2102

κάποτε ο χρόνος θα είναι σφαιρικός
η φιλοσοφία θα είναι ποίηση
τα μαθηματικά κλειδί
εσύ κι εγώ
ολότητα

Leuk

there is no room for greek tragedy amidst sheep beauty contests
domesticated mountains and frustrated cleaning tenoros.
twenty years ago, poet, your philosophy teacher
could still fall in love with the blue c minor
then some pitiful peasants in Rhodes stole her some money
and she turned her back disgusted. now
she needs some funny twist among your verses.

but our images, dear poet, are not meant for emotional bankers.

γενναίο μου πλάσμα

και μην ξεχάσεις

ο δρόμος

πρωτοχαράχτηκε

απ’το σύννεφο

δίπλα σου

σκληρή, σκληρή που είναι η καρδιά του γέρου σου
σου λέει ιστορίες, κι εσύ τις ακούς μαγεμένο παιδί
τις ακούς στο σκοτάδι, νομίζεις
καλύτερο απ΄τη σιωπή το αυστηρό του λεξιλόγιο.
για λίγο ακόμα θα σου μουρμουρίζω
θα σου ψιθυρίζω
θα σου ανασαίνω

η ήττα του homo faber

και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να φτιάχνεις με τους λογικούς σου κανόνες
διατυπώσεις του κόσμου
να τον σπας σε κομμάτια και να τον εξηγείς
με σχεδιαγράμματα και πειραματικούς εξορκισμούς
του συναισθήματος και της τυχαιότητας
και σε είδα με τα μικρά σου εργαλεία
να στριμώχνεις όλο σου το είναι
στη φυλακή της ατομικότητάς σου
και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να προσκρούεις με φόρα στο μηδέν
που τόσο θέλησες ν'αποφύγεις.

χτύπος

τώρα θα σου μιλάω
μόνο με ποιήματα
θ'αγκαλιάζω
το γυμνό σου κεφάλι
και θα σε φιλώ
με χαιρετισμούς
γενναίο μου χάσμα
η απόσταση
απροσμέτρητη

διεμπλοκή

κι όταν πια αντιλήφθηκαν πως δεν υπήρχε έξω, πριν, μετά
πως κάθε ένας πάλευε με την ακολουθία των συνεκδοχών του
όταν εννόησαν το τοπολογικό τους σώμα, το ολογραφικό τους συναίσθημα
τότε ειδώθηκαν τον κόσμο για πρώτη φορά και ξεπεράσανε τα βλέφαρά τους.

σιωπή

στο θέατρο του παραλόγου
σπασμένα μάρμαρα
σπασμένες λέξεις
σπασμένοι άνθρωποι

και πώς να βλαστήσει
ένα βλέμμα τρυφερό
μέσα σε τόση αδικία

απόκρυφο

δερματόδετο βιβλίο
στην προμετωπίδα σου εγκαυστική γραφή:
"βιβλίο των ενδεχομένων"
εντός, αφιερώσεις καλλιγραφικές
και παραμέσα υπογραμμίσεις πολλαπλών αναγνώσεων
στα περιθώρια, φευγαλέες λογικές
ατόφιες κηλίδες συναισθήματος

γράμμα το γράμμα διατυπωμένο το σύμπαν σου
φωτεινό
και απόκρυφο

ανάμεσα γιβραλτάρ και μάλτα

κάλυπτες την όψη σου στη γη του ωμέγα
κοντά λένε επτά χρόνια.στη σπηλιά του κρανίου σου
μελετούσες λεμονοδάση και τις καταβολές των λέξεων
κι όλο και βάθαινε η σπουδή - ανακεφαλαίωνες ξανά
και πάλι χώριζες και διαιρούσες με το μοιρογνωμόνιο δεμένος.
πήρα την όψη της κατάστασης και στάθηκα μπροστά σου
να θυμηθείς ποιός ήσουν πριν από όμηρος,
το όνομα και τη βουλή σου -θυμάσαι πού μεγάλωσες παιδί;
και ποιά συνείδηση σε περιμένει πίσω;
μια αναλαμπή στον ουρανό, φωτίζει μια σανίδα κι ένα λευκό πανί
στα σκοτεινά.να είσαι εσύ.μακάρι.

μοναστηράκι

ακούμπησα το κράνος και τα πλοκάμια στο πάτωμα
το αιχμηρό μου επιχείρημα, το στυγερό καθρέφτη
άφησα το θυμό και το παράπονο, τις μυθικές μου προσδοκίες
ήσυχη ναι, με την καθημερινή μου κούραση
τα κοινά μου μάτια, τα χέρια που δεν σε άγγιξαν ακόμα.
σιγά-σιγά είπες
σιγά-σιγά

ύστερα

στη σκηνή κόσμος συγκεντρωμένος και βουβός.η γη χέρσα, το πηγάδι αδειανό.στη μέση ένας κήρυκας διαλαλούσε την ανατολή και τους έδειχνε τον ήλιο να δύει.ένας άλλος κήρυκας κράδαινε ένα πυρσό σβηστό κι έλεγε να κάψουν τα άνθη του κακού.μα δεν υπήρχαν από καιρό άνθη.ένας τρίτος κήρυκας σήκωσε το δρεπάνι κι είπε να κόψουν τα σπαρτά και να τα πάρουν δικά τους.μα η γη, σπαρτά δεν είχε, ούτε δικά τους, ούτε ξένα.
απόκαναν και κάθησαν.τι μέρα ήταν, ποιό ήταν το χθές, κανείς δεν θυμόταν.ένα νήπιο με μάτια ξένα έμεινε ορθό.τη γλώσσα τους ακόμα δεν μιλούσε, μόνο που είχε μια χάρη στις κινήσεις κι ένα χαμόγελο, που κάναν ένα κύκλο να το κοιτάζουν όλοι.κάποιοι λυπήθηκαν να το βλέπουν να χορεύει στα ξερά αγκάθια, σηκώθηκαν και τα ξερίζωσαν.κάποιοι κοιτάχτηκαν κι έβαλαν μια πέτρα πάνω στην άλλη, σε μια ακτίνα γύρω απ'το παιδί μην τύχει και ξεμακρύνει.κι αυτό γύριζε και τους κοιτούσε όλους, και τότε θυμήθηκαν το βλέμμα τους.κάποιοι πεθύμησαν τον αδερφό ή τη μάνα τους και το φωνάζαν με τα όνοματά τους.μα εκείνο καθώς δεν γνώριζε ακόμα απο ονόματα, τους χαιρετούσε επιστρέφοντας φωνήματα απ΄τις φωνές τους.κι όπως μαζεύονταν τα σύννεφα, πιάσαν ρυθμό κι άρχισαν οι φωνές να ενώνονται, και βάλαν σήματα πότε να παίρνουν τη στροφή και πώς ν'αντιφωνούνε.κι ήταν ο πόνος τους βαρύς σαν ουρανός, κι ο ουρανός χαμήλωσε ν'ακούσει.πήραν το λόγο οι παλιοί μολόγησαν τα λάθη, μπήκαν κι οι νέες στο χορό, προσφέραν τα μαλλιά τους, μπήκανε και οι δυνατοί και σήκωσαν τα χέρια.και πλέξανε τους λόγους τους περίτεχνο τραγούδι.κι έμοιαζε στο παιδάκι τους, που είχ'άγνωστο πατέρα.και σαν τους βρήκε η βροχή, γνωρίσαν τ'όνομά του.

χαίρε

μάταια θ'ανακατώνεις τα συρτάρια μου
θα κοπανάς παραθυρόφυλλα
θα με ξορκίζεις με ολέθριες κατασκευές
δεν θα 'μαι εκεί
όπως δεν ήμουνα ποτέ εκεί που έψαχνες

οπή φωτός

κι αν τη χαρά δεν μπορώ ν'αντικρύσω κατάματα
στο φωτεινό σου πρόσωπο
μου φτάνει να έχω την αντανάκλαση της
κυκλωμένη στο χαμόγελό μου
έτσι ξέρω, οτι υπάρχει ακόμα έλεος.

σκιάποδες

πάει καιρός που χάθηκαν πατέρες και μανάδες
και τα παλιά κιτάπια και τα λάβαρα σκουριάζουνε
σαν μισοφέγγαρα παροπλισμένα σε υπόγεια
γι'αυτό σου λέω καλέ μου το χέρι κράτα μου
και πάμε πάλι απ'την αρχή να συνεχίσουμε
κι ας λένε πως θα συναντήσουμε τους σκιάποδες
κανείς δεν ξέρει, κι αυτό είναι πολύ
μα όχι ακατόρθωτο να το αντέξουμε.

Στην πληθύ της ψυχής μου

κι εκεί που θα γυρνάς εγώ μου μόνο σου

αν τύχει και περάσεις απ’ τη γειτονιά

και δεις στο δρόμο μου γραμμένα αισθήματα

είναι που σε σκέφτηκα

κι αν τύχει και στο πάρκο περιπλανηθείς

και δεις δυό δέντρα να στενάζουνε

γέρνοντας το ένα στ΄άλλο όλα τα φύλλα τους

είναι που σε πεθύμησα

κι άμα περάσεις απ’την πόλη βιαστικά

και στα φανάρια σου γελάσουν μάτια

μικρού παιδιού μελαχροινού

είναι που σε προσκάλεσα

κι αν δεις τον κόσμο στο ηλεκτρισμένο φως

να τραγουδάει τα χέρια απλώνοντας στο σήμερα

άγνωστα πρόσωπα με μια καρδιά

είναι που σε συνάντησα

διάβατον

τέσσερα φεγγάρια
ενώνουν την άλω τους
πάνω απ' την κοίτη
του ποταμού σου

ένα και χίλια μου

του νου μου αίμα
φωτιά και άσμα μου
σε κάθε στροφή θα διαφεύγω
σε μια δέηση
για να βρεθώ πάλι κοντά σου
ακόμα ένα σκαλί στην κλίμακά σου
κύριε των δυνάμεων
σκοπέ και φύλακα του γέλιου
και των δακρύων μου
περίμενέ με
λίγο
ακόμα

έρχομαι

παίζοντας αιωνίως

προσανατολίζομαι στο χρόνο
κρατώντας μια πυξίδα
στις 12 η αγάπη
στο νότο η τέχνη
στις 3 η επιστήμη
στη δύση η πολιτική

προσδιορίζομαι στο χώρο
κρατώντας ένα ρολόι
στο βορρά το τετράεδρο
στις 6 οι μικροί βόλοι
στην ανατολή ο κύβος
στις 9 ο αέρας

στον ανεπαίσθητο ήχο ενός φλάουτου

σ'ένα λευκό δωμάτιο
βυθισμένος στην πολυθρόνα
πίσω σου ένα μεγάλο
ορθογώνιο άνοιγμα
κι ένας ιστός που φουσκώνει
και ησυχάζει ρυθμικά
πλησιάζω
φιλώ τη λεπτή πράσινη γραμμή
που χωρίζει το πρόσωπό σου
δίδυμη πόλη μου
έξω ούτε θάλασσες
ούτε ουρανοί
μόνο φως