περί μνήμης

honey

U are my truth manifested

Τίμαιος_Διοτίμα

η ετυμολογία του μίσους

κηδεύω: φροντίζω, περιποιούμαι, θάπτω τον νεκρόν, ενταφιάζω, συνάπτω συγγένειαν δι' επιγαμίας, ''συμπεθερεύω'', κηδεμών ο μεριμνών, προστάτης.ακηδής ο μη έχων φροντίδας, αμέριμνος, αμελής. συγγ.τοις: αβεστ. sadra-ουδ.=άλγος, πόνος, θλίψις, κακόν, συμφορά, οσκ. cadeis γεν.=λατ. inimicitiae, μσν. ιρλ.caiss= μίσος, γοτθ.hatis, αρχ. γερμ. haz, νεογερμ. Hass=μίσος.

Αυτή δεν είναι η ιστορία μιας εκδίκησης κρύας , αλλά μια πορεία αναγνώρισης, συμφιλίωσης κι επανασύνδεσης με την βαθύτερη ύπαρξη.Ένας φόρος τιμής στο χαμένο όνειρο που μόνο έτσι μπορεί να αναβιώσει και να αναβιωθεί.

Alegrias_οι χειρονομίες του σώματος μιας τάξης

Το δέντρο Μαρξ _ Schinus molle

Η αλήθεια είναι οτι φυσάει δαιμονισμένα στο πάρκο τις τελευταίες μέρες, κι ένα νεόφυτο δέντρο φεύγει κάθε τόσο απ'τα δεσίματά του. Στη γνωστή σκυλοβόλτα, μας συνόδεψε η καινούρια μου συγκάτοικος, που μόλις το είδε λυγισμένο, δε δίστασε να σηκώσει τα μανίκια και να το ξαναστήσει όρθιο.Τη βοήθησα να ξαναδέσουμε καλύτερα τους ιμάντες στον πάσσαλο και φύγαμε. Σήμερα, στο σούρουπο, το ξαναείδα να ανεμοδέρνεται, κι όπως πάλευα μόνη μου να το συνεφέρω, πλησίασε ένας μελαμψός άντρας που έβγαλε απ'την τσέπη του ένα κομμάτι σκοινί και με δυο κινήσεις το έδεσε. Δώσαμε τα χέρια χαιρετηθήκαμε σε άλλες γλώσσες και φύγαμε. Αισθάνθηκα τη ραχοκοκκαλιά μου λίγο πιο ίσια. Και αισθάνθηκα και το δεντράκι αυτό "δικό" μου, γιατί είχα ήδη δυό ωραίες ιστορίες απ'αυτό. Και μετά θυμήθηκα το μικρό μου ανηψούδι που το καλοκαίρι στο νησί, δεν ήξερε τη λέξη "ελιά", αλλά μου την έδειχνε χορεύοντας σαν τα φύλλα της, γινόταν ο ίδιος ελιά.Και μετά κατάλαβα τι περίπου εννοούσε ο Μαρξ, όταν μιλούσε για την Nature Ressurection. Και συνειδητοποίησα οτι μάλλον γεννιόμαστε κομμουνιστές και καταντάμε καπιταλιστές.

etymology is the historical materialism of language

γελάω

ότι και νυν, γελώ, γελαστός άξιος γέλωτος, γελοίος, δωρ. γελανής, ο γελών, γελαστικός, εύθυμος, γέλως-ωτος, ο το "γέλιο", γαληνός (γαλασνός) φαιδρός, αίθριος, ήσυχος, ήρεμος, γαλήνη, η ησυχία (ηρεμία) της θαλάσσης:συγγ. τοις: αρμ. gel- πβ.glai-  εν τω γλαινοί , τα λαμπυρίσματα των περικεφαλαίων, οίον αστέρες' Ησυχ. (συγγ. τοις: αρχ.γερμ.kleini=λάμπων, χαρίεις, λεπτός, νεογερμ. Klein=μικρός), πβ. γλή-νος, το πολυτελές αντικείμενον, λάμπον κόσμημα, γλήνη, η "κόρη του οφθαλμού". Βλ. και αγλαός, γαλήνη, γλαυκός.

παίζοντας κρυφτό στον παράδεισο 4

 

[Σημ.Τ.Μετ.: *Η δυσκολία αυτή στη δράση του παιχνιδιού προέκυπτε διότι  ήταν φύση συναισθητικό. Για να μπορεί να παίξει κρυφτό, ήταν απαραίτητος ο απόλυτος διαχωρισμός των αισθήσεων και των ενεργειών, ώστε να δύναται και να μην βλέπει, να μην ακούει κ.λ.π. Βασιστήκαμε στο αντεστραμένο μας προσωπικό παράδειγμα, όταν στην πρώτη συνάντηση στο ατελιέ του Μετρ, μας ρώτησε αν είχαμε κάποια ιδέα και με τη φόρα που είχαμε μιλούσαμε ταυτόχρονα λέγοντας η μια στην άλλη να σταματήσει, έτσι που αν ήταν κάποιος έξω απο το δωμάτιο, θα άκουγε ένα παρατεταμένο "ΧχχχΧΧΧΧχχΧΧΧΧ" σαν παράσιτο απο ραδιόφωνο.Ο Μετρ παρενέβει και μας είπε οτι για να κατανοήσουμε τι λέμε οι ίδιες, πρέπει να μάθουμε να ακούμε και να παρατηρούμε τι λένε οι άλλες, με όλη μας την ψυχή. Με πολλή προσπάθεια πιάσαμε καλό ρυθμό και τώρα αυτός ο κάποιος έξω απ'το δωμάτιο, θα νόμιζε οτι μόνο γελάμε, γιατί ακουγόμασταν σαν "χι χι χα Χε χεΧι χα".Κι έτσι βρήκαμε την ιδέα για το χρώμα του υφάσματος.Θα ήταν γαλανόγλαυκο.]

Quantum information -αντίστροφο αντισύμπαν ΙΙ

What happens if information is stored in a state of a quantum system?
(ή τι θα έλεγε κάποιος αν διαβαζε το blog μου το 39 μ.Χ.!)



One of the strengths of classical information theory is that physical representation of information can be disregarded: There is no need for an 'ink-on-paper' information theory or a 'DVD information' theory. This is because it is always possible to efficiently transform information from one representation to another. However, this is not the case for quantum information: it is not possible, for example, to write down on paper the previously unknown information contained in the polarisation of a photon.

In general, quantum mechanics does not allow us to read out the state of a quantum system with arbitrary precision. The existence of Bell correlations between quantum systems cannot be converted into classical information. It is only possible to transform quantum information between quantum systems of sufficient information capacity. The information content of a message \mathcal{M} can, for this reason, be measured in terms of the minimum number n of two-level systems which are needed to store the message: \mathcal{M} consists of n qubits. In its original theoretical sense, the term qubit is thus a measure for the amount of information. A two-level quantum system can carry at most one qubit, in the same sense a classical binary digit can carry at most one classical bit.

As a consequence of the noisy-channel coding theorem, noise limits the information content of an analog information carrier to be finite. It is very difficult to protect the remaining finite information content of analog information carriers against noise. The example of classical analog information shows that quantum information processing schemes must necessarily be tolerant against noise, otherwise there would not be a chance for them to be useful. It was a big breakthrough for the theory of quantum information, when quantum error correction codes and fault-tolerant quantum computation schemes were discovered.[wiki]

δεν υπάρχει πιο ισχυρή προφητεία απ' την αυτοεκπληρούμενη.

Novel as a finite set

-->

Memory is the epic faculty par excellence.

W.B.

άγριος ειν'ο άνεμος που φυσάει απ'τον ασφοδελό λειμώνα

//////αδελφιδός////μου////μοι//καγώ/αυτώ///////////////

Λαοκόων

κοέω: παρατηρώ, αισθάνομαι, ακούω' =λατ. caveo=προφυλάσσομαι, προνοώ, παρέχω βοήθειαν, συγγ. τοις: αρχ.ινδ.kavith=συνετός, έξυπνος, σοφός, μάντις. ποιητ. ευρυ-κόωσα, η ην ακούει τις εις μακράν απόστασιν, Λαο-κόων κ.λ.π.

 Swift and terrible was the punishment of Laocoon, a priest of Apollo at Troy, and his two sons.According to legend, he had profaned the temple of god; and additionally, he had incurred the wrath of Athene for having warned the Trojans against the wooden horse.The famous and so influential marble group of late antiquity, unearthed in 1506, portrays the priest and his sons in their futile struggle with the serpents sent to destroy them.But while the sculpture expresses a community of punishment, El Greco, in painting this subject, wished rather to express the isolation, the individual responsibility, of the three victims.[...]
Greco's fallen and struggling Laocoon, more fascinated than terrified, his eyes against the serpent's fangs, seems to be free from its coils.Will the benevolent witnessing-always the witnessing in Greco's art!-of the scene by the two punishing gods, Apollo and Artemis, assure his final triumph?
The equivocal reigns here.The legs of Apollo are feminine and those of Artemis masculine.The city of Toledo is portayed here, open to the Trojan horse, to certain doom: did Greco choose to do this out of love, or wrath, or hatred?
In the subject matter and treatment-elliptical, planes and contours an interrelation of curves and angles-everything is centrifugal, separated, capsizing. And yet an ardent unity permeates the whole painting: the two divinities joining heaven and earth;the upright buttressing figures at both sides of the painting;the unity of the brown-grey-greenish color action...[Leo Bronstein, El Greco,1966]

barred spiral galaxy

Barred spiral galaxies are relatively common, with surveys showing that up to two-thirds of all spiral galaxies contain a bar. The current hypothesis is that the bar structure acts as a type of stellar nursery, fueling star birth at their centers. The bar is thought to act as a mechanism that channels gas inwards from the spiral arms through orbital resonance, in effect funneling the flow to create new stars. This process is also thought to explain why many barred spiral galaxies have active galactic nuclei, such as that seen in the Southern Pinwheel Galaxy.
The creation of the bar is generally thought to be the result of a density wave radiating from the center of the galaxy whose effects reshape the orbits of the inner stars. This effect builds over time to stars orbiting further out, which creates a self-perpetuating bar structure.Another possible cause of bar creation is gravitational disruptions between galaxies or a collision of two galaxies.

Bars are thought to be a temporary phenomenon in the life of spiral galaxies, the bar structure decaying over time, transforming the galaxy from a barred spiral to a "regular" spiral pattern. Past a certain size the accumulated mass of the bar compromises the stability of the overall bar structure. Barred spiral galaxies with high mass accumulated in their center tend to have short, stubby bars.Since so many spiral galaxies have a bar structure, it is likely that it is a recurring phenomenon in spiral galaxy development. The oscillating evolutionary cycle from spiral galaxy to barred spiral galaxy is thought to take on the average about two billion years.
Recent studies have confirmed the idea that bars are a sign of galaxies reaching full maturity as the "formative years" end. A team led by Kartik Sheth of the Spitzer Science Center at the California Institute of Technology in Pasadena discovered that only 20 percent of the spiral galaxies in the distant past possessed bars, compared with nearly 70 percent of their modern counterparts. [wiki]

sea hawk_yes

historical materialism revisited

αναλαμπές

1. Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και
των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα
χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον
2. και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και
πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε
όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι·
3. και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ
το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω,
ουδέν ωφελούμαι·
4. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλεί, η αγάπη
ου περπερεύεται, ου φυσιούται,
5. ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν,
6. ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία·
7. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει·
8. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει, είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι, παύσονται· είτε γνώσις, καταργηθήσεται·
9. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν·
10. όταν δε έλθει το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.
[επιστολή Παύλου προς Κορινθίους, παρ.13]

-->

 Όταν κάθετί που γνωρίζες καταργείται, όταν οι γλώσσες γίνονται ακατανόητες και τίποτα απ’ ό,τι φαντάστηκες δεν ισχύει,  όταν εκλείψει κάθε βεβαιότητα, προσανατολίσου με το συναίσθημα.

Προτάσεις του είναι και προτάσεις του δέοντος.Ή πόσους Σαούλ κρύβει ένας Παύλος.

"Ο Σωκράτης, ασάλευτος, οργισμένος ίσως και συνάμα έκπληκτος, την κοιτάει επίμονα, χωρίς να πει λέξη, και κατόπιν συνεχίζει:
— Θα ’πρεπε καλύτερα να περιμένουμε να τελειώσει το παραμύθι μας, πριν να αποφασίσουμε για το τι είναι πραγματικό. Ας υποθέσουμε ότι εξαναγκάζουμε το πειραματόζωό μας να καρφώσει το βλέμμα του στους προβολείς. Νιώθει φριχτούς πόνους στα μάτια, κάνει να ξεφύγει, θέλοντας να ξαναγυρίσει σ’ εκείνα που μπορεί να βλέπει, στις σκιές, που το είναι τους το θεωρεί πολύ πιο βέβαιο από το είναι των αντικειμένων που τον προτρέπουμε να δει. Έρχονται, λοιπόν, τότε κάτι νταήδες, πληρωμένοι από εμάς, και χωρίς περιστροφές αρχίζουν να τον τραβολογούν στους διαδρόμους τού κινηματογράφου. Τον αναγκάζουν να περάσει μέσα από μια μικρή, κρυμμένη μέχρι τώρα, παράπλευρη πόρτα και τον ρίχνουν μέσα σε μια βρόμικη υπόγεια δίοδο που οδηγεί στο ύπαιθρο, στις φωτεινές ανοιξιάτικες βουνοπλαγιές. Θαμπωμένος, με μια αδύναμη χειρονομία, σκεπάζει τα μάτια του· οι πράκτορές μας τον σπρώχνουν στην απότομη ανηφοριά, για ώρα πολλή, όλο και ψηλότερα !Ακόμα ! Φθάνουν στην κορυφή, λουσμένη στο φως, και ’κεί οι φύλακες τον παρατούν, κατηφορίζουν βιαστικά την πλαγιά και εξαφανίζονται. Να τος, μόνος, στο μέσο ενός ατέλειωτου τοπίου. Το άπλετο φως εκμηδενίζει τη συνείδησή του. Πώς αγανακτεί για τα τραβολογήματα, τις ταλαιπωρίες και την εγκατάλειψή του ! Πόσο μισεί τους τραμπούκους μας! Σιγά-σιγά προσπαθεί,όμως, να κοιτάξει προς τις κορυφογραμμές, τις κοιλάδες, τον εκθαμβωτικό κόσμο. Στην αρχή τυφλώνεται από τη φεγγοβολή κάθε πράγματος, δεν βλέπει τίποτε από ’κείνα για τα οποία εμείς, χωρίς να το καλοσκεφτούμε, λέμε: «Υπάρχουν, είναι πράγματι εκεί». Δεν είναι αυτός που θα ξεστόμιζε με καταφρόνηση, όπως ο Έγελος μπροστά στην κορφή τού Γιουνγκφράου, «das ist », δεν μπορεί παρά να είναι έτσι. Προσπαθεί, ωστόσο, να συνηθίσει στο φως. Μετά από πολλές προσπάθειες, κάτω από ένα μοναχικό δένδρο, καταφέρνει στο τέλος να διακρίνει τη δέσμη τής σκιάς τού κορμού, το σκοτεινό περίγραμμα των φύλλων, που του θυμίζουν την οθόνη τού πρότερου κόσμου όπου ανήκε. Σε μια λακκούβα με νερό στη ρίζα ενός βράχου θα μπορέσει να δει την αντανάκλαση των λουλουδιών και τής χλόης. Κι από ’κεί φθάνει σιγά-σιγά στα ίδια τα αντικείμενα. Χωρίς βιασύνη, κοιτάζει με δέος τους θάμνους, τα έλατα, μια προβατίνα που ξέκοψε από το κοπάδι. Η νύχτα πέφτει. Υψώνοντας τα μάτια προς τον ουρανό, βλέπει το φεγγάρι και τους αστερισμούς και, ακόμα, βλέπει την Αφροδίτη να ανατέλλει. Κάθεται ακίνητος σ’ ένα παλιό κούτσουρο και παρακολουθεί την εωσφόρο. Μέσα από τις στερνές αναλαμπές αναδύεται, όλο και λαμπρότερη, για να γείρει και να αφανιστεί με τη σειρά της. Αφροδίτη. Επιτέλους. Επιτέλους, κάποιο πρωί, βλέπει τον ήλιο, όχι μέσα στα τρεπτά νερά ή με την εξώτερη μορφή τού ανακλώμενου ειδώλου του, αλλά αυτόν καθ’ εαυτόν τον ήλιο, τον ήλιο καθ’ εαυτόν και δι’ εαυτόν, στον προσίδιο χώρο του. Τον κοιτάζει, τον ατενίζει με την ευδαιμονία τής συνείδησης ότι αυτός είναι ως έχει.
— Α ! φωνάζει με θαυμασμό η Αμάντα, μα τι όμορφη ανάβαση μάς περιγράφετε ! Τι μεταστροφή !
— Σ’ ευχαριστώ, κόρη μου. Θα ακολουθούσες όμως το παράδειγμά του; Γιατί αυτός, ο ανώνυμος πρωταγωνιστής μας, στρέφοντας την σκέψη του σε ό,τι βλέπει, καταλήγει συλλογιστικά στο ότι από τη φαινόμενη θέση τού ήλιου εξαρτώνται οι ώρες και οι εποχές και, συνεπώς, το είναι-εκεί τού ορατού καθορίζεται υποχρεωτικά από το άστρο αυτό, έτσι ώστε να μπορούμε να πούμε: ναι, ο ήλιος είναι ο επίτροπος και κυβερνήτης όλων των αντικειμένων από τα οποία οι παλιοί μας γείτονες, οι θεατές τής μεγάλης κλειστής αίθουσας, δεν αντιλαμβάνονται παρά μόνο τη σκιά μιας σκιάς. Και έτσι, αναθυμούμενος την πρώτη του κατοικία — την οθόνη, τον προβολέα, τα τεχνητά είδωλα, τους συντρόφους του στην πλάνη — ο ακούσιος δραπέτης μας μακαρίζει τον εαυτό του για την εκδίωξή του και συμπονά εκείνους που εξακολουθούν να είναι καθηλωμένοι στην πολυθρόνα των τυφλών οπτασιαστών."
 [Για σήμερα Πλάτωνας!σεμινάριο A.Badiou, Ιανουάριος 09]


"Η έκφραση «ν’ αλλάξουμε τον κόσμο» αποτέλεσε, σε μεγάλο βαθμό, πόλο ακαταμάχητης έλξης κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Ενώ ο δέκατος ένατος αιώνας σήμανε την απαρχή μιας διαδικασίας κατά την οποία η αλλαγή αυτή επιχειρήθηκε στο πλαίσιο μιας αδιάσπαστης συνέχειας που ανταποκρινόταν στην ιδέα τής προόδου, ο 20ος αιώνας που ακολούθησε (κατά την επικρατούσα σήμερα αντίληψη ένας καταραμένος αιώνας που κυριαρχήθηκε από το σφοδρό πάθος για το νέο, νοούμενο ως αδιαμεσολάβητο πραγματικό) στράφηκε προς την κατεύθυνση τής ρήξης, τής ριζοσπαστικής καινοτομίας, των πρωτοποριών, τής δόμησης Κρατών προορισμένων να ενσαρκώσουν το συντομότερο δυνατό την Ιδέα — από την οποία ακριβώς απέρρεε η πεποίθηση ότι ένας νέος κόσμος ήταν συγχρόνως εφικτός και αναγκαίος."
[Σεμινάριο τού Αλαίν Μπαντιού 2010-2011- Γενικό Περίγραμμα]




Ο Alain Badiou, παραμένει για εμένα μεγάλη φυσιογνωμία, για την δύναμή του να αναθεωρεί και να επαναπροσδιορίζεται.Να μεταστρέφεται πραγματικά ακόμα και σ'αυτήν την ηλικία.
Τώρα βέβαια, εμένα προσωπικά, θα μου άρεσε να τροποποιήσει και αποσπάσματα των μεταφράσεών του, ανάλογα.

(αποσπάσματα απο κείμενα που μεταφράστηκαν απο τον Δήμο, τον οποίο ευχαριστώ για το μεταφραστικό έργο του.Οι υπογραμμίσεις δικές μου. http://radicaldesire.blogspot.com/2010/11/alain-badiou.html)

περί ταύτισης μέσου και σκοπού

πραγματικά, έχω να μάθω πολλά ακόμα.

παίζοντας κρυφτό στον παράδεισο 3

[Σημ.τ.Μετ.:*Να διευκρινίσουμε ότι το "Ένα-και-Πολλαπλό" δεν αποτελεί δική μας επινόηση. Μας το πρότεινε ο Μετρ και το επιβεβαιώνει η εμπυρική μας πραγματικότητα.Εδώ θα πρέπει να εξηγηθούμε.Λεγόμαστε ΧΧΧ και είμαστε τριμήτριες. Πολλοί μας περνάνε για τρίδυμες, ωστόσο εμείς ενώ μοιάζουμε μεταξύ μας, δεν μοιάζουμε με τον εαυτό μας, κι αυτό δυσκόλευε τα πράγματα για πολύ καιρό, διοτί δεν βρίσκαμε ούτε σωστό ρούχο να ρίξουμε πάνω μας.Οι απόπειρες που κάναμε μέχρι πριν λίγα χρόνια ράβοντας αλλιώς τα ρούχα που μας ψώνιζαν η μαμά κι ο μπαμπάς απο την Αμερικάνικη Αγορά, δεν ήταν και τόσο πετυχημένες.Ώσπου μια μέρα συναντήσαμε έναν αδερφικό μας φίλο με μοντελάκι που φύσαγε, κι αυτός μας σύστησε τον Μετρ.Ο άνθρωπος αυτός, αν κι απ'αλλού, κατάλαβε με την πρώτη ματιά. Μας απευθύνθηκε στον ενικό ενώ κοιτούσε κάθε μια μας προσωπικά και μας είπε με τη σιγουριά του μεγάλου μόδιστρου "έχω ακριβώς το κουστούμι σου!ένα-και-πολλαπλό!μπορείς να το ράψεις μόνη σου!η αλήθεια είναι οτι εκτός απο την ιδέα θα χρειαστούν κι αρκετά εργαλεία!"Ήταν τόσο γνήσια ενθουσιασμένος, έμοιαζε τόσο άνετος μέσα στο καλοραμμένο του ρούχο, που ενώ δεν καταλάβαμε Χριστό, τον ακολουθήσαμε.]

Δελτίο Εν_ημέρωσης Ασυνειδήτου (από το αρχείο-νησί 29/10/10)

Στέκομαι μπροστά από τον πάγκο μιας κουζίνας, κίτρινης, χωρίς παράθυρα,που μάλλον φωτίζεται απο μια ηλεκτρική πηγή.Πεινάω, αλλά καθώς δεν υπάρχει τίποτα να φάω, τεμαχίζω τα πόδια μου κάτω απο τον αστράγαλο, τα βάζω στο ξύλο κοπής και τα κόβω μικρά κομμάτια.Είναι ταλαιπωρημένα στην όψη και βάζω με σχετικό δισταγμό μια μπουκιά στο στόμα μου.Η γεύση είναι μάλλον γλυφή.Ταυτόχρονα αναρωτιέμαι αν πρέπει να κοιτάξω πάλι κάτω στο πάτωμα, γιατί ενώ δεν πονάω καθόλου, θα έχει γεμίσει σίγουρα αίματα.Αργά στρέφω το βλέμμα μου και δεν υπάρχει σταγόνα αίμα.Βλέπω τα πέλματά μου να ξαναφύονται στη θέση τους, τρυφερά, σαν μωρού, μέχρι να ξαναπάρουν το τελικό τους σχήμα.Περιστρέφομαι στον άξονά μου 90 μοίρες προς τα δεξιά και τότε βλέπω ένα πτώμα, τοποθετημένο περίτεχνα στον τοίχο.Αν και κατακρεουργημένο, δεν μου προκαλεί φόβο ή αποστροφή.Το κεφάλι κοιτάει ψηλά, λείπει όλη η κάτω γνάθος, είναι χωρίς πνεύμονες,μέλη, έχει απομείνει η σπονδυλική στήλη ολόκληρη μέχρι το ιερό οστό.Αναγνωρίζω πως μάλλον είμαι εγώ αυτό, στρέφομαι άλλες 90 μοίρες και κοιτάω την πόρτα της κουζίνας.Το άνοιγμά της είναι σκοτεινό σαν υδατογραφία και μια σκιά απομακρύνεται με γυρισμένη την πλάτη.

παίζοντας κρυφτό στον παράδεισο 2

[Σημ.Τ.Μετ.: Θέλουμε επίσης να απολογηθούμε για το ύφος της γλώσσας που χρησιμοποιήσαμε, ομολογώντας την ερασιτεχνική μας ενασχόληση με τις μεταφράσεις καθώς κατ'επάγγελμα είμαστε απλές μεταποιήτριες σε συνοικιακό ραφείο.Οι (όχι και τόσο εδώ που τα λέμε) παρατηρητικοί αναγνώστες θα έχουν ήδη εντοπίσει το ύφος μας που δεν είναι παρά άτεχνο ελαφροπειραματικό. Ευτυχώς ο επιμελητής εκδόσεων είναι φίλος και συνεργάτης και άριστος στο είδος του και θα έχει και απεριώριστο χρόνο για τις διαρθώσεις καθώς το κείμενο θα παραμένει πάντα ιππό έκδοση.]

συμπύκνωση_taedium vitae

αυτό το απρόσωπο τίποτα
ας το πάρουμε προσωπικά

γιατί αυτός ο εχθρός
δεν έπαψε να νικάει μέχρι σήμερα

Les Guetteurs De Sons

παίζοντας κρυφτό στον παράδεισο

[Σημ.τ.Μετ.:Η μετάφραση του εν λόγω συμβάντος βασίστηκε στην αρχαιότερη απόδοση "Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί" του μέγα μεταφραστή Ηράκλειτου.Ο αναγνώστης πρέπει να δείξει κατανόηση στις ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε παρά την χρήση σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων, καθώς στον παράδεισο εκλείπουν οι έννοιες του χώρου και του χρόνου, και ως εκ τούτου ο λόγος εκφέρεται εννοιαία.Ο αιθέρας διαπερνά τα όντα αενάως.Διαστήματα κάθε είδους δεν νοούνται.Έτσι το απλό παιδικό παιχνίδι του κρυφτού, μεταφράστηκε με την συμβατική χρήση των εννοιών του προσανατολισμού,των σπηλαίων, του απαγορευμένου καρπού (εδώ προτιμήσαμε τον καρπό του Diospyros kaki, και όχι του Malus domestica για εμηνευτικούς λόγους).Συνοψίζοντας, στάθηκε αδύνατη η απόδοση των μερών α)"τα φυλάω 1,2,3"κ.ο.κ, β)κρύβομαι απ'τον εαυτό μου καθώς είναι αδύνατο να κρυφτώ απ'τον άλλο, και τέλος γ)"φτου ξελευτερία για όλους".Φυλάσουμε το πρωτότυπο και επιφυλασόμαστε για μια πιο ολοκληρωμένη μεταφραστική απόπειρα.]

Ο σκύλος Οιδίποδας

Κάποιοι φιλόζωοι τηλεφώνησαν ανήσυχοι στην υπηρεσία του δήμου όταν βρήκαν το γερόλυκο κουλουριασμένο στο λάκκο ενός θάμνου. Η απάντηση είχε , θα’λεγε κανείς, απροσδόκητη ανθρωπιά: εν γνώση τους άφησαν το ετοιμοθάνατο τυφλό σκυλί για να περάσει ελεύθερο τις τελευταίες μέρες του έξω απ’το κλουβί. Αυτό πήγε και κούρνιαξε τελικά κοντά στον Γ., τον άστεγο υπερασπιστή του πάρκου. Πιάσαμε όπως κάθε απόγεμα την κουβέντα.”Τον είδες- μου είπε χαϊδεύοντας το ζωντανό- για να μένει εδώ, βρήκε τη θέση του. Ξέρεις τι βάσανο είναι να γυρνάς γυρώ γύρω;Έτσι ήμουνα όταν με κλείσανε στο τρελάδικο, γύρναγα στους διαδρόμους και στο προαύλιο τοίχο τοίχο, κι όταν με βγάλανε πάλι γύρναγα χαμένος μες στην πόλη, τρεις ώρες μου ‘περνε να πάω απο Μοναστηράκι Σύνταγμα. Και μετά μια μέρα είπα δεν πάει άλλο, κρεμάστηκα μ’ενα σκοινί. Αδερφούλα μου πώς το κάνουν αυτό το πράμα!χάλια σου λέω είναι να πνίγεσαι!χαχαχα ψεύτικα το ΄κανα βρε-σε σένα το λέω, στους άλλους είπα πως έσπασε το σκοινί- αλλά πόσο γλυκιά είν’η ρημάδα η ζωή. Τι λες, του αρέσει εδώ;’’. Τον ευχαρίστησα που υπάρχει και τον αποχαιρέτησα γελώντας. Πιο κάτω, ο ουρανός θόλωσε για λίγο.

Embedding mathematics

It seems that one of Plato’s main concerns, was how to embed mathematical thinking into the future political agents. Since mathematical language is abstract and not referring to everyday matters, one would find great difficulty in convincing people to study it. Storytelling on the other hand is much more an attractive way to get the listener‘s attention. The content of the story, is not just following mathematical reasoning though. It’s rather the mode of the narrative, the way it is articulated geometrically that embeds the mathematical ability to the listener, the voice of its nature. «Το δ’ αυτό εστίν η κατ’ενέργειαν επιστήμη τω πράγματι» as Aristotle said.The conjuction of intellectus materialis and intellectus agens leads to the identification of the process of thinking to the thing thought.
There is enough evidence today that memorability shapes intelligibity, that thinking follows patterns.To break these patterns and form new ones (or rather free the deeper abstract logical forms from the debris of temporality) mnemonotecnics were used. Plato probably organized his narratives using his elements to construct a mental image (that might also explain his dislike of painted images as mere imitations of nature) , he constructed a topos for his logos. A sign to this hypothesis might be the abillity of the text to be translated, its translatability as W.Benjamin put it. [The task of the translator, Illuminations]. Another yet example of arranging a composition(θεωρία) using Plato’s elements, is Theotokopoulos paintings (that generated intuitively what took the name of «cubism» three hundred years later).

U as reversal_artefficient intelligence

Marx had good reason to stress the great fluidity of the con-
nection between segments in manual labor. This connection ap-
pears to the factory worker on an assembly line in an independent,
objectified form. Independently of the worker's volition, the
article being worked on comes within his range of action and
moves away from him just as arbitrarily. "It is a common char-
acteristic of all capitalist production ... ," wrote Marx, "that
the worker does not make use of the working conditions. The
working conditions make use of the worker; but it takes machin-
ery to give this reversal a technically concrete form." In working
with machines, workers learn to co-ordinate "their own move-
ments with the uniformly constant movements of an automaton."
These words shed a peculiar light on the absurd kind of uni-
formity with which Poe wants to saddle the crowd-uniformities
of attire and behavior, but also a uniformity of facial expression.


The story is told of an automaton constructed in such a way
that it could play a winning game of chess, answering each move
of an opponent with a countermove. A puppet in Turkish attire
and with a hookah in its mouth sat before a chessboard placed on
a large table. A system of mirrors created the illusion that this
table was transparent from all sides. Actually, a little hunchback
who was an expert chess player sat inside and guided the pup-
pet's hand by means of strings. One can imagine a philosophical
counterpart to this device. The puppet called "historical mate-
rialism" is to win all the time. It can easily be a match for anyone
if it enlists the services of theology, which today, as we know,
is wizened and has to keep out of sight.

[W.Benjamin, Illuminations]

παίζοντας αιωνίως

προσανατολίζομαι στο χρόνο
κρατώντας μια πυξίδα
στις 12 η αγάπη
στο νότο η τέχνη
στις 3 η επιστήμη
στη δύση η πολιτική

προσδιορίζομαι στο χώρο
κρατώντας ένα ρολόι
στο βορρά το τετράεδρο
στις 6 οι μικροί βόλοι
στην ανατολή ο κύβος
στις 9 ο αέρας

minimaximum sisters

dedicatio/διαjunctions opening mov.

ανάμεσα στο ποτέ και στο για πάντα

άρα

two-sided life_science&fiction_Claude&Charles Perrault

minimaximum Live / Sunday @ sixdogs

αν φωνάξουμε τα στόματα, θα’ρθουν κι οι λέξεις

Υπάρχουν λέξεις που οδηγούνε στη σιωπή

λέξεις που σα μελάνι απλώνονται στη νύχτα

αφηρημένες λέξεις που ξεχνιούνται στη στιγμή

λέξεις βαριές, νωχελικές , στοχαστικές

λέξεις μικρές που παίζουνε παιχνίδια.

 (στην Lady Εσσ)

Quintessence-αιθήρ

U are my accelerating uni_verse

red underneath black

studying my body of work

δημόσια ομολογία

έχει γίνει σχεδόν αφόρητο να δείχνω τα φλύαρα μάτια μου
κι αυτό το στόμα μου αμήχανο να σκαρφίζεται απαντήσεις
όταν οι περαστικοί με ρωτάνε γελαστά "ποιόν αγαπάς"
"εσένα"  λέω, περιμένοντας την ηχώ μου να ακούσεις

λογικά σφάλματα

"Η αλήθεια είναι αδιαίρετη και έτσι είναι αδύνατο να αναγνωρίσει τον εαυτό της. Οτιδήποτε υποστηρίζει πως την αναγνωρίζει πρέπει συνεπώς να είναι ψέμμα."

- αλήθεια;

 

τόσα-δα-κρίματα τόσα-δακρύματα, κι εγώ ένας απλός άνθρωπος, ν'αναρωτιέμαι αν ήξερες τί ποιούσες

ephemeral writing-eternal poetry

umstellung

the curtain of my carriage lost_i ching 63

multiple choice of the day

Στο πάρκο εδώ και τρεις μέρες κυκλοφορεί ένας άνδρας που πιάνει περιστέρια και τα τρώει ζωντανά.Ωμή πραγματικότητα.Τί κάνω σ'αυτή την περίπτωση?

α) δεν κάνω τίποτα, προσπερνάω αδιάφορη
β) του προσφέρω τάπερ με φαγητό (γιατί το συσίτιο δεν του αρέσει προφανώς)
γ) καλώ τους γκοστμπάστερς (όποιος έχει το τηλέφωνο παρακαλώ να το γράψει εδώ)

a mon ami furieu_x

http://www.eftcornwall.ca/lawattraction_f.htm

στον ανεπαίσθητο ήχο ενός φλάουτου

σ'ένα λευκό δωμάτιο
βυθισμένος στην πολυθρόνα
πίσω σου ένα μεγάλο
ορθογώνιο άνοιγμα
κι ένας ιστός που φουσκώνει
και ησυχάζει ρυθμικά
πλησιάζω
φιλώ τη λεπτή πράσινη γραμμή
που χωρίζει το πρόσωπό σου
δίδυμη πόλη μου
έξω ούτε θάλασσες
ούτε ουρανοί
μόνο φως

Unexpected connection III_life everywhere_Πλάτων-Θεοτοκόπουλος

hannah reading psyche

re-tag everything and you'll have your answers

thinking on solid ground_arranging arguments topologically

The Platonic solids feature prominently in the philosophy of Plato for whom they are named. Plato wrote about them in the dialogue Timaeus c.360 B.C. in which he associated each of the four classical elements (earth, air, water, and fire) with a regular solid. Earth was associated with the cube, air with the octahedron, water with the icosahedron, and fire with the tetrahedron. There was intuitive justification for these associations: the heat of fire feels sharp and stabbing (like little tetrahedra). Air is made of the octahedron; its minuscule components are so smooth that one can barely feel it. Water, the icosahedron, flows out of one's hand when picked up, as if it is made of tiny little balls. By contrast, a highly un-spherical solid, the hexahedron (cube) represents earth. These clumsy little solids cause dirt to crumble and break when picked up, in stark difference to the smooth flow of water. Moreover, the solidity of the Earth was believed to be due to the fact that the cube is the only regular solid that tesselates Euclidean space. The fifth Platonic solid, the dodecahedron, Plato obscurely remarks, "...the god used for arranging the constellations on the whole heaven". Aristotle added a fifth element, aithêr (aether in Latin, "ether" in English) and postulated that the heavens were made of this element, but he had no interest in matching it with Plato's fifth solid.

vertex

A polygon vertex x_i of a simple polygon P is a principal polygon vertex if the diagonal [x_{(i − 1)},x_{(i + 1)}] intersects the boundary of P only at x_{(i − 1)} and x_{(i + 1)}. There are two types of principal vertices: ears and mouths.

 Ears

A principal vertex x_i of a simple polygon P is called an ear if the diagonal [x_{(i − 1)},x_{(i + 1)}] that bridges x_i lies entirely in P. (see also convex polygon)

 Mouths

A principal vertex x_i of a simple polygon P is called a mouth if the diagonal [x_{(i − 1)},x_{(i + 1)}] lies outside the boundary of P. (see also concave polygon)

Il etait une fois...(τα άλυτα)

Bensaïd likewise finds much to praise in the unsettling and elusive optimism that inspires Derrida’s Spectres of Marx (1993). Again broadly in keeping with Benjamin’s conception of things, Derrida differentiates messianic experience from (abstract, resigned, deferential) utopianism, and associates the former with a concrete, optimistic and immediate effort to disrupt the status quo in the name of justice. Though not themselves revolutionary in Bensaïd’s sense of the word, Derrida’s “spectres” haunt the prevailing order of things and may allow the spirit of communism to inspire steps towards future revolution. Derrida’s aversion to presence and the present, however, his reluctance to embrace what he describes as Marx’s version of “onto-theology,” coupled with his own aversion to organised communism and his belief that class conflict is essentially a thing of the past, seem to combine to consign the revolutionary project to a sort of permanent uncertainty and indecision.
The opposite problem, in a sense, undermines Badiou’s post-Maoist revival of the category of the subject. Bensaïd is understandably sympathetic to Badiou’s engaged and militant conception of politics, but believes that it fails to pay sufficient attention to matters of historical continuity and political organisation. Badiou is overly dependent on an abrupt if not “miraculous” conception of transformative events as the primary source of political and philosophical inspiration, and his conception of the subject involves little more than the repetition of Pascal’s wager. His conception of politics undertaken at a principled distance from history and the state, his affirmation of a “politics without party,” threatens to deprive organised politics of its material force.

αλληλογραφία

και θα σου γράφω με το ψευδώνυμο χριστίνα κατσάρη
και θα μου απαντάς με το πραγματικό μου όνομα





.

κλέβοντας κυριολεκτικά την παράσταση

Το πάρκο τις προάλλες μετατράπηκε για λίγες ώρες σε θεατρική σκηνή στα πλαίσια του φεστιβάλ Street Theater. Περπατώντας με το σκύλο μου απογεματάκι, βρέθηκα μπροστά σε δύο ηθοποιούς, που σε πείσμα της περιρρέουσας χαλαρής ατμόσφαιρας, ανέπτυσσαν με στομφώδες ύφος  κάποιο γυναικείο υπαρξιακό δράμα. Σέρνοντας πάνω στο γρασίδι τις οργαντίνες τους, ντυμένες νύφη και χήρα.Το κοινό, καμμιά δεκαριά άτομα, φίλοι-συγγενείς και μερικοί περαστικοί που κοντοστάθηκαν συμπαραστεκόμενοι στην "τέχνη". Ακολουθώντας τη ρουτίνα μου απομακρύνθηκα απο τη σκηνή για να βρεθώ εμβρόντητη, αντιμέτωπη με το πραγματικό θέατρο της ζωής λίγα βήματα πιο κάτω: ο πιο σιωπηλός άνθρωπος του πάρκου, μετανάστης κι άστεγος, ψηλός κι αγέρωχος , έσερνε τα λιγοστά του πράγματα.Φορώντας μια αποκριάτικη στολή φυλακισμένου.

Unexpected connection ΙΙ _ Mahler Παλαμάς

 






Τῆς ὁρμῆς εἶμ᾿ ἐγὼ τὸ παιδί,
τανἄσασμα εἶσαι τῶν ἄγριων κρίνων,
τὸ λάτρεμα εἶσαι, τὸ φυλαχτὸ
τῶν ἐρωτόπαθων πελεγρίνων.

Life force

anastomosis

χειρονομίες

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

πέτρα ψαλίδι χαρτί

αγωνίσματα

αυτός ο δρόμος ο κακοτράχαλος, θα'ναι μακρύς.

φιλί βέβηλο

Δόλιε πατέρα αγαπημένε
που μ'αίμα έκοψες κάθε δεσμό
ορίζοντας μόνο το χέρι σου
ν'ακουμπάει μ'εμπιστοσύνη το νόμο μου
Η φωνή σου με οδηγεί στην ερημιά του μυαλού σου
το μονοπάτι της εξιλέωσης
κοινή μας μοίρα
Ποιός Δαίμονας μπορεί να καταλάβει
στο κενό της κόχης σου
πως ήδη βλέπω το τέλος μου

μήνυμα από τη χώρα του helas! (ανοιχτή ακρ_όαση)

 







"Ονομάζω τον εαυτό μου τελευταίο φιλόσοφο επειδή είμαι ο τελευταίος άνθρωπος.Κανείς δεν μου μιλά εκτός από εμένα τον ίδιο και η φωνή μου φτάνει σ'εμένα όπως η φωνή ενός αποθνήσκοντος!Μ'εσένα, φωνή αγαπημένη, μ'εσένα, τελευταία πνοή της ανάμνησης κάθε ανθρώπινης ευτυχίας, άφησέ με να επικοινωνήσω μαζί σου για μια μόνον ώρα' χάρις σ'εσένα εξαπατώ την μοναξιά μου και δεισδύω στο ψεύδος μιας πολλαπλότητας και μιας αγάπης, γιατί η καρδιά μου απεχθάνεται να πιστέψει οτι η αγάπη είναι νεκρή, δεν υποφέρει το ρίγος της μοναξιάς της πιο μοναχικής και μ'αναγκάζει να μιλώ σαν να ήμουν δύο(...)
Κι όμως!σ'ακούω ακόμη, φωνή αγαπημένη!Πεθαίνει ακόμη κάποιος εκτός από μένα, ο τελευταίος άνθρωπος, σ'αυτό το σύμπαν: ο τελευταίος αναστεναγμός πεθαίνει μαζί μου, αυτό το παρατεταμένο αλίμονο!αλίμονο!αναστενάζει πάνω μου ο τελευταίος των ανθρώπων του αλίμονο, ο Οιδίπους!"

[Le livre du philosophe, F. Nietzche, περ.Αληthεία]

η αλήθεια στην επιφάνεια

 ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα
 το περιεχόμενο πείθει όταν ταυτίζεται με τη μορφή

Δημήτριον λεύσσω

στη χέρσα μου γη φύτεψες διόσπυρους
-παιδί ακόμα, μα το βλέμμα σου ίδιο, σαν και τώρα-
τους πότισες λέξεις
τους φοβέρισες, τους παρακάλεσες
τώρα δες τους
ανθίζουν

quiz of the day:

Ο κόμης Δράκουλας ήταν Κεφαλλονίτης?

depicting without reducing/on dignity

εικόνων στάσις

//simera/ligo/arrwsti//e/faga//psarosou/pa//valsamo//

Match Thermography from Kevin Collins on Vimeo.

minimaximum impro @temporary area in athens

http://mftm.blogspot.com/2010/09/temporary-area-in-athens-2010-exclusive.html

vita activa

http://acte-vide.blogspot.com

lady day

απόλιδες

υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν εξόριστοι όπου κι αν βρίσκονται
υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν νομάδες όπου κι αν είναι

peregrini dedicitii 212 AC

τροπή

τρέπω, δωρ., ιων. τράπω' αόρ. β' έτραπον, παθ. ετράπην, πρκ. τέτροφα,παθ. τέτραμμαι-''ό,τι και νυν, τρέπω, στρέφω,τροπή, η ότι και νυν τροπή, μετατροπή, μεταστροφή'', τρόπος, ο ''τροπή, στροφή, τρόπος, τρόπος ζωής, έξις, έθιμον, χαρακτήρ΄ εν τη μουσική, αρμονία, το ποιόν του ήχου΄ εν τη ρητορική, τρόπος του λέγειν ή γράφειν, ύφος, σχήμα λόγου'', τρόπις, -ιος και -εως ή -ιδος, η ''ό,τι και νυν, η τρόπις πλοίου, καρίνα (κυρ. η τρέπουσα, στρέφουσα), τροπός, ο, τροπωτήρ, -ήρος, ο συνεστραμμένος δερμάτινος ιμάς, δι' ου αι κώμαι προσεδένοντο εισ τον σκαλμόν, τρωπάω τρέπω, μετατρέπω, μεταβάλλω. μεσ. τρέπομαι, μεταστρέφομαι, γυρίζω, ευτράπελος' εύστροφος, ευκίνητος (κυρ. ο ευκόλως τρεπόμενος):συγγ. τοις:αρχ. ινδ. trapate=εντρέπεται, ευρίσκεται εν αμηχανία (κυρ. αποστρέφει εαυτόν προ της αιδούς), trapa=εντροπή, αιδώς, χεττ.trep=εργάζεσθαι, λατ. trepit=vertit (=στρέφει) ρ. trep=τρέπειν, στρέφειν.

Διασταύρωση

σε βρήκα να με περιμένεις στη γωνία
πόσο περπάτησα ούτε κι εγώ θυμάμαι
πόσο περίμενες ούτε και ξέρω
κοιταχτήκαμε
μου είπες πως δεν φανταζόσουνα
πως θα ήμουν γυναίκα
σου είπα πως δεν φανταζόμουν
πως θα είσαι άνθρωπος

poetry architecture portrait_ Curzio Malaparte

extreme sports: faith_ing

Του Μπουκουβάλα

Τί νά'ν' ο αχός που γίνεται κ'η ταραχή η μεγάλη;
Μήνα βουβάλια σφάζονται, μήνα θεριά μαλώνουν;
Ουδέ βουβάλια σφάζονται ουδέ θεριά μαλώνουν,
ο Μπουκουβάλας πολεμά με χίλιους πεντακόσιους.
Στη μέση στο Κεράσοβο και στην καινούρια χώρα.
Πέφτουν τα βόλια σα βροχή, πέφτουνε σα χαλάζι.
Κόρη ξανθή ν'εχούγιαξε από το παραθύρι:
-Πάψε, Δήμο, τον πόλεμο, πάψε και τα τουφέκια,
να κατακάτσει ο κουρνιαχτός, να σηκωθή η αντάρα,
να μετρηθή τ'ασκέρι σου να διούμε πόσοι λείπουν.
Μετριούντ'οι Τούρκοι τρεις φορές και λείπουν πεντακόσοι,
μετριούνται τα κλεφτόπουλα, και λείπουν τρεις λεβέντες.
Ο ένας πήγε στο νερό κι άλλος ψωμί να φέρει
ο τρίτος ο καλύτερος στέκεται στο ντουφέκι.

[Ηπειρώτικο δημοτικό]

major building in progress

poetry pottery portraits_ Lucie Rie

" Όποιος είναι υποκείμενο μιας αλήθειας (της αγάπης, της τέχνης, της επιστήμης, ή της πολιτικής) γνωρίζει ότι στην ουσία, κουβαλά έναν θησαυρό, ότι διατρέχεται από ατέρμονη δύναμη. Το αν αυτή η αλήθεια, η τόσο επισφαλής, συνεχίσει να εκδιπλώνεται ή όχι, εξαρτάται καθαρά από την υποκειμενική του αδυναμία. Έτσι μπορεί κανείς δικαιολογημένα να πει ότι την αλήθεια τη φέρει σε ένα πήλινο απλά δοχείο, αντέχοντας μέρα με τη μέρα το πρόσταγμα—λεπτότητα και οξεία σκέψη—να βεβαιωθεί ότι τίποτε δεν θα το κάνει κομμάτια. Γιατί με το δοχείο, και με το σκόρπισμα στον άνεμο αυτού που περιέχει, είναι ο ίδιος, το υποκείμενο, ο ανώνυμος φορέας, ο κήρυκας, που γίνεται επίσης κομμάτια." Alain Badiou

Diesis

πετώντας

αποκόμματα λογαριασμών της Chase Manhattan, ένα κατάλογο του ΒΑΜ για την παράσταση The Songs of Moby Dick, την αλληλογραφία με το ίδρυμα υποτροφιών, φωτοτυπίες προγραμμάτων από προβολές του Anthology Film Archives, τα συμβόλαια του διαμερίσματος με την Ascott Properties, μία κλήση και το πρόστιμο, σημειώσεις που δεν έχουν πια πλαίσιο, ένα Time Out με λάθος παραλήπτη (τον έλεγαν Serpico-μου είχε φανεί αστείο) , κασσέτες (δεν έχω πια κασσετόφωνο), VHS (δεν υπάρχει πια video player), το filofax με τα τηλέφωνα και καρτ ντε βιζιτ που δεν θα ανταποκρίνονται σε καμμιά πιθανή συνάντηση, σημειώσεις ενός καθηγητή που μου ήταν έτσι κι αλλιώς αδιάφορος (του αγαπημένου μου τις φύλαξα σαν το πιο πολύτιμο δώρο), φυλάδια μουσείων (θα τα ξαναβρώ on line)[...] από μια κούτα πράγματα, παρέμεινε ένα μικρό κουτί με λίγες φωτογραφίες στο πάρκο κι αλλού (και μια φωτογραφία ταυτότητας με το "σ'αγαπώ τρελά"γραμμένο στην πίσω πλευρά), το δίπλωμα, μια χαρτοπετσέτα με hip hop αυτοσχέδιο ευχαριστήριο σημείωμα, ένα post it κίτρινο με την μύτη μου ζωγραφισμένη από τον D.
Σο ματς φορ δη αμέρικαν ντρημ.

μερσι

Drimski Amerikanski

Ο κύκλος των δικών μας ανθρώπων

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο των ευρημάτων είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπο, το οποίο συνδυαζόμενο με την αδιαφορία για συμμετοχή στα κοινά προοιωνίζει μια αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Πραγματικά, το κοινωνικό κεφάλαιο του τόπου μας είναι από τα χαμηλότερα της Ευρώπης. Ο έντονος ατομισμός αποκλείει την κοινωνική δράση και η απαξίωση της πολιτικής και του συνδικαλισμού, κληροδότημα της υποκριτικής στάσης των προηγούμενων γενεών και της αφερεγγυότητας, ενισχύει την κοινωνική μοναξιά και ευνοεί τον απομονωτισμό. Η κοινωνία γίνεται περισσότερο άκαμπτη και περισσότερο από ποτέ γίνεται εμφανής η ανάγκη για ένα κοινωνικό πρότυπο, που θα δρα αντισταθμιστικά στη διάβρωση της συλλογικότητας.

http://dialogoi.enet.gr/post/%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82

Έσταμεν αχνύμενοι, θαλερόν κατά δάκρυ χέοντες [λ’, 464]

Για πες μας, για μολόγα μας από τον κάτω κόσμο,
ποιόν είδες, ποιόν αντάμωσες απόψε όλη νύχτα;
-Εγώ είδα σκάλες στους μικρούς, και σκάλες στους μεγάλους
είδα και στους μισόκαιρους, σκάλες στους διαβασμένους,
και σκάλες στα μικρά παιδιά, με τα χαρτιά στα χέρια'
τους είδα κι ανατρίχιασα, κι επάγωσ'η καρδιά μου,
τους ηύρα όλους χάρβαλους, και όλους χαλασμένους.



"θύραζε κάρες, ουκέτ' Ανθεστήρια"

Simple harmonic motion

Ορθιος δεσμός

η Ήττα γράφεται με σκυθρωπό βλέμμα
γόνατα λυγισμένα, ψυχρή καρδιά
κάθε φορά που θα μου δείχνεις
το γελαστό σου πρόσωπο
θα ξέρω πως ακόμα δεν νικήθηκες
απο το λάθος

15+1 steps

one can climb up from the basement of the past
to the ground floor of the present
but the last step is invisible

no fear

con·vo·lu·tion

1. A form or part that is folded or coiled.
2. One of the convex folds of the surface of the brain.

1. a twisting together; a turn, twist, or coil
2. an intricate, involved, or confused matter or condition
3. (Life Sciences & Allied Applications / Anatomy) Also called gyrus any of the numerous convex folds or ridges of the surface of the brain
convolutional , convolutionary adj

A haptic dream

Dividuation is tied to control and parametric modulation. It is the logic of capitalist accumulation that breaks down life into measures of information, and populations into databases. We distinguish dividuation from internal differenciation, which, according to Deleuze, is not a process of modulation but a becoming different. We should understand information networks and haptic controls as dividuating technologies that block the number of connections a body can make and decrease its capacity to be affected. The new flexible forms of labor and consumption demanded by global Capital are ample evidence that dividuation serves to further artificialize life and impoverish the social connections that matter to us. Haptic space, on the other hand, is internal becoming. Each move through haptic space is a change of nature, not a controlled modulation. Reach out and touch someone in control societies is an imperative to connect, an order to accumulate information, to multi-task, to stay accessible and in the grip of a haptic control. In haptic space, however, it is an invitation for intimacy and the exhilaration of becoming too close.

http://www.ctheory.net/articles.aspx?id=581

καλοτάξιδα

στο πάρκο είδα τα σπουργίτια ν'αποχαιρετούν τα χελιδόνια

The Ark

The only historian capable of fanning the spark of hope in the past is the one who is firmly convinced that even the dead will not be safe from the enemy if he is victorious.

W.B.

arachnoidea

Tiergarten_familiar metonymies

Not to find one's way around a city does not mean much.But to lose one's way in a city, as one loses one's way to a forest, requires some schooling.Street names must speak to the urban wanderer like the snapping of dry twigs, and little streets in the heart of the city must reflect the times of day, for him, as clearly as a mountain valley.This art I acquired rather late in life, it fulfilled a dream, of which the first traces were labyrinths on the blotting papers in my school notebooks.No, not the first, for there was one earlier that has outlasted the others.The way into this labyrinth, which was not without its Ariadne, led over the Bendler Bridge, whose gentle arch became my first hillside.Not far from its foot lay the goal: Friedrich Wilhem and Queen Luise.On their round pedestals they towered up from the the flowerbeds, as though transfixed by the magic curves that a stream was describing in the sand before them.But it was not so much the rulers as their pedestals to which I turned, since what took place upon these stone foundations, though unclear in context, was nearer in space.That there was something special about this maze I could always deduce from the broad and banal esplanade, which gave no hint of the fact that here, just a few steps from the corso of cabs and carriages, sleeps the strangest part of the park.
I got a sign of this quite early on.Here, in fact, or not far away, must have lain the couch of that Ariadne in whose proximity I first experienced what only later I had a word for: love.

[Berlin Childhood around 1900_Tiergarten, W.Benjamin]

ever-deeper layers

"Memory is not an instrument for surveying the past but its theater.Its the medium of past experience (Medium des Erlebten), just as the earth is the medium in which dead cities lie buried.He who seeks to approach his own buried past must conduct himself like a  man digging".

Excavation and Memory_W.Benjamin