselves walking books without using the written word. It may also point toward ways for developing visual and narrative models of intelligibility to apply to new media. The Art of Memory provides us with way to open up questions of intelligibility through structure, visible form, metaphor, and narrative.
Hypertext is as much a term for understanding as it is an objective phenomenon. It is perhaps the best ready-made method for considering the problems of interactive media. The history of hypertext has been shaped by theories and attitudes that are already realized in the work produced. Many characteristics of hypertext are socially constructed; the common understandings make communications intelligible. It is important to work toward constructing those common understandings. When we consider "common understandings," we know that they may not be universally held and are often distinctly not those of leading thinkers. Common understandings are often not explicitly documented; they are vague, inferred and debatable. For example, this article asserts that computer information is commonly understood to be disembodied, scientific and objective. To the contrary, Richard Coyne, in Designing Information Technology in the Postmodern Age asserts that "the operative philosophy of the computer world is not logical positivism, or even analytical philosophy, but liberal pragmatism.Neither is the computer world inhuman, driven by a kind of 'techno-rationalism.The computer world may no longer be considered scientific and authoritarian by its developers, but it once was and it has been popularly thought of that way until very recently. These issues open up a number of questions. Whose beliefs shape media like hypertext? Are outmoded opinions still important? Does the malleability of beliefs make artifacts like hypermedia malleable, or will hypermedia remain fixed in some respects by the body of products produced? While it is quite beyond this paper to discuss these possibilities, they are relevant questions. Will change be revolutionary, continuous or will the forms remain fixed? We have some historical precedents: cars, bicycles and radio electronics all show the tendency to change in ways that resemble plate tectonics, i.e., to coalesce from a period of fluidity into a fixed form which remains until stresses force a change, which results in another period of general or special quake and confusion, coalescing into another period of fixity. The modern bicycle took shape near 1880, and has changed little since. Broadcast has three major periods: am, fm and television. Cable and digital appear to be the fourth and fifth. We are certainly in a quake zone within communication, and the ability to form the next stage will be a matter of social power, and a matter of establishing a set of concepts adequate to analyze current pressures.
Within this context, it is not possible to be definitive about the proper interpretation of hypertext and its nature, but, again in the words of Richard Coyne, to "open up a space" in which questions and possibilities can be organized and discussed.

Guessing as a cognitive strategy.Guessing is a very efficient way to strategize an action on the basis of existing information; guessing is connected to meaning in information already possessed. Bateson suggests that meaning may be regarded as an approximate synonym of pattern, redundancy, information and restraint. He suggests that any aggregate of events or objects contains redundancy or pattern. If we divide the aggregate into two parts, the observer that sees only one part "can guess, with better than random success" what is in the other part. Bateson suggests that what is in one part contains information, or has meaning, or redundancy about what is in the other part. In cybernetic terms "the information available on one side will restrain (i.e., reduce the probability of) wrong guessing" (Bateson, 1985, 131). Guessing is then based on information possessed, on redundancy and on the resulting predictability, and it is as much a proof of human economy of action in the realm of cognitive strategies as the reading of instructions.
 

 Cognition, Emotion and Other Inescapable Dimensions of Human Experience

 

http://trex.id.iit.edu/visiblelanguage/Feature_Articles/ArtofMemory/ArtofMemoryPt2.html

To speculate-On "Freud"

Here is another S.P., agreed (I mean a secret de Polichinelle), but I would put my hand into the fire, it's really the only one.For the rest, they will understand nothing about my clinamen, even if the are sure of everything, especially in that case, the worst one.Especially there where I speak trully they will see only fire.On this subject, you know that Freud's Sophie was cremated.

[J.D. The postcard, p.255]



"This afternoon we received the news that our sweet Sophie in Hamburg had been snatched away by influenzal pneumonia, snatched away in the midst of glowing health, from a full and active life as a competent mother and loving wife, all in four or five days, as though she had never existed. Although we had been worried about her for a couple of days, we had nevertheless been hopeful; it is so difficult to judge from a distance. And this distance must remain distance; we were not able to travel at once, as we had intended, after the first alarming news; there was no train, not even for an emergency. The undisguised brutality of our time is weighing heavily upon us. Tomorrow she is to be cremated, our poor Sunday child! . . . Sophie leaves two sons, one of six, the other thirteen months, and an inconsolable husband who will have to pay dearly for the happiness of these seven years. The happiness existed exclusively within them; outwardly there was war, conscription, wounds, the depletion of their resources, but they had remained courageous and gay. I work as much as I can, and am thankful for the diversion. The loss of a child seems to be a serious, narcissistic injury; what is known as mourning will probably follow only later."
On October 15, 1926, Freud wrote to Ludwig Binswanger, "For me, that child took the place of all my children and other grandchildren, and since then, since Heinele's death, I have no longer cared for my grandchildren, but find no enjoyment in life either. This is also the secret of my indifference—it has been called courage—towards the threat to my own life." On March 11, 1928, he returned to the subject in a letter to Ernest Jones: "Sophie was a dear daughter, to be sure, but not a child. It was only three years later, in June 1923, when little Heinele died, that I became tired of life permanently. Quite remarkably, there is a correspondence between him and your little one. He too was of superior intelligence and unspeakable spiritual grace, and he spoke repeatedly about dying soon. How do these children know?"

[http://www.enotes.com/psychoanalysis-encyclopedia/halberstadt-freud-sophie]

you should be able to guess, to say it in my place, for we have said everything to each other.
I would have liked, yes, to give you everything that I did not give you, and this does not amount to the same.At least this is what you think, and doubtless you are right, there is in this Necessity.
I will ask myself what to turn around has signified from my birth on or thereabouts.I will speak to you again, and of you, you will not leave me but I will become very young and the distance incalculable.
Tomorrow I will write to you again, in our foreign language.I won't retain a word of it and in September, without my even having seen you again, you will burn
you will burn it, you, it has to be you.

[J.D.The postcard, p.256, end of envois]

μετανάσταση

νομιμοποιούνται εισβολές για ανύπαρκτα όπλα

νομιμοποιούνται εκτελέσεις ανύπαρκτων εχθρών 

νομιμοποιούνται σφαγές αμάχων

νομιμοποιούνται οικονομικές αφαιμάξεις των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών

κι όταν οι διεθνείς αιχμάλωτοι πολέμου αναζητούν καταφύγιο, κρίνονται παράνομοι.

δυο φορές νεκροί, να περιμένουν τη μετανάσταση.

a bell and a porticus

At first, men talked to each other, beat on drums and drew pictures. Then they erected buildings and built roads. They walked from town to town and from city to city relating the latest news. They wrote letters, scrolls, books. They trained horses to carry them faster than they could walk and they built boats to carry them further than they could swim. And then, for several thousand years of civilized history, while literature, architecture, art, warfare. physics, chemistry, medicine and the whole multitude of human technological achievement advanced, retreated and advanced again, the techniques of communication remained static. A message moved only as fast as the fastest horse and carried only as far as the eye could see.

Then, in 1753, the barrier was broken. Unfortunately for the memory of the person who accomplished this, he will remain known to history only by the initials "C.M." with which he signed a letter written to the Scotch Times describing a wonderful idea. He described an electric telegraph based on static electricity. The movement of "electric balls attached to the ends of a set of wires corresponding to the letters of the alphabet" would, the writer felt, improve the sending of messages from place to place. C.M.'s letter was published and was followed by a 50-year silence.

The reason for the silence was that static electricity is too limited to be effective in telegraphy, a fact apparently recognized but not verbalized at the time. Not until people like Volta, Ampere, Oersted and Faraday came along to develop and demonstrate electrical theory could the telegraph be invented. At the time of C.M.'s letter, the only thing really known about electricity was that amber-and certain other materials called "electricals" from the Greek word for amber, elecktron - could be charged by rubbing it.
While Volta and his peers were at work unraveling the mysteries of electricity, another development appeared. This was the last flowering of the mechanical, or visual, telegraph. The visual telegraph traced its ancestry back to smoke signals and hilltop bonfires and the towers used by Egyptians and Romans to pass information along. Visual telegraphy reached its highest development in France during and following the French Revolution. A weakened France, surrounded by her enemies, was saved because the enemies - the English, the Spanish, the Dutch, the Germans and the Italians - could not communicate with each other. Within France, however, a series of visual telegraph towers, designed by Claude Chappe, was built between cities to carry news and unify the revolution-torn country. By 1852, when the electric telegraph finally caught up with and passed it, the Chappe system in France covered a total distance of more than 3,000 miles and used a total of 556 telegraph towers with various semaphore arms for complicated messages.

http://www.porticus.org/bell/capsule_bell_system.html

Αυτοδέσμευση

Ζούμε σήμερα σ' ένα πολιτισμό κατακερματισμένων ιδεολογιών, ταυτοτήτων, σχέσεων.Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για συλλογικότητα, συνάρθρωση, αυτοοργανωμένες κοινότητες, που θα μοιράζονται κοινούς στόχους και οράματα προκειμένου να αντισταθούμε και να δράσουμε θετικά και αποτελεσματικά.Προτάσουμε τις αξίες της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας.Αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να τελεσφορήσει εάν εμείς οι ίδιοι δεν επιλέγουμε τα μέσα εκείνα που να ταυτίζονται με το σκοπό, εάν στην καθημερινότητά μας δεν κάνουμε πράξη τα όσα διατεινόμαστε.Εαν δεν τηρούμε τις αρχές και τους κανόνες που οι ίδιοι έχουμε θέσει, όχι γιατί φοβόμαστε την τιμωρία και τον αποκλεισμό, αλλά γιατί υπακούμε στο ήθος και την συνείδησή μας.Γιατί αυτοδεσμευόμαστε.
Προϋπόθεση για κάθε είδους σχέση, είναι η αυτοδέσμευση.

Xtreme Sports_dedicatio III

χειρονομίες μιας ομάδας

η σημασία του να ακούς πριν χτυπήσεις

καιρός

κάποτε θα σωθούνε οι λέξεις
ίσως τότε σωθούμε κι εμείς

Flammarion

"Better doubt of things concealed,
than to contend about uncertainties"
Augustine

auto

ο φόβος είναι το αντίθετο όλων των συναισθημάτων.

το αντίθετο του φόβου, είναι η ελευθερία.

reengineering the brain

Automatic Transmission

Children of the Brain

Look, what thy memory cannot contain
Commit to these waste blanks, and thou shall find
Those children nursed, delivered from thy brain
To take a new acquaintance from thy mind

W.Shakespeare

U and the paradocs

[...] The lie of the contemporary world is not a lie in the subjective sense, in the sense of the sin of the subject, this lie is the expression of a profound degeneration of the structure of consciousness. From the world ever moreso disappears the personal conscience and all the less is heard its voice. But this does not mean, that in general conscience vanishes, it but alters its character. The collective consciousness has crystallised with such power and in such proportions, that it completely smothers within man the personal conscience. Man is forced into the lie in the name of this or some other understanding of the collective welfare. The lie to a remarkable degree is the manifestation of the social order. Man lies primarily to an other and to others. And even when man lies to himself, then he does this, having others in view both consciously and unconsciously. Man plays out a role before himself, so as then later to play out this role before others. The dictator is always a man inwardly an incorrigible liar, but this lying defines his role afront the world. The social attitudes of people are filled not only by the evil lie, begotten of the will to power, but also by the innocent conditional lie. The innocent conditional lie can be the condition for the possibility of human living-together. Thus, for example, a man might polite with another man, whom he despises to the bottom of his soul. The lie is wrought by evil, when there is the will towards domination and might, not personal only, but collective also, in what it cannot realise of itself. The will to power can be particular to an individual, but it always bears a social character. The “super man” of Nietsche unfailingly must find himself in social acts. But these social acts unfailingly demand the lie. The will to power cannot be realised otherwise, than with the assist of the lie. Christ spoke with power, and in Him only was the pure truth. Caesar, the dictator, can find power only with the help of the lie. Without the lie can be realised only the feeling of freedom. Freedom is a principle, contrary to lie. And the authentic liberation of man is a liberation from the domination of the lie. The extent of the lie in the world defines itself by the manifestation of a centralising collective consciousness, sustaining the will to power. To this ought to be opposed the heroic struggle for the freedom of the spirit, i.e. for the truth, the unmasked lie. Not at all does this mean individualism. Man is a communitarian being. The struggle cannot be directed against the creation of a new society, of a new communality of people. But truth always means, that spirit defines society, whereas the lie signifies, that society defines spirit. The new society cannot be created by diplomacy, i.e. by adaption to the condition of the world. The world is so full of the lie, the lie is so corrosive to the supreme human ideas, that by the unique powers of the world, by which everything is relativised, it is impossible to conquer the lie. Faith in the victory over the lie presupposes faith in the existence of a power exalted above the world, of the power of a Truth over the world, i.e. God. Even if all the world be infected by the lie, then all the same there is the Truth, pure from every blemish of lie, and in the struggle against the lie we ought to unite with this Truth. The personal conscience defines our relationship to this utmost Power -- the Truth, but this is not only a conscience, isolated from other people, this is a conscience, pervaded by the sense of the spiritual brotherhood of people, a brotherhood in the Truth, and not in the lie.

[N. A. Berdyaev, The paradox of the Lie]

satyagraha

“They say, 'means are, after all, means'. I would say, 'means are, after all, everything'. As the means so the end...”

Mahatma Ghandi