αγκάλιασμα

όταν το παιδί  ήταν παιδί, ήταν απόλυτα εξαρτημένο.
αναγκάστηκε να κάνει τα πάντα για να επιβιώσει,
για να πάρει τη λειψή φροντίδα που του προσφέρθηκε.
προσαρμόστηκε φτιάχνοντας παρακόσμους
και στέλνοντας στη σκιά ό,τι πιο πολύτιμο είχε,
ό,τι το έκανε μοναδικό κι ανεπανάληπτο.
για να προστατευτεί, σήκωσε τοίχους κι άμυνες
που ενώ τότε του ήταν απαραίτητες,
σήμερα  μονώνουν το συναίσθημά του
και την επιθυμία του να λάβει και να δώσει
τη φροντίδα και την αγάπη που του έλειψε.

κοίτα αυτό το παιδάκι, πάρτο αγκαλιά
και βάλτο στην καρδιά σου για πάντα.

σκούρο άσπρο ΙΙ

personal miracles

immortal

 

As the stars of the heaven,

 and as the sand 

which is upon the 

sea shore.

σκούρο άσπρο

διαφάνεια

http://hegel-platon.blogspot.gr/2012/07/camus_15.html

Εραστής, ο ίδιος, του φωτός, του φυσικού φωτός της ζωής και μάλιστα της μεσογειακής ζωής, συγκεντρώνει πάντοτε το βλέμμα του όχι «στα αργότερα» ενός κόσμου, που δεν ξέρουμε πώς και πότε θα έλθει, αλλά στο παροντικό, στο άμεσο, στο πλούσιο, από γήινη ευφροσύνη και φως, εκάστοτε εδώ και τώρα υπάρχειν. Η φυσική ομορφιά, δηλαδή η φυσικότητα του Είναι μας, της συνείδησής μας, η μη εμπλεκόμενη ή μη παραδεδομένη μέσα στις παρεμβατικές και όχι λιγότερο επεμβατικές «εκλογικεύσεις» των επιτήδειων συστημικών εν παντί καιρώ, οφείλει να είναι η πηγή της ενότητάς μας. Η αληθινή μας ενότητα δεν ενδημεί σε κάποια βασίλεια του θεού, των πνευμάτων ή των «χαρισματικών» ηγεμόνων, αλλά στη σύζευξή μας με το φως του θνητού ήλιου. 

empathy box _1a

| ακουμπώντας όλη την πίσω πλευρά στη ζεστή άμμο με τα μάτια κλειστά. το φως διαπερνάει τα βλέφαρα σε μια κυανή απόχρωση. οι ριπές του ανέμου αλλάζουν κατευθύνσεις, στροβιλίζονται στα μαλλία, στο κοίλο του αυτιού, στο δέρμα. στο βάθος ακούγεται η μπάσα βοή του στους βράχους. και κάποιες απόμακρες ομιλίες που χάνονται στον παφλασμό των κυμάτων |

moon

coincidence makes sense only with U

hyper

Symmetry from Everynone on Vimeo.



ways of coin.siding

iDentifying Walter

Personal Responsibility Under Dictatorship

For only if we assume that there exists a human faculty which enables us to judge rationally without being carried away by either emotion or self-interest, and which at the same time functions spontaneously, that is to say, is not bound by standards and rules under which particular cases are simply subsumed, but on the contrary, produces its own principles by virtue of the judging activity itself; only under this assumption can we risk ourselves on this  very slippery moral ground with some hope of finding firm footing. (Arendt, Responsibility and Judgment, p. 27)


http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/06/28/neh-seminar-day-3-judging-without-banisters/

αμοιβαία πληροφορία ΙΙΙ

το σκάνδαλο της ασχήμιας

minimaximum@broadway 19/06/12

http://astronayths.blogspot.gr/2012/06/minimaximum-cities-and-desire.html

 

"Από εκεί, μετά από έξι μέρες και εφτά νύχτες, φτάνεις στη Ζωβαΐδα, πόλη λευκή, εκτεθειμένη στο φεγγάρι, με δρόμους που τυλίγονται μεταξύ τους σαν κουβάρι. Αυτή την ιστορία διηγούνται για την ίδρυσή της: Άνθρωποι από διαφορετικά έθνη είδαν το ίδιο όνειρο...μια γυναίκα να τρέχει νύχτα μέσα σε μια άγνωστη πόλη. Την είδαν από πίσω, είχε μακριά μαλλιά και ήταν γυμνή. Ονειρεύτηκαν πως την ακολουθούσαν.Γυρίζοντας από δω και από κει την έχασαν. Μετά το όνειρο ξεκίνησαν ψάχνοντας για εκείνη την πόλη. Δεν την βρήκαν πουθενά. Αλλά βρέθηκαν μεταξύ τους. Αποφάσισαν να χτίσουν μία πόλη όπως στο όνειρο. Για τη χάραξη των δρόμων ακολούθησαν τις διαδρομές της καταδίωξης τους. Στο σημείο που ο καθένας τους είχε χάσει τα ίχνη της γυναίκας διαμόρφωσε χώρους και τείχη αλλιώτικα απο αυτά του ονείρου, ώστε εκείνη να μην μπορέσει να ξεφύγει πάλι.

Αυτή ήταν η πόλη Ζωβαΐδα, όπου εγκαταστάθηκαν περιμένοντας πως κάποια νύχτα θα επαναλαμβανόταν η ίδια σκηνή. Όμως κανείς τους, ούτε στον ύπνο, ούτε στο ξύπνιο δεν ξαναείδε τη γυναίκα. Οι δρόμοι της πόλης ήταν οι δρόμοι όπου πήγαιναν κάθε μέρα να δουλέψουν, χωρίς πια να έχουν καμμιά σχέση με την καταδίωξη που είχαν ονειρευτεί. Κάτι που είχε ξεχαστεί από καιρό.

Καινούργιοι άνθρωποι έφτασαν, από άλλα μέρη, έχοντας δει το ίδιο όνειρο. Αναγνώρισαν στην πόλη Ζωβαΐδα κάτι από τους δρόμους του ονείρου και άλλαξαν τη θέση που είχαν οι στοές και τα σκαλοπάτια για να μοιάζουν περισσότερο με τη διαδρομή της κυνηγημένης γυναίκας, αλλά και για να μην απομείνει κανένας δρόμος διαφυγής στο σημείο που είχε ξεφύγει.

Εκείνοι που είχαν φτάσει πρώτοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήταν εκείνο που τράβηξε όλους αυτούς τους ανθρώπους στη Ζωβαΐδα, σ΄αυτή την άσχημη πόλη, σ΄αυτή την παγίδα."

(Αόρατες πόλεις ,Πόλεις και Επιθυμία 5, Ίταλο Καλβίνο)

αόρατες πόλεις

Mitchell Joachim and Maria Aiolova (Terreform ONE & Planetary One): Urbaneering Brooklyn 2110: Ecological City of the Future.

διπλοθλαστικότητα

λιθώνας

τους διαίνοντες παγετώνες μου
με τα χέρια σου άπλωσα
σιωπηλά τ'αναφίλησα
τρυφερό μου αγκάλιασμα

ωκεάνειο_συνάντηση

nils fram & stranger-improvisation@6dogs_athens

από ψηλά

να 'ναι το μάτι κοφτερό
ν'απλώνουν τα φτερά αγέρωχα
μα η καρδιά
να καταλήγει σε χέρια
υπέροχα