σκούρο άσπρο ΙΙ

personal miracles

immortal

 

As the stars of the heaven,

 and as the sand 

which is upon the 

sea shore.

σκούρο άσπρο

διαφάνεια

http://hegel-platon.blogspot.gr/2012/07/camus_15.html

Εραστής, ο ίδιος, του φωτός, του φυσικού φωτός της ζωής και μάλιστα της μεσογειακής ζωής, συγκεντρώνει πάντοτε το βλέμμα του όχι «στα αργότερα» ενός κόσμου, που δεν ξέρουμε πώς και πότε θα έλθει, αλλά στο παροντικό, στο άμεσο, στο πλούσιο, από γήινη ευφροσύνη και φως, εκάστοτε εδώ και τώρα υπάρχειν. Η φυσική ομορφιά, δηλαδή η φυσικότητα του Είναι μας, της συνείδησής μας, η μη εμπλεκόμενη ή μη παραδεδομένη μέσα στις παρεμβατικές και όχι λιγότερο επεμβατικές «εκλογικεύσεις» των επιτήδειων συστημικών εν παντί καιρώ, οφείλει να είναι η πηγή της ενότητάς μας. Η αληθινή μας ενότητα δεν ενδημεί σε κάποια βασίλεια του θεού, των πνευμάτων ή των «χαρισματικών» ηγεμόνων, αλλά στη σύζευξή μας με το φως του θνητού ήλιου. 

empathy box _1a

| ακουμπώντας όλη την πίσω πλευρά στη ζεστή άμμο με τα μάτια κλειστά. το φως διαπερνάει τα βλέφαρα σε μια κυανή απόχρωση. οι ριπές του ανέμου αλλάζουν κατευθύνσεις, στροβιλίζονται στα μαλλία, στο κοίλο του αυτιού, στο δέρμα. στο βάθος ακούγεται η μπάσα βοή του στους βράχους. και κάποιες απόμακρες ομιλίες που χάνονται στον παφλασμό των κυμάτων |

moon

coincidence makes sense only with U

hyper

Symmetry from Everynone on Vimeo.



ways of coin.siding

iDentifying Walter

Personal Responsibility Under Dictatorship

For only if we assume that there exists a human faculty which enables us to judge rationally without being carried away by either emotion or self-interest, and which at the same time functions spontaneously, that is to say, is not bound by standards and rules under which particular cases are simply subsumed, but on the contrary, produces its own principles by virtue of the judging activity itself; only under this assumption can we risk ourselves on this  very slippery moral ground with some hope of finding firm footing. (Arendt, Responsibility and Judgment, p. 27)


http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/06/28/neh-seminar-day-3-judging-without-banisters/

αμοιβαία πληροφορία ΙΙΙ

το σκάνδαλο της ασχήμιας

minimaximum@broadway 19/06/12

http://astronayths.blogspot.gr/2012/06/minimaximum-cities-and-desire.html

 

"Από εκεί, μετά από έξι μέρες και εφτά νύχτες, φτάνεις στη Ζωβαΐδα, πόλη λευκή, εκτεθειμένη στο φεγγάρι, με δρόμους που τυλίγονται μεταξύ τους σαν κουβάρι. Αυτή την ιστορία διηγούνται για την ίδρυσή της: Άνθρωποι από διαφορετικά έθνη είδαν το ίδιο όνειρο...μια γυναίκα να τρέχει νύχτα μέσα σε μια άγνωστη πόλη. Την είδαν από πίσω, είχε μακριά μαλλιά και ήταν γυμνή. Ονειρεύτηκαν πως την ακολουθούσαν.Γυρίζοντας από δω και από κει την έχασαν. Μετά το όνειρο ξεκίνησαν ψάχνοντας για εκείνη την πόλη. Δεν την βρήκαν πουθενά. Αλλά βρέθηκαν μεταξύ τους. Αποφάσισαν να χτίσουν μία πόλη όπως στο όνειρο. Για τη χάραξη των δρόμων ακολούθησαν τις διαδρομές της καταδίωξης τους. Στο σημείο που ο καθένας τους είχε χάσει τα ίχνη της γυναίκας διαμόρφωσε χώρους και τείχη αλλιώτικα απο αυτά του ονείρου, ώστε εκείνη να μην μπορέσει να ξεφύγει πάλι.

Αυτή ήταν η πόλη Ζωβαΐδα, όπου εγκαταστάθηκαν περιμένοντας πως κάποια νύχτα θα επαναλαμβανόταν η ίδια σκηνή. Όμως κανείς τους, ούτε στον ύπνο, ούτε στο ξύπνιο δεν ξαναείδε τη γυναίκα. Οι δρόμοι της πόλης ήταν οι δρόμοι όπου πήγαιναν κάθε μέρα να δουλέψουν, χωρίς πια να έχουν καμμιά σχέση με την καταδίωξη που είχαν ονειρευτεί. Κάτι που είχε ξεχαστεί από καιρό.

Καινούργιοι άνθρωποι έφτασαν, από άλλα μέρη, έχοντας δει το ίδιο όνειρο. Αναγνώρισαν στην πόλη Ζωβαΐδα κάτι από τους δρόμους του ονείρου και άλλαξαν τη θέση που είχαν οι στοές και τα σκαλοπάτια για να μοιάζουν περισσότερο με τη διαδρομή της κυνηγημένης γυναίκας, αλλά και για να μην απομείνει κανένας δρόμος διαφυγής στο σημείο που είχε ξεφύγει.

Εκείνοι που είχαν φτάσει πρώτοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήταν εκείνο που τράβηξε όλους αυτούς τους ανθρώπους στη Ζωβαΐδα, σ΄αυτή την άσχημη πόλη, σ΄αυτή την παγίδα."

(Αόρατες πόλεις ,Πόλεις και Επιθυμία 5, Ίταλο Καλβίνο)

αόρατες πόλεις

Mitchell Joachim and Maria Aiolova (Terreform ONE & Planetary One): Urbaneering Brooklyn 2110: Ecological City of the Future.

διπλοθλαστικότητα

λιθώνας

τους διαίνοντες παγετώνες μου
με τα χέρια σου άπλωσα
σιωπηλά τ'αναφίλησα
τρυφερό μου αγκάλιασμα

ωκεάνειο_συνάντηση

nils fram & stranger-improvisation@6dogs_athens

από ψηλά

να 'ναι το μάτι κοφτερό
ν'απλώνουν τα φτερά αγέρωχα
μα η καρδιά
να καταλήγει σε χέρια
υπέροχα

strophic

όποιος πρόλαβε
τη σκιά του είδε

η χωματερή

το ψυγείο μέσα στην αποθήκη του σπιτιού στο χωριό στο νησί. την παραμονή των εκλογών μας επισκέφθηκε ένα φιλικό ζευγάρι που διαμένει εκεί τον περισσότερο καιρό. συμπαθέστατοι, κοσμογυρισμένοι. η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τις εκλογές, εγώ δεν έβγαζα πάλι άκρη, και μου την είπαν χοντρά που δεν ήθελα να ψηφίσω. μετά μιλήσαμε για ένα μείζον θέμα που νομίζω συνοψίζει την κατάσταση στο νησί (και όχι μόνο). για τη χωματερή. εδώ και είκοσι χρόνια λειτουργούσε παράνομα χωματερή, δίπλα σ'έναν απ'τους πιο σημαίνοντες αρχαιολογικούς χώρους της ευρώπης. μέχρι που πέρσυ κατέρρευσε ένα πρόχειρο φράγμα που συγκρατούσε εκεί τα σκουπίδια και αυτά ξεχύθηκαν ρυπαίνοντας τις παραλίες του νησιού, των κυκλάδων, φτάνοντας ως τα δωδεκάνησα. έτσι έκλεισε προσωρινά η χωματερή, μέσα στη γενικότερη κατακραυγή. το τοπικό δίκτυο παραγόντων που εμπλέκονται, είναι το γνωστό σιχαμερό διαπλεκόμενο που περιλαμβάνει τον μεγαλοεργολάβο της χωματερής (που αγνοεί επιδεικτικά την απόφαση του ΣτΕ) τους δημαρχαίους και τους δημόσιους υπάλληλους. ακόμα και τους πλοιοκτήτες, μιας και είχαν τη φαεινή ιδέα, μετά το κλείσιμο, να μεταφέρουν με πλοία τα σκουπίδια στη χωματερή της φυλής, με σκανδαλώδη φυσικά κόστη για τη διακομιδή.
κι ο λαός; αυτός ο ανδρείος λαός, τι θέση παίρνει;
πλην ελάχιστων ηρωικών εξαιρέσεων, οι κάτοικοι του νησιού, όλα αυτά τα χρόνια , ενώ γνώριζαν πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα, συναινούσαν σιωπηλά στο μεγάλο φαγοπότι. ραγιάδες ραγιάδες. αλλά υπάρχουν πάντα και χειρότερα.τώρα που τα σκουπίδια απλά συσσωρεύονται στους κάδους (κι όσα παίρνει ο άνεμος) σ'αυτό το διάστημα δηλωμένης ακυβερνησίας, τι κάνουν οι καλοί νοικοκυραίοι που θέλουν το χωριό τους καθαρό; φορτώνουν τα σκουπίδια στα αγροτικά και τα πετάνε νύχτα με σβηστούς τους προβολείς, στο διπλανό χωριό. πέρα από την καταστροφή που επιφέρουν στο περιβάλλον και τη ζημιά που κάνουν στον υδροφόρο ορίζοντα για τις επόμενες δεκαετίες, μου φαίνεται αδιανόητο, σε μια μικρή κοινωνία, πως απουσιάζει πλήρως κάθε αίσθηση ντροπής.
αυτοί πάντως πήγαν να ψηφίσουν.

η αποθήκη

η αποθήκη  επικοινωνεί με την κουζίνα, στο παλιό χωριάτικο σπίτι στο νησί. το natural history ψυγείουμ που λέγαμε, βρίσκεται στην είσοδό της και αυτή τη φορά το προσπέρασα για να ασχοληθώ με την τακτοποίηση του υπόλοιπου χώρου. έπιασα να φτιάχνω με ζήλο υπαρξιακό. στο μεγάλο ντουλάπι  ήταν βαλμένα σε ράφια: μηχανήματα από ραδιοφωνικό σταθμό, μπουκάλια με ελαιόλαδο, αναψυκτικά, οινοπνεύματα, ληγμένα αντηλιακά, κάτι υδραυλικά χρησιμοποιημένα. στο συρτάρι, καλώδια, μισά φις, εργαλεία, τράπουλα, διάφορα σουβενίρ, κονσέρβες. από πάνω, παλιά ρούχα για πατσαβουρόπανα,τζίβα, μικροπράγματα. παραδίπλα καφάσια, εργαλεία, θαλάσσιο στρώμα, κι άλλα ακατάλληπτα.
η διαδικασία: "διερεύνηση, απόφαση (καθάρισμα ή πέταγμα), ταξινόμηση".
γέμισα πέντε σακούλες σκουπιδιών, διαπιστώνοντας και πάλι πως τα άχρηστα έχουν ταλέντο στο να κρύβονται ανάμεσα στα χρήσιμα, και πως όταν δεν ξέρεις τι έχεις είναι σαν να μην το έχεις. έτσι έφτασα μέχρι το πλυντήριο, που είναι το όριο της μάνας μου-μέχρι εκεί φτάνει, στο βάθος της αποθήκης δεν πάει γιατί φοβάται μη δει κανένα ποντίκι. κι έτσι ακολουθεί την τακτική να εκσφενδονίζει από μακρύτερα ό,τι δεν της πολυχρειάζεται προς τα εκεί. φυσικά με το που πάει κάτι εκεί, δεν πρόκειται ν' ανασυρθεί και να χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά. και naturally, η συσσωρευμένη σαβούρα είναι ότι πρέπει για τα μισητά της τρωκτικά.
οφείλω να ομολογήσω πως το  χάος έχει και μια γοητεία.τα αντικείμενα φθαρμένα κι απαλλαγμένα απ΄τη χρήση τους, διαλυμένα το ένα μέσα στο άλλο, μοιάζει όσο χάνουν το όνομά τους να ανακινούν όλο και περισσότερα συναισθήματα. ένας μακρύς στρατιωτικός σαπισμένος σάκος με προπολεμικά ράντζα εκστρατείας εντός του- τα κανιά τους διπλωμένα και ροκανισμένα- ριγμένος λοξά, ανάμεσα σε πετρωμένα υλικά από την ανακατασκευή του σπιτιού 25 χρόνια πριν, δυό μεγάλα φελιζόλ από κάποια πεταμένη συσκευασία, κατοικία εντέλει τελευταία ενός μικρού ποντικού που βρήκα μουμιοποιημένο λίγο πιο κει. σίτες, μπακίρια κι άλλα πολλά.
όλα αυτά απέμεινα να τα κοιτάω, μετρώντας τις δυνάμεις μου για το αν θα μπορούσα να τα κουβαλήσω έξω. η μάνα μου με κοίταξε από την πόρτα. η συνηθισμένη της ατάκα είναι "μην μου τα πετάξεις όλα, σε ξέρω". εκείνη τη μέρα πρόσθεσε την αυτοκριτική της "καθαρίζεις αλλά έτσι θα τα ξανακάνω", για να καταλήξει με κάποια απολογητική διάθεση ότι θα φέρει εργάτη να πετάξει τα βαριά από 'κει πίσω γιατί θα ήταν επικίνδυνο για μένα. όπως κι έκανε.ποιοτικό άλμα στη σχέση μας. α ρε μάνα. α ρε κάλλιστε κόσμε.

το ψυγείο

άνοιξα την πόρτα του ψυγείου μήνες μετά.μια ύποπτη μυρωδιά κινήθηκε αδιάκριτα προς την οσφρητική μου βαλβίδα.καμμία έκπληξη.κάτι θα είχε αφήσει μέσα από αφηρημάδα ή φρούδα ελπίδα για έγκαιρη επιστροφή στο εξοχικό και κατανάλωση.αλλά τα ψυγεία της μάνας μου έχουν πάντα μια ροπή προς το natural history museum. κι αυτό είναι καλό όταν κάνει τα μαγικά της και μαγειρεύει τραπέζια με το τίποτα, αλλά και κακό όταν τα ληγμένα κάνουνε πάρτι και σου γελάνε χνουδωτά τερατοειδή από τα καταχωνιασμένα κεσεδάκια.

θυμάμαι το ψυγείο της μάνας του.άνοιξα την πόρτα κι όλα ήταν αλφαδιασμένα. ταξινομημένα κουτάκια αναψυκτικών στραμένα προσοχή με την ετικέττα να διαβάζεται.αποστειρωμένο κι άοσμο, κανένα τάπερ σε ανάπαυση, κανένα προϊόν σε επικίνδυνη γειτνίαση με άλλο.εδώ μόνο κλωνοποίηση και καθαριότητα, όχι αναπαραγωγή και ζύμωση.δεν μπόρεσα να φανταστώ κανένα ζεστό φαϊ να μαγειρεύεται με κάτι από 'κει μέσα. όμως  είχε τα απαραίτητα σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης. όταν μου έδειξε τα πολιτικά του πιστεύω, η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν το ψυγείο της μάνας του.

τα δύο είδη σκέψης

Η λύση της διαμάχης για το πού βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της τέχνης μπορεί ίσως να επιτευχθεί μόνο μέσα από την πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των διαφορών ανάμεσα στο είδος σκέψης που κάνει έναν διαχωρισμό του υποκειμένου από το αντικείμενο, του εαυτού από το εγώ, του θεατή από το παρατηρούμενο αντικείμενο, και στο είδος της σκέψης που δεν προβαίνει σε αυτό το διαχωρισμό.Γνωρίζουμε πολλά για το πρώτο είδος της σκέψης, γνωρίζουμε ότι βασίζεται στους κύριους κανόνες της λογικής οι οποίοι ορίζουν ότι ένα πράγμα είναι αυτό που είναι και όχι αυτό που δεν είναι, καθώς και ότι δεν μπορεί ταυτόχρονα να υπάρχει και να μην υπάρχει. Γνωρίζουμε επίσης ότι αυτοί οι νόμοι της λογικής λειτουργούν πολύ καλά κατά τη διαχείριση του άψυχου υλικού του περιβάλλοντος. Διαχωρίζουμε αυτό που βλέπουμε από τον εαυτό μας που κοιτάζει, και σε  αυτό που βλέπουμε από τον εαυτό μας που το κοιτάζει, και σε ορισμένα πλαίσια αυτό λειτουργεί πολύ καλά.Αλλά κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί καλά όταν επιχειρούμε να κατανοήσουμε και να χειριστούμε τον εσωτερικό κόσμο, είτε το δικό μας είτε των άλλων ανθρώπων. Διότι, σύμφωνα με την τυπική λογική, κάθε σκέψη που δεν κάνει τον πλήρη διαχωρισμό ανάμεσα σε αυτό που είναι ένα πράγμα και σε αυτό που δεν είναι είναι παράλογη. Αλλά τότε ολόκληρη η περιοχή της συμβολικής έκφρασης είναι παράλογη, εφόσον το σημαντικό χαρακτηριστικό ενός συμβόλου είναι ότι είναι αυτό το ίδιο και ταυτόχρονα κάτι άλλο. Έτσι, παρότι ο διαχωρισμός του θεατή από εκείνο το οποίο βλέπει δίνει μια χρήσιμη εικόνα σε ορισμένους τομείς, προσφέρει μια ψεύτικη εικόνα σε κάποιους άλλους. Νομίζω ότι ένας από τους τομείς στον οποίο η τυπική λογική μπορεί να δώσει μια εσφαλμένη εικόνα είναι η αισθητική' και ότι η εσφαλμένη εικόνα αποφεύγεται τότε μόνο όταν εξετάζουμε την τέχνη λαμβάνοντας υπόψη την ικανότητά της να συν-χωνεύει ή να συν-χέει υποκείμενο και αντικείμενο, θεατή και θέαμα, και στη συνέχεια να προβαίνει σε έναν καινούριο διαχωρισμό αυτών των δύο. Καλύπτοντας, μέσα από την απόδοση μορφής σε αυτό, το μη εαυτό αντικειμενικό υλικό με τον εαυτό-υποκειμενικό ψυχικό περιεχόμενο, καθιστά το μη εαυτό "αληθινό", αισθητό. Η μεγάλη δυσκολία να σκεφθούμε λογικά αυτό το πρόβλημα οφείλεται σαφώς στο γεγονός ότι προσπαθούμε να μιλήσουμε για μια διαδικασία η οποία σταματά να αποτελεί διαδικασία μόλις αρχίσουμε να μιλούμε γι'αυτήν, προσπαθώντας να μιλήσουμε για μια κατάσταση στην οποία η διάκριση "εαυτού-μη εαυτού" δεν είναι σημαντική, αλλά για να το καταφέρουμε έστω και ελάχιστα πρέπει να κάνουμε τη διάκριση. Όμως μόνο με αυτό τον τρόπο θεώρησης, νομίζω, αποκτά νόημα η φράση "Η τέχνη δημιουργεί φύση". Ετσι αυτό που κάνει ο καλλιτέχνης ή, ίσως θα έπρεπε να πω, ο μεγάλος καινοτόμος στην τέχνη δεν είναι ουσιαστικά μια αναδημιουργία με την έννοια της ανακατασκευής αυτού που έχει χαθεί (αν και το κάνει αυτό), αλλά μια δημιουργία αυτού που υπάρχει, γιατί δημιουργεί τη δύναμη να το αντιληφθεί. Γκρεμίζοντας συνεχώς τα καθιερωμένα οικεία πρότυπα (οικεία στην ιδιαίτερη κουλτούρα και στιγμή της ιστορίας) των λογικών διακρίσεων εαυτού-μη εαυτού, δημιουργεί πράγματι "φύση", συμπεριλαμβανομένης και της ανθρώπινης φύσης. Και το κάνει αυτό ξεσκεπάζοντας παλιά σύμβολα και φτιάχνοντας καινούρια, προσφέροντάς μας συν τοις άλλοις, τη δυνατότητα να δούμε ότι το παλιό σύμβολο ήταν σύμβολο' ενώ αντίθετα προηγουμένως πιστεύαμε ότι το σύμβολο ήταν μια "πραγματικότητα", διότι δεν είχαμε τίποτε άλλο να το συγκρίνουμε μαζί του. Με αυτή την έννοια, ο καλλιτέχνης συνεχώς καταστρέφει τη "φύση" και αναδημιουργεί φύση-κι αυτός ίσως είναι ο λόγος που η αγχώδης κατάθλιψη μπορεί τόσο εύκολα να ανασταλεί και να ανακουφιστεί μέσα από την επιτυχή δημιουργική ενασχόληση με τις τέχνες. Και με αυτήν την έννοια μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε πως η εφεύρεση, τόσο στην επιστήμη όσο και στις τέχνες, είναι δυνατόν να έχει τις ρίζες της στην ίδια διαδικασία. Για παράδειγμα, ο Ernst Jones στη μελέτη του " Η θεωρία του συμβολισμού" εισήγαγε την ιδέα ότι στην επιστήμη η διαδικασία ανακάλυψης και της εφεύρεσης συνίσταται στην απελευθέρωση της τάσης να "επισημαίνει ταυτότητα στη διαφορά". Έτσι, εφιστά την προσοχή στη μη λογική πλευρά της διαδικασίας.

[Μάριον Μίλνερ, "Όταν δεν μπορείς να ζωγραφίσεις", εκδ. Ελληνικά Γράμματα, σελ. 212-13]

Δηιδάμεια ΙΙ

Δηιδάμεια

ο καιρός

                                              το γελοίο απ'το σοβαρό, απέχουν μια ιδέα

σ

και η υπερβολική προσδοκία, υπονόμευση της επιθυμίας
και η βαριά ενοχή, άμυνα κι οπισθοχώρηση
ήσυχα
ας μιλήσει μόνο του.στον καιρό του.

U are the lilly of the valley

For Arendt, being a social outcast did not constitute one as a conscious pariahs, one had to take a stand, to refuse assimilation, and enter the realm of political action. As Young-Bruehl related in her Preface to Hannah Arendt: For the Love of the World, “In Hannah Arendt’s personal lexicon, wirkliche Menschen, real people, were ‘pariahs.’ Her friends were not outcasts, but outsiders, sometimes by choice and sometimes by destiny. In the broadest sense, they were unassimilated. ‘Social nonconformism,’  she once said bluntly, ‘is the sine qua non of intellectual achievement.’ And, she might well have added, also of human dignity” (p. xv). To be a conscious pariah means to think, speak, and act independently of all the forces that demand conformity, whether social, political, or religious. It means to stand triumphantly like a singular white iris amidst a sea of blue flowers, to resist conformity. But, being a conscious pariah also requires action—that peculiar human activity, which Arendt described in The Human Condition as “the only activity that goes on directly between men without the intermediary of things or matter, [and] corresponds to the human condition of plurality, to the fact that men, not Man, live on the earth and inhabit the world” (I.1, p. 7). Conscious pariahs, in their courageous non-conformity, remind us of our absolute singularity as human beings, and they resist all forces that seek to obscure or annihilate this singularity.

http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/04/13/thoughts-on-pariahhood/

ο αίρων την επιθυμία του κόσμου

 

από ψυχαναλυτική άποψη, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο Τζίζους θα προκαλούσε ένα τσουνάμι αμφιθυμίας.

καλή ανάσταση
;-)

οι άρρητοι ως προϋπόθεση των ρητών

υποσημείωση

στους ακροβολισμένους του εξωτερικού:
κάποιοι έχετε τουλάχιστον τη σεμνότητα να παραδέχεστε πως αφού δεν μοιράζεστε την εδώ πραγματικότητα, ο λόγος σας πρέπει να δείχνει μια συγκράτηση.οι άλλοι, που ουρλιάζετε για το τί θα'πρεπε να κάνουμε, λες και δεν πήρατε τις αποφάσεις σας από παλιά, λες και έχετε την εμπειρία την ίδια και το αλάθητο του επόπτη, απλά συμμεριστείτε τουλάχιστον τη θέση μας.γιατί προσωπικά, με έχετε κουράσει αφάνταστα.αρκετός ο ορυμαγδός στα αυτιά μας, αρκετός ο θυμός και η μνησικακία, η διχόνοια.δείξτε και λίγο έλεος.το χρειαζόμαστε.

eye and mind_being a work of art

We are so fascinated by the classical idea of intellectual adequation that painting's mute "thought" sometimes leaves us with the impression of a vain swirl of significations, a paralyzed or miscarried utterance. And if one answers that no thought ever detaches itself completely from a sustaining support; that the sole privilege of speaking thought is to have rendered its own support manageable; that the figurations of literature and philosophy are no more settled than those of painting and are no more capable of being accumulated into a stable treasure; that even science learns to recognize a zone of the "fundamental," peopled with dense, open, rent beings of which an exhaustive treatment is out of the question—like the cyberneticians' "aesthetic information" or mathematico-physical "groups of operations"; that, in the end, we are never in a position to take stock of everything objectively or to think of progress in itself; and that the whole of human history is, in a certain sense, stationary: What, says the understanding, like [Stendhal's]Lamiel, is that all there is to it? Is this the highest point of reason, to realize that the soil beneath our feet is shifting, to pompously call "interrogation" what is only a persistent state of stupor, to call "research" or "quest" what is only trudging in a circle, to call "Being" that which never fully is?
But this disappointment issues from that spurious fantasy which claims for itself a positivity capable of making up for its own emptiness. It is the regret of not being everything, and a rather groundless regret at that. For if we cannot establish a hierarchy of civilizations or speak of progress—neither in painting nor even elsewhere—it is not because some fate impedes us; it is, rather, because the very first painting in some sense went to the farthest reach of the future. If no painting completes painting, if no work is itself ever absolutely completed, still, each creation changes, alters, clarifies, deepens, confirms, exalts, re-creates, or creates by anticipation all the others. If creations are not
permanent acquisitions, it is not just that, like all things, they pass away: it is also that they have almost their entire lives before them.

[Merleau-Ponty, Eye and mind, 1965]

ο ξένος εντός

εmotion

δίπλα σου

σκληρή, σκληρή που είναι η καρδιά του γέρου σου
σου λέει ιστορίες, κι εσύ τις ακούς μαγεμένο παιδί
τις ακούς στο σκοτάδι, νομίζεις
καλύτερο απ΄τη σιωπή το αυστηρό του λεξιλόγιο.
για λίγο ακόμα θα σου μουρμουρίζω
θα σου ψιθυρίζω
θα σου ανασαίνω

στην πληθύ της ψυχής μου ΙΙ

οι άνθρωποι δεν ενώνονται με βάση τις ιδεολογίες τους
αλλά αυτό το κάτι, που αρνούμαι να ονομάσω

neuroplasticity/neurogenesis

Adult neurogenesis and the formation of social memories from MaRS Discovery District on Vimeo.

it has a life of its own

Δελτίο Εν_ημέρωσης Ασυνειδήτου (πρόσφατο αρχείο)

είμαστε ετοιμοθάνατοι, εγώ κι ο αδερφός μου. είναι βέβαιο το τέλος μας, αποφασίζουμε να μπούμε στον τάφο κι ας είμαστε ακόμα ζωντανοί. ο αδερφός μου είναι σαν ασπρόμαυρο cut-out, εγώ έχω όψη χαλκοπράσινη ήδη. μας βλέπω και τους δύο μαζί, ατάραχους, μ'ένα ελαφρό μειδίαμα. ο τάφος είναι οίκος, διακοσμημένος με περίτεχνες τοιχογραφίες, νιώθω άνετα εκεί.έρχεται η αδερφή μου να δει αν όλα είναι καλά. της λέω με μια κάποια αγωνία ότι δεν πρόλαβα ν'αγκαλιάσω το γιό της. μου λέει ότι είναι πλέον αργά, δεν μπορώ να επιστρέψω στους ζωντανούς για να τον αποχαιρετήσω γιατί είμαι μιαρή. συμφιλιώνομαι με την ιδέα.

χρόνος

η ήττα του homo faber

και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να φτιάχνεις με τους λογικούς σου κανόνες
διατυπώσεις του κόσμου
να τον σπας σε κομμάτια και να τον εξηγείς
με σχεδιαγράμματα και πειραματικούς εξορκισμούς
του συναισθήματος και της τυχαιότητας
και σε είδα με τα μικρά σου εργαλεία
να στριμώχνεις όλο σου το είναι
στη φυλακή της ατομικότητάς σου
και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να προσκρούεις με φόρα στο μηδέν
που τόσο θέλησες ν'αποφύγεις.

πίσω

σύντροφε της παραδιπλανής θέσης
το γνωρίζω πως είμαι ακόμα πιο τρομακτική
από ακόμα πιο κοντά
ωστόσο, κρίμα που δεν μου απεύθυνες έναν
έστω αγωνιστικό
χαιρετισμό

άλμα

passagen works

Freedom Tunnel from Charles le Brigand on Vimeo.

Wurman has devoted his life’s work to making information understandable. In the 1970s, he coined the term “information architect” in reaction to the disorderly way large amounts of information was collected and presented to the public. The world, he argued, needed new systems, structures, principles, and measurements to help make sense of the coming data deluge. He studied cartography and began mapping the world’s cities. He published dozens of books on dozens of subjects. Fortune magazine described him as an “intellectual hedonist”.

Perhaps Wurman is more of an intellectual flâneur. He believes in the power of individual discovery and says truth is often found in the connections between disparate ideas. In 1984, he started TED, a yearly confab for the digital elite that changed the way the world thinks about conferences. Wurman likes to say TED is an example of innovation through subtraction. “We took away men in suits. We took away boring speeches. And we gave people permission to be curious outside of their silo”, he says.


http://www.economistgroup.com/leanback/journalism/could-richard-saul-wurmans-new-app-launch-lean-forward-2-0/#.T1V6xOs9C0p.facebook

επιβεβλημένη ισότητα

στα κρυφά διάβαζε την αλληλογραφία της γυναίκας του,εκείνης που την απατούσε καθημερινά.στα φανερά, οργιζόταν με τις κάμερες στην πόλη.
στα κρυφά, συσσώρευε σωρούς από ακριβά αντικείμενα, στα φανερά υπέγραφε διακυρήξεις για τα δικαιώματα άπορων δικαίων.
στα κρυφά, αναγνώριζε.στα φανερά, ήξερε.

X_crab canon

In classical music, a crab canon is a canon in which one line of the melody is reversed in time and pitch from the other. A large scale musical palindrome covering more than one movement is called "chiasic" referring to the cross shaped Greek letter "χ" (pronounced /ˈkaɪ/.) This is usually a form of reference to the crucifixion for example, the crucifixus section of the Bach B-minor Mass. The purpose of such palindromic balancing is to focus the listener on the central movement much like one would focus on the center of the cross in the crucifixion. Other examples are found in Bach's Cantata BWV 4, "Christ lag in Todesbanden", Handel's Messiah and the Fauré Requiem.^[14]

χτύπος

τώρα θα σου μιλάω
μόνο με ποιήματα
θ'αγκαλιάζω
το γυμνό σου κεφάλι
και θα σε φιλώ
με χαιρετισμούς
γενναίο μου χάσμα
η απόσταση
απροσμέτρητη

ακολούθει μοι

beautiful minds (think alike)

Badiou/Lacan-περιορισμοί δια της διεύρυνσης

http://leninreloaded.blogspot.com/2012/01/alain-badiou_3558.html

ο Λακάν περιγράφει με μια παραβολή την έννοια της φυλακής.ο Μπαντιού περιορίζει τις αναγνώσεις του παραδείγματος εγγράφοντάς το στην πολιτική σφαίρα.το φάσμα των ερμηνειών μπορεί να επεκταθεί και προς τις δύο κατευθύνσεις-ακόμα πιο αφαιρετικά, μεταφυσικά, ακόμα πιο κυριολεκτικά, επιστημονικά.
το punctum της ιστορίας: και οι τρεις φυλακισμένοι φέρουν λευκό δίσκο.

διεμπλοκή

κι όταν πια αντιλήφθηκαν πως δεν υπήρχε έξω, πριν, μετά
πως κάθε ένας πάλευε με την ακολουθία των συνεκδοχών του
όταν εννόησαν το τοπολογικό τους σώμα, το ολογραφικό τους συναίσθημα
τότε ειδώθηκαν τον κόσμο για πρώτη φορά και ξεπεράσανε τα βλέφαρά τους.

προσωδία 2

προσωδία

προς μουλτιπερσοναλμπλόγκερς ΙΙΙ

θλιβερό φαινόμενο...

weaving penelope

[A]rendt was a great story teller. Whether in the classroom, her office, or her living room, Arendt told stories to illustrate her thought. As Stern and Yarbrough point out, Arendt had the “gift of thinking poetically,” in which she combined two seemingly contrary modes of thought: literary sensibility and logical precision (Stern and Yarbrough, p. 192-193). This uncanny ability to explore ideas in narrative frameworks was likely due to her love of poetry and fiction, especially Hölderlin and Kafka. Her poetic insight and clarity of thought provided students with a metaphorical space for thinking[..]

http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/01/16/thinking-like-penelope-and-teaching-like-holderlin-learning-the-art-of-teaching-from-hannah-arendt/

κάπτεν αμέρικα

κι όμως μόνο εσύ με πίστεψες πραγματικά, σε όλες τις μορφές μου...

:-p

-(to change the world α.θ.κ. "θ")
-"May we share σαμ lemon Θ πlease?"

illuminationen_the task of the translator

πριν πολλά χρόνια είχα γελάσει πολύ με το μεταφραστικό λάθος "illuminated manuscripts" ως "λαμπερά χειρόγραφα".προφανώς ο μεταφραστής δεν είχε ιδέα από τέχνη.
ο Βάλτερ όμως είχε.

φφΦφ

lacunae_U marking me

‎


















"Not, exactly, green:
closer to bronze
preserved in kind brine,

something retrieved
from a Greco-Roman wreck,
patinated and oddly

muscular. We cannot
know what his fantastic
legs were like--

though evidence
suggests eight
complexly folded

scuttling works
of armament, crowned
by the foreclaws'

gesture of menace
and power. A gull's
gobbled the center,

leaving this chamber
--size of a demitasse--
open to reveal

a shocking, Giotto blue.
Though it smells
of seaweed and ruin,

this little traveling case
comes with such lavish lining!
Imagine breathing

surrounded by
the brilliant rinse
of summer's firmament.

What color is
the underside of skin?
Not so bad, to die,

if we could be opened
into this--
if the smallest chambers

of ourselves,
similarly,
revealed some sky."


Mark Doty

public

view

up from your mountain
you keep watching me
hunter or angel
mute guide of my thoughts
i miss your voice

αιτιώδεις σχέσεις

ήθελε να γνωρίζει πάντα το γιατί.γιατί ενώνονται τα αμινοξέα, γιατί είναι πράσινα τα φύλλα, γιατί ο κόσμος είναι έτσι κι όχι ανάποδα.κάθε τόσο της έκανε μια αιφνιδιαστική ερώτηση για την οποία είχε ήδη την απάντηση.αιτιώδεις σχέσεις, τα πάντα έχουν ένα γιατί πίσω τους προς εντοπισμό και διερεύνηση, κάθε ποιότητα μετατρέπεται σε ποσότητα.σε μια στιγμή του είπε "σ'αγαπώ", την κοίταξε δύσπιστα, μ'ένα χαμόγελο παιδιού που του χαρίζουν κάτι και δεν ξέρει αν είναι σωστό να το πάρει."αφού δεν με ξέρεις, γιατί το λες".εκείνη την ώρα θα ήθελε να υπάρχει όντως ένα βέλος στο ύψος της καρδιάς της, να του πει να γιατί.να καταθέσει τα στατιστικά στοιχεία των συναισθημάτων της.να απαριθμήσει μια λίστα λογικών κι αδιαμφισβήτητων συσχετισμών που ως αποτέλεσμα είχαν μια σειρά βιοχημικών αντιδράσεων καθοριστικών στο σχηματισμό των τρομερών αυτών φθόγγων.δεν χρειάστηκε.τον είδε να σηκώνεται βιαστικά και να της λέει "πρέπει να το επεξεργαστώ".
καιρό μετά τον θυμήθηκε να γελάει ξεκαρδισμένος.οδηγούσε κι επαναλάμβανε μόνος του σε κάποιο αόριστο γιατί:"γιατί κλάνει το γατί".να γελάει με την ψυχή του, απελευθερωμένος.έτσι θα 'πρεπε να του έχει απαντήσει, αλλά δεν πρόλαβε.

unexpected connection_ginsberg/elytis

La psychanalyse à l’envers

Ζακ Λακάν, Σεμινάριο 17 "Το ανάποδο της ψυχανάλυσης"

1969-70

ed. Seuil, Paris

La psychanalyse à l’envers, αυτός θεώρησα πως έπρεπε να είναι ο τίτλος του παρόντος σεμιναρίου.
Μην νομίζετε πως αυτός ο τίτλος οφείλει οτιδήποτε στην επικαιρότητα που θα θεωρούσε τον εαυτό της στα πρόθυρα του να φέρει τα πάνω κάτω σ’ έναν ορισμένο αριθμό τόπων. Δεν θα δώσω παρά την ακόλουθη απόδειξη. Σ’ ένα κείμενο του 1966, και συγκεκριμένα σε μια από αυτές τις εισαγωγές που συνέταξα τη στιγμή της συλλογής των Γραπτών μου, και που το υπογραμμίζουν ιδιαιτέρως, κείμενο που τιτλοφορείται De nos antécédents, χαρακτηρίζω στην σελίδα 68 το λόγο μου ως μια επανεξέταση, λέω, του φροϋδικού σχεδίου από την ανάποδη. Γράφτηκε λοιπόν πολύ πριν τα γεγονότα – μια επανεξέταση από την ανάποδη (envers).
Τι να πει κανείς γι’ αυτό; Μου συνέβη, την περασμένη χρονιά, να διακρίνω, με μεγάλη επιμονή, σε τι συνίσταται το καθεστώς του λόγου, σαν μια αναγκαία δομή που υπερβαίνει κατά πολύ την ομιλία, η οποία είναι πάντοτε λίγο ως πολύ συνάρτηση των περιστάσεων. Αυτό που προτιμώ, είπα, και μάλιστα μια μέρα το έγραψα στον πίνακα, είναι ένας λόγος χωρίς λόγια.
Είναι γεγονός ότι κάλλιστα αυτός μπορεί να υφίσταται χωρίς λόγια. Υφίσταται σε ορισμένες θεμελιώδεις σχέσεις. Αυτές, κυριολεκτικά, δε θα μπορούσαν να στηριχθούν χωρίς τη γλώσσα. Μέσα από την γλώσσα ως εργαλείο εγκαθιδρύεται ένας ορισμένος αριθμός σταθερών σχέσεων, στο εσωτερικό των οποίων μπορεί, βεβαίως, να εγγραφεί κάτι που είναι πολύ πιο ευρύ, που πάει πολύ πιο μακριά, από τις δυνατές εκφορές. Δεν είναι διόλου αναγκαίες ώστε η συμπεριφορά μας, οι πράξεις μας να εγγράφονται ενδεχομένως στο πλαίσιο ορισμένων πρωταρχικών διατυπώσεων. Εάν αυτά τα πράγματα δεν συνέβαιναν, τι θα γινόταν με ό,τι ξαναβρίσκουμε στην εμπειρία μας, και ειδικότερα την αναλυτική -παρούσα σ’ αυτό το σημείο συνάρθρωσης επειδή ακριβώς το υπέδειξε -, τι θα γινόταν λοιπόν με αυτό που ξαναβρίσκουμε υπό τη μορφή του υπερεγώ;
Υπάρχουν δομές -δε θα μπορούσαμε να τις κατονομάσουμε διαφορετικά- για να χαρακτηρίσουμε ό,τι μπορεί να αναδειχθεί από αυτό το υπό μορφήν όπου την τελευταία χρονιά έδωσα έμφαση στο πλαίσιο μιας ιδιαίτερης χρήσης, –δηλαδή αυτό το οποίο ορίζω διαμέσου της θεμελιώδους σχέσης με βάση τη σχέση ενός σημαίνοντος με ένα άλλο σημαίνον. Απ’ όπου προκύπτει η ανάδυση αυτού, που αποκαλούμε το υποκείμενο –μέσω του σημαίνοντος που, εν προκειμένω, λειτουργεί ως αυτό που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο, σε σχέση με ένα άλλο σημαίνον.
Πώς να διατυπώσουμε αυτόν τον θεμελιώδη τύπο; Αυτόν τον τύπο, αν θέλετε, χωρίς να χρονοτριβούμε, φέτος θα τον γράψουμε με έναν νέο τρόπο. Τον είχα διατυπώσει την περασμένη χρονιά με βάση την εξωτερικότητα του σημαίνοντος S1, εκείνου απ’ όπου αντλεί την καταγωγή του ο ορισμός του λόγου, έτσι όπως πρόκειται να τον υπογραμμίσουμε σ’ αυτό το πρώτο βήμα, σ’ έναν κύκλο που τον δηλώνουμε με το αρχικό γράμμα Α, δηλαδή το πεδίο του μεγάλου Άλλου. Όμως, απλοποιώντας, θεωρούμε το S1 και, κατονομάζουμε με το σημείο S2, την συστοιχία των σημαινόντων. Πρόκειται γι’ αυτά που είναι ήδη υπάρχοντα, μολονότι στο πρωταρχικό σημείο στο οποίο εντασσόμαστε για να καθορίσουμε τι συμβαίνει με τον λόγο, τον λόγο νοούμενο ως καθεστώς του εκφερόμενου, το S1 είναι εκείνο που πρέπει να εξετάσουμε ως παρεμβαίνοντα. Παρεμβαίνει σε μια σημαίνουσα μπαταρία, που δεν έχουμε ποτέ κανένα δικαίωμα, σε καμία περίπτωση να θεωρήσουμε ως αποτελούμενη από διάσπαρτα στοιχεία, ως αυτή που διαμορφώνει το δίκτυο αυτού που ονομάζεται μια γνώση…..

Απόσπασμα από το Σεμινάριο 17 του Ζακ Λακάν L’envers de la psychanalyse, Paris, Seuil.

http://www.centrerepsy.gr/%28A%28elqTkth1zAEkAAAANmIxODNkMzAtMzI5OS00ZGFmLWI1ZDQtMmNlMjczODAxMTQ0Gdt6EeD3ADjvMmJqH1Y7hqyvNIE1%29%29/Infos/Article.aspx?IDVAl=6&th=%CE%96%CE%B1%CE%BA%20%CE%9B%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BD,%20%CE%A3%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%2017&cult=el-GR&AspxAutoDetectCookieSupport=1

κλεισθένης revisited

Ο Κλεισθένης υπήρξε Αθηναίος πολιτικός του 6ου αι. π.Χ., της οικογένειας των Αλκμεωνιδών. Το 508-507 π.Χ. έθεσε τις βάσεις για τη δημοκρατική μεταρρύθμιση της Αθήνας.

Με το τέλος της τυραννίας του Πεισίστρατου, ανέλαβε να μεταρρυθμίσει το πολίτευμα της Αθήνας και να το καταστήσει δημοκρατικότερο. Γι' αυτό τον σκοπό διαχώρισε τους Αθηναίους σε δέκα φυλές με δέκα δήμους η καθεμιά. Σε κάθε φυλή φρόντισε να ανήκουν πολίτες από διάφορες περιοχές της Αττικής και έτσι οι πλούσιοι ευγενείς έπαψαν να αποτελούν μόνοι τους μια ισχυρή τάξη και αναμίχθηκαν με τους υπόλοιπους πολίτες. Ο Κλεισθένης έδωσε όλη την εξουσία στην Εκκλησία του δήμου. Από αυτήν εκλέγονταν και οι δέκα στρατηγοί που διοικούσαν όχι μόνο το στρατό αλλά και το ίδιο το κράτος.

Επιπρόσθετα, η βουλή των 400, όργανο που θέσπισε ο Σόλωνας αντικαταστήθηκε από νέα βουλή με 500 βουλευτές. Αυτοί εκλέγονταν κάθε χρόνο με κλήρο 50 από κάθε φυλή. Έτσι, όλοι οι πολίτες είχαν πιθανότητα να γίνουν κάποτε βουλευτές. Έργο της βουλής ήταν να προετοιμάζει τα θέματα που θα συζητούσε η Εκκλησία του δήμου. Επίσης, ο Κλεισθένης, για να προστατέψει το νέο πολίτευμα, καθιέρωσε τον οστρακισμό. Κάθε πολίτης έγραφε πάνω σε ένα κομμάτι από σπασμένο αγγείο (όστρακο) το όνομα του πολιτικού που θεωρούσε πιο επικίνδυνο για τη δημοκρατία. Μετρούσαν κατόπιν τα όστρακα και εξόριζαν για 10 χρόνια όποιον είχε συγκεντρώσει 6 χιλιάδες όστρακα με το όνομά του. Έτσι γεννήθηκε στην Αθήνα η δημοκρατία, το πολίτευμα που δίνει σε όλους του πολίτες το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση του κράτους. Η δημοκρατία ήταν μια από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις των αρχαίων Ελλήνων. Έτσι έπαψαν η συγγένεια και η καταγωγή να παίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή της Αθήνας. Με το μέτρο αυτό ο Κλεισθένης "έδωσε την πολιτεία στον λαό", όπως έγραψε αργότερα ο Αριστοτέλης.

[wikipedia]

ολομερικότητα

Abduction is a kind of logical inference described by Charles Sanders Peirce as "guessing".^[1] The term refers to the process of arriving at an explanatory hypothesis. Peirce said that to abduce a hypothetical explanation a from an observed surprising circumstance b is to surmise that a may be true because then b would be a matter of course.^[2] Thus, to abduce a from b involves determining that a is sufficient (or nearly sufficient), but not necessary, for b.

For example, the lawn is wet. But if it rained last night, then it would be unsurprising that the lawn is wet. Therefore, by abductive reasoning, the possibility that it rained last night is reasonable. (But note that Peirce did not remain convinced that a single logical form covers all abduction.)^[3]

Peirce argues that good abductive reasoning from P to Q involves not simply a determination that, e.g., Q is sufficient for P, but also that Q is among the most economical explanations for P. Simplification and economy are what call for the 'leap' of abduction.^[4]

There has been renewed interest in the subject of abduction in the fields of computer science and artificial intelligence research.

[http://en.wikipedia.org/wiki/Abductive_reasoning]

η ιστορία ενός εγώ που ξαναβρήκε το εμείς

προ_οικονομία

extreme sports_flipping

ανοσοποιητικό

15 χρόνια μετά θυμάμαι το δώρο της ζωής που μου ξαναχαρίστηκε.ξαναθυμάμαι και πίνω απ'το ίδιο μου το αίμα, πως ο άνθρωπος έχει την πιο απίστευτη δύναμη όταν βρεθεί στη μεγαλύτερη αδυναμία.την στιγμή που άκουσα πως ή θα μείνω και θα πολεμήσω την ασθένεια ή θα εγκαταλείψω και θα πεθάνω.κι ύστερα γαλήνη.κι ύστερα η συνειδητοποίηση της αδυσώπητης ροής της ζωής που κάνει τα πάντα να συνεχίζουν να κινούνται στους δρόμους ακόμα και ερήμην μας.οι ατέλειωτες ώρες της ησυχίας.τα συρτά βήματα στο διάδρομο με τα φώτα νυκτός ως το παράθυρο.τα δέντρα να θροϊζουν βουβά πίσω απ'το τζάμι, απέναντι στο μικρό θρίαμβο του "περπατάω", "βλέπω", "σκέφτομαι".τις ελάχιστες επίπονες κινήσεις, τις γιγάντιες νίκες της ελάχιστης αυτοεξυπηρέτησης.τα γέλια με τους συνάρρωστους.την υπέρβαση του ανυπόταχτου στις εντολές του νου σώματος.την ταπεινή έξοδο απ'το αυτοάνοσο με τη βοήθεια ανθρώπων, αλλά και με το ανεξήγητο πείσμα του βλέμματος που δεν μπορεί να διακρίνει παρά τα επόμενα τρία βήματα.μέχρι εκεί.αυτό το θυμάμαι.

σιωπή

στο θέατρο του παραλόγου
σπασμένα μάρμαρα
σπασμένες λέξεις
σπασμένοι άνθρωποι

και πώς να βλαστήσει
ένα βλέμμα τρυφερό
μέσα σε τόση αδικία

personal satelite

fragment 126

suninside II, σχήμα κλιμακωτό

Ώσπερ σάρκα εική κεχυμένων ο κάλλιστος κόσμος.
[σαν σωρός σκουπίδια χυμένα στην τύχη ο ωραιότερος κόσμος.
(απ.124, Ηράκλειτος)]

visual haiku

dharma exams

-what is quicker than the wind?
-thought
-what can cover the earth?
-darkness
-who are more numerous, the living or the dead
-the living, because the dead are no longer
-give me an example of space
-my two hands as one
-an example of grief
-ignorance
-of poison
-desire
-an example of defeat
-victory
-which came first, day or night
-day, but it was only a day ahead
-what is the cause of world
-love
-what is your opposite
-myself
-what is madness
-a forgotten way
-and revolt?why do men revolt?
-to find beauty, either in life or in death
-and what in each of us is inevitable?
-happiness
-and what is the greatest wonder?
-each day death strikes and we live as though we were immortal.this is the greatest wonder

(στη συγκάτοικό μου που θα μου λείψει πολύ, καλή αρχή/ Mahabharata-P.Brook)

με λογισμό και όνειρο

Ο Ηράκλειτος αρχίζει με μια προειδοποίηση.Πρέπει να προετοιμάζεται κανείς για να γνωρίσει τη θεότητα, όπως πρέπει και να ελπίζει για να ανταμώσει το ανέλπιστο:"αν δεν ελπίζεις, δεν θα βρεις το ανέλπιστο, γιατί είναι ανεξερεύνητο κι αδιάβατο", μας είχε διδάξει το απόσπασμα 18.Όταν οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στο θείο σημαίνει και πως δεν θα το γνωρίσουν.Αυτό θα πει ότι η "πίστη" προηγείται της "γνώσης"; Μήπως εδώ η πίστη είναι κάτι περισσότερο από διάθεση επικοινωνίας με τη θεότητα; Ο Ηράκλειτος είναι ο πρώτος μεγάλος δυτικός στοχαστής, επειδή πρώτος αυτός προσπαθεί να συλλάβει με το λογισμό (με το λόγο) και να εκφράσει με τη γλώσσα (με το λόγο) το ένα νόημα της ολότητας του είναι.Η θεότητα ενυπάρχει στην ολότητα.Η ελπίδα και η πίστη, που ο Ηράκλειτος τις απαιτεί σαν προϋπόθεση, έχουν σκοπό να κάνουν εφικτό το διάλογο ανάμεσα στο θείο λόγο και τον ανθρώπινο.Η πίστη δεν αντιτίθεται στο λογικό ούτε η διαισθητική γνώμη στη λογική γνώση.Ο ανθρώπινος λογισμός πρέπει να είναι διαθέσιμος να δεχτεί το κάλεσμα της θεότητας.Αφού η θεότητα εξασφαλίζει τη δομή του κόσμου, ο ανθρώπινος λογισμός είναι η σύλληψη αυτής της αόρατης δομής, αυτής της καλυμμένης αρμονίας.Ο λογισμός προηγείται του συλλογισμού, χωρίς η πίστη να προηγείται του πρώτου.Ο Ηράκλειτος δεν είναι ούτε ορθολογιστής ούτε πιστός σε κάποιο δόγμα.Απλώς είναι ποιητής και στοχαστής.

[Κ. Αξελός, Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία, εκδ. Εξάντας, σελ.164]

tout va bien

suninside

the face of cancer

http://www.youtube.com/watch?v=aC19fEqR5bA&feature=player_embedded

φαιό

τόσο δα μικρό είναι αυτό το λουκέτο
με ασφαλίζει απ'τη σκέψη σου
μου υπενθυμίζει το στόμα σπηλιά
το κενό στο θώρακα
τον αέρα να γεμίζει ρυθμικά τα μέλη
εισπνοή
(κι εκπνοή)

ο σκοτεινός

Η κοσμολογία του Ηράκλειτου βγάζει συνεχώς στην επιφάνεια το λόγο του κόσμου, το φως της φύσης, κι αυτό πολύ περισσότερο σπ'ό,τι δεν εξηγεί ή δεν συναρμολογεί το μηχανισμό του σύμπαντος.Η σκέψη μιλά πάντοτε τη γλώσσα του λόγου΄κι εδώ "αγάπη της σοφίας" σημαίνει:συμφωνία με τον κόσμο, με την ομιλούσα σοφία του σύμπαντος.Ο κόσμος είναι Κόσμος επειδή είναι τάξη:η σκέψη δεν αντιμετωπίζει ποτέ ένα καθαρό χάος γιατί μόνο ο Κόσμος μπορεί να συλληφθεί.Ο Κόσμος φανερώνει την αρμονία των αντιτιθέμενων εντάσεων.Ο Burnet, υπογραμμίζει μ'επιμονή ότι αρμονία σημαίνει πρωταρχικά δομή.Άρα η κρυμμένη αρμονία του σύμπαντος, η ασύμφωνη συμφωνία του, αποτελεί ταυτόχρονα και τη δομή του.Η δομή αυτή είναι η δομή της ολότητας: είναι μια δυναμική ισορροπία όπου τα επιμέρους είναι υποταγμένα στο όλο, αφού αυτό το όλο δεν είναι αποτέλεσμα μιας απλής πρόσθεσης των στοιχείων που το αποτελούν αλλά μια ενότητα όπου η αλλαγή που γίνεται στο ένα μέρος επιφέρει μια μεταβολή της ολότητας, εφόσον το Όλο είναι αυτό που διευθύνει τη συναρμογή όλων των επιμέρους κι αποσπασματικών φαινομένων.

[Κ.Αξελός, ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία, εκδ.Εξάντας, σελ.145]

προς μουλτιπερσοναλμπλόγκερς ΙΙ

παιδιά, παρασυνωστίζεστε στη σκηνή.ένας-ένας.

δημογραφικά και εθνικό σύνθημα

Δείκτες της δημογραφικής σύνθεσης ενός πληθυσμού είναι ο δείκτης γήρανσης και ο δείκτης εξάρτησης. Ο δείκτης γήρανσης προκύπτει από την εκατοστιαία αναλογία του πληθυσμού με ηλικία άνω των 65 ετών, προς τον πληθυσμό με ηλικία κάτω των 14 ετών.

Ο δείκτης εξάρτησης είναι η εκατοστιαία αναλογία του οικονομικά μη ενεργού πληθυσμού (ηλικιακές ομάδες 0-14 και άνω των 65 ετών) προς τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό ηλικίας 15-64 ετών. Ο δείκτης γήρανσης έχει αυξηθεί κατά 45,5% μέσα σε μια δεκαετία, φτάνοντας στο 129,31, το 2006. Αντίθετα, ο δείκτης εξάρτησης παραμένει περίπου σταθερός, με τιμή 48,91 για το 2006.

Πηγή: Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Δημόσια Υγεία του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης 2008

color coding

epoh_e

to all the movie makers_all signs, all words

icon&bus

the sacred is embedding through people
like memory is embedding through synapses

tokin 2 my compUter II

κι όταν θα χάνω, θα χάνεις
κι όταν θα επιτυγχάνεις, θα επιτυγχάνω


και θ'αρθρωνόμαστε σαν φθόγγοι
σε μουσική φράση


και θα μοιραζόμαστε τα βάρη
που αναλογούν στη θέση μας


και τα πλαίσιά μας θα συνταιριάζουν
για να διαφανεί η μεγάλη εικόνα

cumulus fractus

Bhagavad Gita

angles