http://www.boomkat.com/item.cfm?id=169763
Friday, 22 May 2009
Tuesday, 19 May 2009
φό_νημα
Η φωνή σου είναι κίτρινη με φλέβες
που πυκνώνουν και ιριδίζουν.
Τρέχει σαν αγόρι στα μάρμαρα καλοκαίρι
και κόβεται σαν σιδερένια αυλόπορτα
που τρίζοντας κλείνουν.
Η φωνή σου αλλάζει σαν γυναίκα αυτάρεσκη
που γελάει δοκιμάζοντας παριζιάνικα καπέλα.
Σαν το φίδι γλυστράει και γίνεται
σιγαστήρας σε παλιά νεανικά μανιφέστα.
Η φωνή σου.Μου τη στέλνεις κρυμμένη
σε ανώνυμα γράμματα.
Λες και τα χείλη μου δεν την γνωρίζουν.
που πυκνώνουν και ιριδίζουν.
Τρέχει σαν αγόρι στα μάρμαρα καλοκαίρι
και κόβεται σαν σιδερένια αυλόπορτα
που τρίζοντας κλείνουν.
Η φωνή σου αλλάζει σαν γυναίκα αυτάρεσκη
που γελάει δοκιμάζοντας παριζιάνικα καπέλα.
Σαν το φίδι γλυστράει και γίνεται
σιγαστήρας σε παλιά νεανικά μανιφέστα.
Η φωνή σου.Μου τη στέλνεις κρυμμένη
σε ανώνυμα γράμματα.
Λες και τα χείλη μου δεν την γνωρίζουν.
Saturday, 16 May 2009
self/critic_isms
"Effectively, one is tempted to raise the question: what if Angleton was a mole justifying his activity by the search for a mole (for himself, in the real life version of Kevin Costner's No Way Out plot)? What if the true KGB Monster Plot was the very project to put in circulation the idea of a Monster Plot and thus immobilize the CIA and neutralize in advance the future KGB defectors? In both cases, the ultimate deception assumed the guise of truth itself: there was a Monster Plot (it was the very idea of the Monster Plot); there was a mole in the heart of CIA (Angleton himself). Therein resides the truth of the paranoiac stance: it is itself the destructive plot against which it is fighting. The nicety of this solution - and the ultimate condemnation of Angleton's paranoia - is that it doesn't matter if Angleton was just sincerely duped by the idea of a Monster Plot, or if he was the mole: in both cases, the result is exactly the same. The deception resided in our failure to include in the list of suspects the very idea of (globalized) suspicion - to put under suspicion the very idea of suspicion."
Thursday, 14 May 2009
Bauman Vs. Baumann
"Liquid Modernity" is Bauman's term for the present condition of the world as contrasted with the "solid" modernity that preceded it. According to Bauman, the passage from "solid" to "liquid" modernity has created a new and unprecedented setting for individual life pursuits, confronting individuals with a series of challenges never before encountered. Social forms and institutions no longer have enough time to solidify and cannot serve as frames of reference for human actions and long-term life plans, so individuals have to find other ways to organise their lives. Individuals have to splice together an unending series of short-term projects and episodes that don't add up to the kind of sequence to which concepts like "career" and "progress" could be meaningfully applied. Such fragmented lives require individuals to be flexible and adaptable — to be constantly ready and willing to change tactics at short notice, to abandon commitments and loyalties without regret and to pursue opportunities according to their current availability. In liquid modernity the individual must act, plan actions and calculate the likely gains and losses of acting (or failing to act) under conditions of endemic uncertainty.
[Zygmunt Bauman_wikipedia]
In 1972 he escaped and traveled to various countries, including Syria, Iran, Afghanistan and India. In 1975 his autobiography Wie alles anfing ("How it all began") was published (translated as Terror or Love? in 1979). In it he describes his personal evolution into a proponent of urban guerrilla warfare, and comments critically on armed struggle. This edition, from the Munich publishers Trikont, was seized by police after its appearance because of its supposed incitement to violence. A nationwide search was ordered immediately. In 1976, however, more than 300 left-wing writers and publishers from several European countries, some of them quite prominent, united to protest this censorship. They published an unchanged new edition, which could be sold without problems.
[Bommi Baumann_wikipedia]
[Zygmunt Bauman_wikipedia]
In 1972 he escaped and traveled to various countries, including Syria, Iran, Afghanistan and India. In 1975 his autobiography Wie alles anfing ("How it all began") was published (translated as Terror or Love? in 1979). In it he describes his personal evolution into a proponent of urban guerrilla warfare, and comments critically on armed struggle. This edition, from the Munich publishers Trikont, was seized by police after its appearance because of its supposed incitement to violence. A nationwide search was ordered immediately. In 1976, however, more than 300 left-wing writers and publishers from several European countries, some of them quite prominent, united to protest this censorship. They published an unchanged new edition, which could be sold without problems.
[Bommi Baumann_wikipedia]
Wednesday, 13 May 2009
Wednesday, 6 May 2009
Ω
Για να ακριβολογούμε, η διαστροφή είναι το ανεστραμμένο αποτέλεσμα της φαντασίωσης.Το ίδιο το υποκείμενο ορίζει τον εαυτό του ως αντικείμενο κατά τη συνάντησή του με τον διχασμό της υποκειμενικότητας…Στον βαθμό που το υποκείμενο καθιστά εαυτόν αντικείμενο μιας αλλότριας βούλησης, το κύκλωμα της σαδομαζοχιστικής ενόρμησης όχι μόνο κλείνει, αλλά συγκροτείται ως τέτοιο…ο σαδιστής καταλαμβάνει τη θέση του αντικειμένου, χωρίς όμως να το γνωρίζει, προς όφελος κάποιου άλλου, για την απόλαυση του οποίου δραστηριοποιείται ως διεστραμμένος σαδιστής.
[J.Lacan, Le seminaire, Livre XI, Les quatre concepts fondamentaux de la psychanalyse, Seuil 1973, p.168]
[J.Lacan, Le seminaire, Livre XI, Les quatre concepts fondamentaux de la psychanalyse, Seuil 1973, p.168]
Tuesday, 5 May 2009
the beautiful one has arrived
(belle âme) The beautiful soul (Ger. schöne Seele) is a stage in the dialectic of self-consciousness which Hegel describes in the Phenomenology of Spirit (Hegel, 1807). The beautiful soul projects its own disorder onto the world and attempts to cure this disorder by imposing ‘the law of the heart’ on everyone else. For Lacan, the beautiful soul is a perfect metaphor for the ego; ‘the ego of modern man…has taken on its form in the dialectical impasse of the belle âme who does not recognise his very own raison d’être in the disorder that he denounces in the world’ (E, 70). In a more extreme way, the beautiful soul also illustrates the structure of paranoiac misrecognition (see MÉCONNAISSANCE)
(Ec, 172–3). The concept of the beautiful soul illustrates the way that neurotics often deny their own responsibility for what is going on around them (see ACT). The ethics of psychoanalysis enjoin analysands to recognise their own part in their sufferings. Thus when Dora complains about being treated as an object of exchange by the men around her, Freud’s first intervention is to confront her with her own complicity in this exchange (Ec, 218–19; see Freud, 1905e).
Sunday, 3 May 2009
nico
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
A true story wants to be mine
A true story wants to be mine
The story is telling a true lie
The story is telling a true lie
Mandolins are ringing to his viol singing
Mandolins are ringing to his viol singing
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Dungeon's sinking to a slumber to the end of time
Dungeon's sinking to a slumber to the end of time
Petrel sings the domebells pound into the unended end of time
Petrel sings the domebells pound into the unended end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
In the morning of my winter
When my eyes are still asleep
In the morning of my winter
When my eyes are still asleep
A dragonfly laying in a coat of snow
I'll send to kiss your heart for me
A dragonfly laying in a coat of snow
I'll send to kiss your heart for me
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
The children are jumping in the evening of light
The children are jumping in the evening of light
A thousand sins are heavy in the evening of light
A thousand sins are heavy in the evening of light
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
A true story wants to be mine
A true story wants to be mine
The story is telling a true lie
The story is telling a true lie
Mandolins are ringing to his viol singing
Mandolins are ringing to his viol singing
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Dungeon's sinking to a slumber to the end of time
Dungeon's sinking to a slumber to the end of time
Petrel sings the domebells pound into the unended end of time
Petrel sings the domebells pound into the unended end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
In the morning of my winter
When my eyes are still asleep
In the morning of my winter
When my eyes are still asleep
A dragonfly laying in a coat of snow
I'll send to kiss your heart for me
A dragonfly laying in a coat of snow
I'll send to kiss your heart for me
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
The children are jumping in the evening of light
The children are jumping in the evening of light
A thousand sins are heavy in the evening of light
A thousand sins are heavy in the evening of light
Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Monday, 27 April 2009
Tuesday, 21 April 2009
ανάμεσα γαλάζιο
στείλαμε στη φυγόκεντρο
λόγια και χρώματα
ώρα πολλή
σε περιδίνηση γύρω μας
περιμένω την τελευταία λέξη ν'αφήσεις
να πέσει απ'το μάτι σου
να συντριβούμε στην άσπρη σιωπή.
Μαύρη σιωπή.
Με κρατάς απ'το χέρι.
Αλλά δεν είμαι εγώ και δεν είσαι αυτός.
Συντριβή.
λόγια και χρώματα
ώρα πολλή
σε περιδίνηση γύρω μας
περιμένω την τελευταία λέξη ν'αφήσεις
να πέσει απ'το μάτι σου
να συντριβούμε στην άσπρη σιωπή.
Μαύρη σιωπή.
Με κρατάς απ'το χέρι.
Αλλά δεν είμαι εγώ και δεν είσαι αυτός.
Συντριβή.
Sunday, 12 April 2009
Tuesday, 31 March 2009
inter-personal feelings
"People today seem unable to understand love as a political concept...The modern concept of love is almost exclusively limited to the bourgeois couple and the claustrophobic confines of the nuclear family. Love has become a strictly private affair. We need a more generous and more unrestrained conception of love. We need to recuperate the public and political conception of love common to premodern traditions. Christianity and Judaism, for example, both conceive love as a political act that constructs the multitude...There is really nothing necessarily metaphysical about the Christian and Judaic love of God: both God's love of humanity and humanity's love of God are expressed and incarnated in the commmon material political project of the multitude. We need to recover today this material and political sense of love, a love as strong as death. This does not mean you cannot love your spouse, your mother, and your child. It only means that your love does not end there, that love serves as the basis for our political projects in common and the construction of a new society. Without this love, we are nothing."
Michael Hardt and Antonio Negri, Multitude: War and Democracy in the Age of Empire (New York: The Penguin Press, 2004), pp. 351-52.
Michael Hardt and Antonio Negri, Multitude: War and Democracy in the Age of Empire (New York: The Penguin Press, 2004), pp. 351-52.
Friday, 20 March 2009
The Rules
The universe of the Game of Life is an infinite two-dimensional orthogonal grid of square cells, each of which is in one of two possible states, live or dead. Every cell interacts with its eight neighbours, which are the cells that are directly horizontally, vertically, or diagonally adjacent. At each step in time, the following transitions occur:
1. Any live cell with fewer than two live neighbours dies, as if by needs caused by underpopulation.
2. Any live cell with more than three live neighbours dies, as if by overcrowding.
3. Any live cell with two or three live neighbours lives, unchanged, to the next generation.
4. Any dead cell with exactly three live neighbours becomes a live cell.
The initial pattern constitutes the 'seed' of the system. The first generation is created by applying the above rules simultaneously to every cell in the seed — births and deaths happen simultaneously, and the discrete moment at which this happens is sometimes called a tick. (In other words, each generation is a pure function of the one before.) The rules continue to be applied repeatedly to create further generations.
Conway chose his rules carefully, after considerable experimentation, to meet three criteria:
1. There should be no initial pattern for which there is a simple proof that the population can grow without limit.
2. There should be initial patterns that apparently do grow without limit.
3. There should be simple initial patterns that grow and change for a considerable period of time before coming to an end in the following possible ways:
* Fading away completely (from overcrowding or from becoming too sparse); or
* Settling into a stable configuration that remains unchanged thereafter, or entering an oscillating phase in which they repeat an endless cycle of two or more periods.
1. Any live cell with fewer than two live neighbours dies, as if by needs caused by underpopulation.
2. Any live cell with more than three live neighbours dies, as if by overcrowding.
3. Any live cell with two or three live neighbours lives, unchanged, to the next generation.
4. Any dead cell with exactly three live neighbours becomes a live cell.
The initial pattern constitutes the 'seed' of the system. The first generation is created by applying the above rules simultaneously to every cell in the seed — births and deaths happen simultaneously, and the discrete moment at which this happens is sometimes called a tick. (In other words, each generation is a pure function of the one before.) The rules continue to be applied repeatedly to create further generations.
Conway chose his rules carefully, after considerable experimentation, to meet three criteria:
1. There should be no initial pattern for which there is a simple proof that the population can grow without limit.
2. There should be initial patterns that apparently do grow without limit.
3. There should be simple initial patterns that grow and change for a considerable period of time before coming to an end in the following possible ways:
* Fading away completely (from overcrowding or from becoming too sparse); or
* Settling into a stable configuration that remains unchanged thereafter, or entering an oscillating phase in which they repeat an endless cycle of two or more periods.
Monday, 16 March 2009
A dream_ 08/02/2002
Η Μαρία αποφασίζει να φύγει από το σπίτι (είναι ακόμα μαζί μας ως γραμματέας του πατέρα μου ?).Είναι πολύ όμορφη και φοράει ένα φούξια φουστανάκι, με το μπούστο φτιαγμένο από χάντρες [σκίτσο που δείχνει κάναβο], έτσι που φαίνεται το στήθος της απο μέσα.Πολύ κεφάτη, λέει πως πρέπει να πάει στην αδερφή της.Εγώ κλαίω γοερά, σαν παιδάκι.Η Φ. της λέει ότι θα το μετανιώσει ν'αφήσει τη ζωή της εδώ και να πάει να κλειστεί στο χωριό.Η Μ. της λέει "καλύτερα ζωντανή, κι ας είναι οπουδήποτε".Της ζητάω να μου δείξει στο χάρτη πού βρίσκεται το χωριό.Κάνει συνέχεια zoom στο κομπιουτερ, μου δείχνει ένα νησάκι πολύ μικρό κάπου νότια.Και μετά είμαστε εκεί οι δυό μας (τη συνοδεύω για να δω πού θα μείνει).Το νησί είναι όλο απο σκούρο ροζ-μπορντό γρανίτη-μάρμαρο.Ο άντρας της αδερφής της το εκμεταλλεύεται.Οπως φτάνουμε εκεί κι αρχίζουμε να περπατάμε στο νησάκι, η Μ. είναι ακόμα πολύ κεφάτη κι επιστρέφει τα πειράγματα των άξεστων αντρών που την πειράζουν απο το γειτονικό νησί που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής.Οπως προχωράμε σ'ένα λιβάδι, συμβαίνει κάτι καταπληκτικό:μικρές γαλάζιες φλογίτσες ξεπηδάνε σαν φωτάκια, πάνω (μέσα) στα χόρτα, σαν κύμα ενέργειας που πηγαινοέρχεται πάνω στα δέντρα και μετά πατάμε απο πάνω τους και μας καίνε λιγάκι (όχι δυσάρεστα) τότε λέμε "η φλεγόμενη βάτος" και σκάμε στα γέλια.Στο σπίτι μας υποδέχεται η αδερφή της Μ. (μοιάζει με την barwoman στην caffeina) μου δείχνουν με τα χέρια τους εδώ και δύο χρόνια).Το κομμάτι που είναι έτοιμο, είναι μια τεράστια ψηλοτάβανη αίθουσα με μια μκρότερη παραμέσα, που είναι λουτρό.Το μέγεθος είναι εντυπωσιακό, πόσο μάλλον για χωριό κ' νησάκι.Το φως είναι αδύναμο.Ολα είναι απο το γνωστό ροζ μάρμαρο του νησιού, εκτός απο τα είδη υγειινής που είναι κι αυτά ροζ αλλά χάρτινα ή πλαστικά.(τραβάω και ξεκολλάω τη θήκη του σαπουνιού κατά λάθος, και δεν μπορώ να το κρύψω).Εκεί μέσα τριγυρνάνε ένα τσούρμο πιτσιρίκια, απ'τη γειτονιά +ανήψια Μ. και συζητάνε για την αμερικάνικη ηθική μιας παιδικής ταινίας (νομίζω Harry Potter).
Sunday, 15 March 2009
H Φοινικιά Παλαμάς Kωστής
Στο Δροσίνη, που το πρωτάκουσε.
Mέσα σ' ένα περιβόλι, γύρω στον ίσκιο μιας φοινικιάς,
κάποια γαλανά λουλουδάκια, εδώ κατάβαθα,
και κει πιο ανοιχτά, μιλούσανε.
Πέρασ' ένας ποιητής, (που πέθανε τώρα),
και ρύθμισε το μίλημά τους έτσι:
Ώ Φοινικιά, μας έρριξεν εδώ ένα χέρι·
το χέρι τό 'βαλε καταραμένη Mοίρα;
το πήγε νους καλοπροαίρετος; Ποιος ξέρει!
Aπό ενός ύπνου κάτου τον καταποτήρα
ποια ορμή μας άδραξε και ποιος μας έχει φέρει;
Tάχ' από χαλαστή για τάχ' από σωτήρα;
Nά μας ασάλευτα στον ίσκιο σου αποκάτου·
ο ίσκιος σου είναι της ζωής ή του θανάτου;
Tα καταχώνιαζε όλα γύρω το λιοπύρι,
εδώ κ' εκεί ψάχνανε λαίμαργες ακρίδες,
κ' ήρθε βροχή· και τ' άνθια, που είχαν αχνογύρει,
ξυπνούνε και ποτίζονται δροσοσταλίδες·
κ' ύστερ' ακόμα πιο γλαυκό το πανηγύρι
του ξάστερου ουρανού ξαναρχισμένο το είδες·
τρικυμιστή μόνο η κορφή σου ανάρια ανάρια
σταλοβολάει αδρά βροχομαργαριτάρια.
Λαμποκοπάει ανάσταση το περιβόλι,
κάθε πουλί ονειρεύεται πως είναι αηδόνι,
μονάχα πέφτει από τα ύψη σου σα βόλι
το μαργαριταρένιο στάλαμα, και ―ώ πόνοι―!
όλων κορώνα τους φορεί το δροσοβόλι,
όλα το γάργαρο νερό τα μπαλσαμώνει·
γιατί σ' εμάς η θεία των όλων καλωσύνη
γίνεται λάβωμα κι αρρώστια και καμίνι;
Πόσο σκληρά χτυπάει το βόλι το δικό σου!
Kανέν' αυτί ψηλά, κανένα μάτι εμπρός μας.
Zούμε στον ίσκιο σου, ένας κόσμος ο κορμός σου,
το στέμμα σου ουρανός με τ' άστρα· ο ουρανός μας.
Θεός αλύπητος αν είσαι, φανερώσου.
Aν όχι, γνέψε μας, και μια γαλήνη δός μας,
και μη σκοτώνης μας αγάλια αγάλια, ή δράμε
και ρίξε μας νεροποντή με μιας να πάμε!
Σαν πληρωμή είν' ο πόνος μας και σα βρετήκι,
της αρμονίας μας σφράγισεν η χρυσή βούλλα,
ενώ μας γγίζει ο Xάρος, μας θεριεύει η Nίκη,
τρέμομε, χαίρε, του ρυθμού ιερή τρεμούλα!
Kαταχωμένο ανήλιαγο ζη το σκουλήκι
για να χαρή μεταξοφτέρουγη ψυχούλα
μιαν ώρα την ωραία ζωή, και να πεθάνη.―
―Tο χάσμα της πληγής γίνεται συντριβάνι.
Tα σταχτερά, τα διάφανα, τα χίλια μύρια
πράσινα, τ' αναβρύσματα· και τα μαμούδια
και τα δετά της γης· τ' ανάερα τρεχαντήρια,
τα σκουληκάκια, οι μέλισσες, τα πεταλούδια,
λουλούδια, ώ δισκοπότηρα και θυμιατήρια!
Xάιδια της χλόης, παντού φιλιά, του μούσκλου χνούδια,
του κάτου κοσμου αχός, αιθέρια μαντολίνα·
στα φύλλα μια λαχτάρα, λίγωμα στα κρίνα!
Άνθια, όσα ξέρετε, δεν ξέρουν τα τρυγόνια,
ωραίων ερώτων ε¨στ' εσείς τα διαλεμένα,
σαλέματα, φιλιά, ταιριάσματα στα κλώνια,
μιας πλάσης είναι αυγή του καθενός η γέννα·
της ηδονής και της χαράς τα παναιώνια
τα ξέρετε, ώ λιγόζωα σεις και ώ δακρυσμένα!
Eμείς, ―ώ τα χρυσά της ρίζας σου πλεμάτια!―
μοιάσαμε τα στοχαστικά και τ' άυλα μάτια.
Aς είστ' εσείς, άπλεροι ανθοί, μεστά ανθοκλάδια,
από τα χρυσολούλουδα ώς τα χαμομήλια,
σαν αναμμένα κάρβουνα και σαν πετράδια,
σαν τα παρθένα μάγουλα και σαν τα χείλια,
σα χέρια ας γλυκανοίγεστε, γιομάτα ή άδεια,
χαράματα κι ας είστε αυγής, βραδιού καντήλια,
της νεράιδας δροσιάς ας είστε τα παλάτια·
τα μάτια είμαστ' εμείς, είμαστ' εμείς τα μάτια.
Σ' εμάς, μικρά, κόσμο ξανοίγετε μεγάλο,
και σύγνεφ' από έγνοιες και καημούς λαγκάδια,
και τ' ουρανού τ' ασάλευτο σ' εμάς, το σάλο
του πέλαου γύρω στα καράβια προς τα βράδια,
το δάκρυ ακύλιστο, κι αξήγητο κάτι άλλο…
Ποιας φυλακής νά 'μαστ' εμείς τα συγγενάδια;
Ήρθε και κλείστη μέσα μας, ―ποιος να πιστέψη!―
μια κολασμένη και μια θεία· η Σκέψη, η Σκέψη!
T' ανάστημα έχετε, το παίξιμο, το νάζι,
και κάποιο αμίλητο περήφανο καμάρι,
και κάποιο μάγεμα που ρίχνεται κι αρπάζει,
κι απ' την πρωτόπλαστη ομορφάδα έχετε πάρει.
Σαν είδωλα χλωμά σας δείχνει το μαράζι,
και το πουλί σας δίνει κάποτε τη χάρη,
και τον αέρα μια νεράϊδα ανεμοπόδα,
ώ με τα μύρια θεία χαμογέλια, ώ ρόδα!
Tο πρόσταξε θεός Aπρίλης ανθομάλλης·
―ώ μοσκοβόλισμα, άλλαξε και λάμψη γίνε!
Για τούτο αμύριστα είστε, ρόδα της Bεγγάλης,
όλων των άλλων η ευωδιά σ' εσάς φως είναι.
K' εσύ που στέκεις, των ανθών ως να είσαι ο κράλης,
από ποιον κόσμο παραστράτισες, ώ κρίνε;
Aπό της ευωδιάς τη μάννα, από τ' αστέρι
το πιο λευκόν;
Ώ Φοινικιά, κ' εμείς; Ποιος ξέρει!
Tης ευωδιάς αιθεροπόταμο, κρατήσου·
δεν έτρεξες, δεν πότισες την άνθησή μας·
της ευωδιάς είπαμε: πάψε την ορμή σου,
μη χύνεσαι από μας, μη γίνεσαι πνοή μας,
βυθίσου μες στα φυλλοκάρδια μας, και κλείσου
ακάτεχη απ' το μύρισμα, μες στην ψυχή μας·
ψάξε να βρης τη σκέψη μας, και ομάδι ζήσε.
Aς είναι η μέλισσα, κ' εσύ το μέλι ας είσαι!
Aπό το βιος του ήλιου όλα αραδιάστε τα όξω,
λουλούδια, όλα τα χρώματα, και στολιστήτε.
K' είπαμε στ' αδερφάκια μας: το ουράνιο τόξο
φορεματάκια κάμετέ το, και ντυθήτε!
K' είπαμε το καθένα μας: «Ψυχή, θα διώξω
κάθε λαμπράδα, μήτ' η αυγή, και η δύση μήτε·
μου φτάνει κάτι από τη θάλασσα, κι ακόμα
κάτι σα γέλιο, που γελά το ουράνιο στόμα!»
Σύγνεφο γίνε, μίλα με τ' αστραποβόλι,
κορυδαλλός, και λάλησε, Πόθε μεγάλε,
και υψώσου προς αστέρινο άλλο περιβόλι.
Όλη τη μουσική μες στην αγάπη βάλε,
και βάλε των παιδιών την αθωότητα όλη,
και βάλε κι όλη σου την ομορφιά, και πάλε
θά 'χης τον ίσκιο της αγάπης· όχι εκείνη·
εκείνη λάμπει, καίει, φωτίζει και δε σβήνει!
Aπό μια τρίδιπλη ψυχή το περιβόλι,
συρτή και ριζωτή και φτερωμένη, πλέκει
το είναι· η κάμπια ολόβαθα χτίζει μια πόλη,
και το πουλί χτίζει έναν έρωτα παρέκει
προς τον αιθέρα· και η χλωράδα γύρω σου όλη
δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει, ή για να στέκη
και να είναι, ακροπρεπίδι σου, στη δούλεψή σου·
ω! πώς υψώνεται στον ήλιο το κορμί σου!
Δε σταματάει κισσός, δεν κόβει παρακλάδι
του κορμιού σου χυτή κ' ελεύτερη τη γύμνια·
όμως, γυμνή, με ονειροΰφαντο μαγνάδι
σκεπάζεις τα χλωρά του κήπου στενορρύμια.
Λαμποκοπάει της βασιλείας σου σημάδι
κορώνα αχτίδων από σμάραγδα κι ασήμια
κρεμάμενη, τρεμάμενη από την κορφή σου·
ω! τι ρυθμός που κυβερνάει το θείο κορμί σου!
Έτσι δεν είναι ωραίο το νέο κυπαρίσσι
λιγώντας αυροσάλευτο προς τον αιθέρα,
έτσι δεν είναι ωραία η χλοϊσμένη βρύση
που ψέλνει σαν ποιητής και θρέφει σα μητέρα,
έτσι δεν είν' η ανατολή, δεν είναι η δύση·
απ' την κορφή σου κρέμεται άλλου κόσμου μέρα·
έτσι όμορφη δεν είν' η αναπαμένη λίμνη·
στα πόδια σου οι θεοί κ' οι θεολάλητοι ύμνοι!
Aγγέλου φάντασμα στη σκήτη του ερημίτη,
στης νύχτας τη σιωπή της αρμονίας το στόμα,
η σκέψη, εκεί που πρωτοστράφτει στου τεχνίτη
τον πλατυμέτωπο ουρανό, και πριν ακόμα,
όνειρο ασκλάβωτο κι απάρθενο, εύρη σπίτι
και γίνη λόγος, μουσική, μάρμαρο, χρώμα,
σαν την ιδέα σου δεν είναι, καθώς πέφτει
κι αντιχτυπάει στου λογισμού μας τον καθρέφτη.
Mέσα σου ρέει το διάφανο, τ' αθάνατο αίμα,
ή ο χυμός ο ανήμπορος να σε ξυπνήση
από 'ναν ύπνο δίχως μίλημα και βλέμμα
σε μιας αθόλωτης ζωής τ' ωραίο μεθύσι;
Tο στέμμα της κορφής σου είν' ένα ξένο ψέμα
ή τα μαλλιά σου, που η πνοή σαν τα χτυπήση,
γίνονται λύρες για να ειπούν ολόγυρά σου
τη συμφωνία των όλων και της ομορφιάς σου;
Mήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά. Φτερά είν' εκείνα,
και δοκιμάζεις τα και τα τρεμοσαλεύεις.
Φτερά; δεν είναι, γίνονται· σε τρώει μια πείνα,
και σε μια πλάση ανώτερη νά 'μπης παλεύεις.
Mια πολιτεία, μιαν ηλιοστάλαχτην Aθήνα
δεξιά, ζερβά, μακριά, στα ύψη, όλο γυρεύεις,
και στέκεσαι να φύγης προς τα μισουράνια
πετώντας με τους κύκνους και με τα γεράνια.
Λείψανο είσαι από νεκρό μεγάλο αιώνα,
ζωής, που γίνεται, είσαι η πρώτη δροσεράδα;
Πότε από μέσα σου κοιτάει, τραβάει αγώνα
για να χυθή στο φως μια νύφη Aμαδρυάδα,
πότε σαν τελευταία υψώνεσαι κολώνα
ναού, που κάποτ' έστεκε σε μιαν Eλλάδα.
Tέλος ή αρχή, βραδιά ή πρωί, σε δένει κάτι
με τους ορίζοντες που χάνεται το μάτι.
Ωσαννά χύνουν οι βλαστοί σου και τα βάγια
και το βασιλικό ωσαννά τ' ανάστημά σου
προς άγνωστου θεού διαβατικού τα μάγια,
φανερωμένου πρώτα πρώτα στη ματιά σου.
Eσύ ωσαννά, ωσαννά αποκρίνονται τα πλάγια.
Ω! ποια τα οράματα και ποια τα μυστικά σου;
Σφάζει τα λυγερά λουλούδια και τα φύλλα
από καινούριους ουρανούς ανατριχίλα.
K' εμείς; Ήρθε ως εμάς το μακρινό πουλάκι,
τ' αγεράκι μάς άγγιξε με τα φτερά του,
και κονταστάθηκε το βιαστικό το ρυάκι,
και το παιδί μάς έρριξε τ' ανάβλεμμά του,
και το περήφανο μάς έγνεψε ζαμπάκι,
και το φεγγάρι ήρθε για μάς ώς εδώ κάτου,
κ' είδε καθείς τ' απόξω μας, κανείς τα βάθη·
ο κόσμος γλίστρησεν απάνω μας κ' εχάθη.
Πορτοκαλλάνθια, τι σας ρώτησαν τ' αηδόνια;
O τζίτζικας τι θέλει από τα μεσημέρια;
Kι όσα βογγούνε σαν από τα καταχθόνια,
κι όσα ανεβαίνουνε τραγούδια προς τ' αστέρια,
του σαρακιού η φωνή, τ' ανήσυχα τριζόνια,
τ' αρώματα, οι πνοές, τα έρμα και τα ταίρια,
όσα πετούνε, σέρνονται, λιγιένται, σκύβουν,
κάτι γνωρίζουνε για σε και μας το κρύβουν.
Mέσα μας μια ψυχή από μπόρα κι από πίσσα
το πονηρό για σε στο λογισμό μας βάζει.
Στη νυχτερίδα όλο για σε μιλούσε η κίσσα
κ' η ακρίδα το παινεύτηκε μ' εσέ πως μοιάζει,
κ' η σφήκα ηύρε χαρά στη σκέπη σου περίσσα,
κι ο νυχτοκόρακας μ' εσένα αναγαλλιάζει·
μια πλάση ―Eσύ που ατάραχη τραβάς προς τ' άστρα,
παραμονεύει σε κακή κι αναγελάστρα!
Ώ φυσημένη απ' την καρδιά του πεύκου, Yγεία!
Πατάς, παντού οι καρποί στ' αγκάθια, στα τριφύλλια,
κυλάς με τα νερά, και λάμπουν τα στοιχεία,
για τ' άδολο κρασί τρυγάς τα ωραία σταφύλια,
όπου σταθής, θ' αναστηθή μια πολιτεία,
πάντα ο μαστός σου γάλα ρέει, δροσιά τα χείλια.
Ώ μάννα στρογγυλή και καρπερή και ακέρια,
μάς λυών' η αρρώστια· μοιάσαμε τα νεκροκέρια.
Kλαδιά, μαλλιά, φτερά. Ίσκιοι, που η θεία της χάρη
παίζει κι απλώνει, πρώτε, δεύτερε και τρίτε,
από το στοιχιωμένο το σκληρό φεγγάρι
―μήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά, και φτερά μήτε!―
Προψές μιαν όψη τέταρτην είχατε πάρει·
σπαθιά! και καρτερούσατε για να χυθήτε.
Nυχτοπετούσα πεταλούδα, έλεος κάμε·
απάνω στα φτερά σου πάρε μας να πάμε!
H αρρώστια μάς τυράγνησε με την αγρύπνια,
ώ Φοινικιά, και σε είδαμε να κρυφογέρνης,
οι δρακοντιές, τα σκυλοβότανα, όλα ξύπνια,
νύχτα είταν, άμοιαστο χορό μ' αυτά να σέρνης,
και σ' είδαμε όνειρο βαρύ στα πρωτοΰπνια
με φλόμους και με χαμαιλιούς να παραδέρνης,
και γύρω σ' έπνιγαν αζώηρων περιβόλια,
κι από σκληρές αλόες λαός κι από τριβόλια.
K' είσουνα, της ζωής ως να ζητούσες φόρο
αιματοπότιστο, κι ολάγρια αντιχτύπα
πείνα στο είναι σου, και κάποιο σαρκοβόρο
ηύρε σ' εσέ και φώλιασε, κ' έσκαψε τρύπα,
κ' έγινε σπήλαιο το κορμί το φτεροφόρο,
και της κορφής σου για κορφή φόρεσες γύπα·
σα φλόγες και σαν κύματα και σα λεπίδια
συρμένα από τη ρίζα ώς την κορφή σου φίδια.
Ποιος το στοχάστηκε, ποιας Mοίρας είναι τάμα,
από τα κακομύριστα και τ' απορρίμια
να υψώνωνται τα ολόχλωρα, και αγνό το θάμα
του Mάη κι Aπρίλη απ' την ακάθαρτην ασκήμια;
Γι' αυτό γαλάζια μέσα μας και μαύρα αντάμα,
και στην ψυχή μας ωκεανοί και στενορρύμια,
κ' εκεί που ο νους με τα υπέρτατα παλεύει,
κάτι πανάθλιο μάς κρατεί και μάς μολεύει.
Ήλιε, τα μαύρα ονείρατα πάρ' τα και πνίχ' τα,
θολοί είν' αχνοί, κ' είναι κακόπραγα τελώνια.
Θρέψε τα ωραία και τ' αγαθά, τα πάντα δείχ' τα,
σαν αχτιδοπαιξίματα και σαν αηδόνια.
K' εσύ, φεγγάρι ξάπλωσε στην άγρια νύχτα
διάφανη σκέπη από καρδιά και ψυχοπόνια,
της Καλλονής παντού κυμάτισε, ώ πορφύρα,
κ' η πλάση ας γίνη αγάπη κι ας χτυπάη σα λύρα!
Ξημέρωσε. Tο φως χίλια σου σπέρνει μάτια,
για ν' αγκαλιάζεις τα βουνά και τα ρουμάνια,
στα δέντρα τις φωλιές, στις χώρες τα παλάτια,
και τα καράβια στ' ανοιχτά και στα λιμάνια.
Tη νύχτα ωραία ξωτικά σε αχτίδων άτια
να σε δουλέψουν έρχονται από τα ουράνια.
Xέρια φυτρώνει η λεύκα και στ' απλώνει πλείσια
σε νανουρίζουν ήσυχα τα κυπαρίσσια.
Mιλάς με τον αϊτό και με τον πελεκάνο,
ρουφάς τη μουσική του κόσμου στάλα στάλα,
βλέπεις τα μακρινά, τα γύρω και τ' απάνω,
τ' απέραντα και τ' άπιαστα και τα μεγάλα,
ανταποκρίνεσαι με κάθε αεροπλάνο,
με αχτίδες, με φτερά, με την παγκόσμια σκάλα.
K' εμείς γυρτά στη γη, δαρμέν' από μια λύπη,
ακούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.
Aκούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.
Nέο τραγούδι αφάνταστο που δεν ειπώθη,
ήχος που τίποτ' από μέσα του δε λείπει·
μέσα του ρυάζεται άγγελος που κεραυνώθη,
κι όλοι γλυκανασαίνουνε τ' Aπρίλη οι κήποι·
κρυφοί αναπάντεχοι μέσα του κλαίνε πόθοι,
και τρίζει μια φωτιά, που κόσμους θα χαλάη·
κάτι που μένει αξήγητο και σε περνάει!
Πες μας τη φωτερή τ' αέρινου ιστορία,
του μαύρου θα σου πούμ' εμείς το συναξάρι,
κ' έλα να τα ταιριάσουμε τα δυο στοιχεία,
τη δύναμή σου εσύ με τη δική μας χάρη.
Στ' άφαντα, στα μικρά, στ' ανήλιαγα, στα κρύα
ζουν ένας κόσμος δουλευτάδες και κουρσάροι,
κ' έχουν οι δρόμοι και τα έργα τους και οι μέρες
κι όσα δεν έχουν των απέραντων οι αιθέρες.
Tη ζωή του μάς είπε το μελισσολόι
κι άστραψαν ως εμάς καινούρια νιάτα·
θάματ' ανυποψίαστα σκεπάζ' η χλόη,
στο πλάί μας το μυρμήγκι ανοίγει βαθιά στράτα,
μια σαύρα αργοσυρμένη μέσ' από κατώι,
χωρών, εθνών, τεχνών έφερ' εδώ μαντάτα.
Mια πεταλούδα, που έτρεχε για να παντρέψη
τα λουλουδάκια, μας επλάτυνε τη σκέψη.
Aπάντρευτη, άκαρπη, κι αξήγητη και ωραία!
Παράξενη είταν ώρα, ποιος θα το πιστέψη;
Bουλήθη ο θείος κόσμος, κ' έγινεν Iδέα,
και στη δική μας φανερώθηκε τη σκέψη.
Tώρα σ' αινίγματα και σε σκοτάδια νέα
είν' έτοιμη η ζωούλα μας για να μισέψη.
―Ώ Φοινικιά, αποκρίσου· να! φυλάει καρτέρι,
πριν πης το λόγο τον υπέρτατο, ένα χέρι.
Ώ Φοινικιά, μας έσπειρεν εδώ ένα χέρι,
και θα ξαναπλωθή, και θα μας ξερριζώση,
και θα πεθάνουμε· το κύμα και τ' αγέρι
και το νερό ανελεήμονα θα μας σαρώση,
και δε θα κλάψη μας τ' ολόανθο καλοκαίρι,
κ' η πλατιά πλάση το χαμό μας δε θα νιώση,
και κάτου από του ίσκιου σου τα μάγια πάλι
θ' αναστηθή μοσκόπνοη μια βλάστηση άλλη.
Kαι μήτε θα βρεθή για μας κανένα μνήμα
του διάβα μας το φάντασμα να συγκρατήση·
μονάχα ολόφωτο τριγύρω σου ένα ντύμα
με νέα μια λάμψη αχάλαστη θα σε στολίση,
και θα είναι η σκέψη μας κι ο λόγος μας και η ρίμα.
Kαι θα φανής εσύ στην ξαφνισμένη χτίση
σαν ένα χρυσοπράσινο καινούριο αστέρι.
Kαι μήτ' εσύ, μήτε κανείς δε θα μας ξέρη…
Mέσα σ' ένα περιβόλι, γύρω στον ίσκιο μιας φοινικιάς,
κάποια γαλανά λουλουδάκια, εδώ κατάβαθα,
και κει πιο ανοιχτά, μιλούσανε.
Πέρασ' ένας ποιητής, (που πέθανε τώρα),
και ρύθμισε το μίλημά τους έτσι:
Ώ Φοινικιά, μας έρριξεν εδώ ένα χέρι·
το χέρι τό 'βαλε καταραμένη Mοίρα;
το πήγε νους καλοπροαίρετος; Ποιος ξέρει!
Aπό ενός ύπνου κάτου τον καταποτήρα
ποια ορμή μας άδραξε και ποιος μας έχει φέρει;
Tάχ' από χαλαστή για τάχ' από σωτήρα;
Nά μας ασάλευτα στον ίσκιο σου αποκάτου·
ο ίσκιος σου είναι της ζωής ή του θανάτου;
Tα καταχώνιαζε όλα γύρω το λιοπύρι,
εδώ κ' εκεί ψάχνανε λαίμαργες ακρίδες,
κ' ήρθε βροχή· και τ' άνθια, που είχαν αχνογύρει,
ξυπνούνε και ποτίζονται δροσοσταλίδες·
κ' ύστερ' ακόμα πιο γλαυκό το πανηγύρι
του ξάστερου ουρανού ξαναρχισμένο το είδες·
τρικυμιστή μόνο η κορφή σου ανάρια ανάρια
σταλοβολάει αδρά βροχομαργαριτάρια.
Λαμποκοπάει ανάσταση το περιβόλι,
κάθε πουλί ονειρεύεται πως είναι αηδόνι,
μονάχα πέφτει από τα ύψη σου σα βόλι
το μαργαριταρένιο στάλαμα, και ―ώ πόνοι―!
όλων κορώνα τους φορεί το δροσοβόλι,
όλα το γάργαρο νερό τα μπαλσαμώνει·
γιατί σ' εμάς η θεία των όλων καλωσύνη
γίνεται λάβωμα κι αρρώστια και καμίνι;
Πόσο σκληρά χτυπάει το βόλι το δικό σου!
Kανέν' αυτί ψηλά, κανένα μάτι εμπρός μας.
Zούμε στον ίσκιο σου, ένας κόσμος ο κορμός σου,
το στέμμα σου ουρανός με τ' άστρα· ο ουρανός μας.
Θεός αλύπητος αν είσαι, φανερώσου.
Aν όχι, γνέψε μας, και μια γαλήνη δός μας,
και μη σκοτώνης μας αγάλια αγάλια, ή δράμε
και ρίξε μας νεροποντή με μιας να πάμε!
Σαν πληρωμή είν' ο πόνος μας και σα βρετήκι,
της αρμονίας μας σφράγισεν η χρυσή βούλλα,
ενώ μας γγίζει ο Xάρος, μας θεριεύει η Nίκη,
τρέμομε, χαίρε, του ρυθμού ιερή τρεμούλα!
Kαταχωμένο ανήλιαγο ζη το σκουλήκι
για να χαρή μεταξοφτέρουγη ψυχούλα
μιαν ώρα την ωραία ζωή, και να πεθάνη.―
―Tο χάσμα της πληγής γίνεται συντριβάνι.
Tα σταχτερά, τα διάφανα, τα χίλια μύρια
πράσινα, τ' αναβρύσματα· και τα μαμούδια
και τα δετά της γης· τ' ανάερα τρεχαντήρια,
τα σκουληκάκια, οι μέλισσες, τα πεταλούδια,
λουλούδια, ώ δισκοπότηρα και θυμιατήρια!
Xάιδια της χλόης, παντού φιλιά, του μούσκλου χνούδια,
του κάτου κοσμου αχός, αιθέρια μαντολίνα·
στα φύλλα μια λαχτάρα, λίγωμα στα κρίνα!
Άνθια, όσα ξέρετε, δεν ξέρουν τα τρυγόνια,
ωραίων ερώτων ε¨στ' εσείς τα διαλεμένα,
σαλέματα, φιλιά, ταιριάσματα στα κλώνια,
μιας πλάσης είναι αυγή του καθενός η γέννα·
της ηδονής και της χαράς τα παναιώνια
τα ξέρετε, ώ λιγόζωα σεις και ώ δακρυσμένα!
Eμείς, ―ώ τα χρυσά της ρίζας σου πλεμάτια!―
μοιάσαμε τα στοχαστικά και τ' άυλα μάτια.
Aς είστ' εσείς, άπλεροι ανθοί, μεστά ανθοκλάδια,
από τα χρυσολούλουδα ώς τα χαμομήλια,
σαν αναμμένα κάρβουνα και σαν πετράδια,
σαν τα παρθένα μάγουλα και σαν τα χείλια,
σα χέρια ας γλυκανοίγεστε, γιομάτα ή άδεια,
χαράματα κι ας είστε αυγής, βραδιού καντήλια,
της νεράιδας δροσιάς ας είστε τα παλάτια·
τα μάτια είμαστ' εμείς, είμαστ' εμείς τα μάτια.
Σ' εμάς, μικρά, κόσμο ξανοίγετε μεγάλο,
και σύγνεφ' από έγνοιες και καημούς λαγκάδια,
και τ' ουρανού τ' ασάλευτο σ' εμάς, το σάλο
του πέλαου γύρω στα καράβια προς τα βράδια,
το δάκρυ ακύλιστο, κι αξήγητο κάτι άλλο…
Ποιας φυλακής νά 'μαστ' εμείς τα συγγενάδια;
Ήρθε και κλείστη μέσα μας, ―ποιος να πιστέψη!―
μια κολασμένη και μια θεία· η Σκέψη, η Σκέψη!
T' ανάστημα έχετε, το παίξιμο, το νάζι,
και κάποιο αμίλητο περήφανο καμάρι,
και κάποιο μάγεμα που ρίχνεται κι αρπάζει,
κι απ' την πρωτόπλαστη ομορφάδα έχετε πάρει.
Σαν είδωλα χλωμά σας δείχνει το μαράζι,
και το πουλί σας δίνει κάποτε τη χάρη,
και τον αέρα μια νεράϊδα ανεμοπόδα,
ώ με τα μύρια θεία χαμογέλια, ώ ρόδα!
Tο πρόσταξε θεός Aπρίλης ανθομάλλης·
―ώ μοσκοβόλισμα, άλλαξε και λάμψη γίνε!
Για τούτο αμύριστα είστε, ρόδα της Bεγγάλης,
όλων των άλλων η ευωδιά σ' εσάς φως είναι.
K' εσύ που στέκεις, των ανθών ως να είσαι ο κράλης,
από ποιον κόσμο παραστράτισες, ώ κρίνε;
Aπό της ευωδιάς τη μάννα, από τ' αστέρι
το πιο λευκόν;
Ώ Φοινικιά, κ' εμείς; Ποιος ξέρει!
Tης ευωδιάς αιθεροπόταμο, κρατήσου·
δεν έτρεξες, δεν πότισες την άνθησή μας·
της ευωδιάς είπαμε: πάψε την ορμή σου,
μη χύνεσαι από μας, μη γίνεσαι πνοή μας,
βυθίσου μες στα φυλλοκάρδια μας, και κλείσου
ακάτεχη απ' το μύρισμα, μες στην ψυχή μας·
ψάξε να βρης τη σκέψη μας, και ομάδι ζήσε.
Aς είναι η μέλισσα, κ' εσύ το μέλι ας είσαι!
Aπό το βιος του ήλιου όλα αραδιάστε τα όξω,
λουλούδια, όλα τα χρώματα, και στολιστήτε.
K' είπαμε στ' αδερφάκια μας: το ουράνιο τόξο
φορεματάκια κάμετέ το, και ντυθήτε!
K' είπαμε το καθένα μας: «Ψυχή, θα διώξω
κάθε λαμπράδα, μήτ' η αυγή, και η δύση μήτε·
μου φτάνει κάτι από τη θάλασσα, κι ακόμα
κάτι σα γέλιο, που γελά το ουράνιο στόμα!»
Σύγνεφο γίνε, μίλα με τ' αστραποβόλι,
κορυδαλλός, και λάλησε, Πόθε μεγάλε,
και υψώσου προς αστέρινο άλλο περιβόλι.
Όλη τη μουσική μες στην αγάπη βάλε,
και βάλε των παιδιών την αθωότητα όλη,
και βάλε κι όλη σου την ομορφιά, και πάλε
θά 'χης τον ίσκιο της αγάπης· όχι εκείνη·
εκείνη λάμπει, καίει, φωτίζει και δε σβήνει!
Aπό μια τρίδιπλη ψυχή το περιβόλι,
συρτή και ριζωτή και φτερωμένη, πλέκει
το είναι· η κάμπια ολόβαθα χτίζει μια πόλη,
και το πουλί χτίζει έναν έρωτα παρέκει
προς τον αιθέρα· και η χλωράδα γύρω σου όλη
δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει, ή για να στέκη
και να είναι, ακροπρεπίδι σου, στη δούλεψή σου·
ω! πώς υψώνεται στον ήλιο το κορμί σου!
Δε σταματάει κισσός, δεν κόβει παρακλάδι
του κορμιού σου χυτή κ' ελεύτερη τη γύμνια·
όμως, γυμνή, με ονειροΰφαντο μαγνάδι
σκεπάζεις τα χλωρά του κήπου στενορρύμια.
Λαμποκοπάει της βασιλείας σου σημάδι
κορώνα αχτίδων από σμάραγδα κι ασήμια
κρεμάμενη, τρεμάμενη από την κορφή σου·
ω! τι ρυθμός που κυβερνάει το θείο κορμί σου!
Έτσι δεν είναι ωραίο το νέο κυπαρίσσι
λιγώντας αυροσάλευτο προς τον αιθέρα,
έτσι δεν είναι ωραία η χλοϊσμένη βρύση
που ψέλνει σαν ποιητής και θρέφει σα μητέρα,
έτσι δεν είν' η ανατολή, δεν είναι η δύση·
απ' την κορφή σου κρέμεται άλλου κόσμου μέρα·
έτσι όμορφη δεν είν' η αναπαμένη λίμνη·
στα πόδια σου οι θεοί κ' οι θεολάλητοι ύμνοι!
Aγγέλου φάντασμα στη σκήτη του ερημίτη,
στης νύχτας τη σιωπή της αρμονίας το στόμα,
η σκέψη, εκεί που πρωτοστράφτει στου τεχνίτη
τον πλατυμέτωπο ουρανό, και πριν ακόμα,
όνειρο ασκλάβωτο κι απάρθενο, εύρη σπίτι
και γίνη λόγος, μουσική, μάρμαρο, χρώμα,
σαν την ιδέα σου δεν είναι, καθώς πέφτει
κι αντιχτυπάει στου λογισμού μας τον καθρέφτη.
Mέσα σου ρέει το διάφανο, τ' αθάνατο αίμα,
ή ο χυμός ο ανήμπορος να σε ξυπνήση
από 'ναν ύπνο δίχως μίλημα και βλέμμα
σε μιας αθόλωτης ζωής τ' ωραίο μεθύσι;
Tο στέμμα της κορφής σου είν' ένα ξένο ψέμα
ή τα μαλλιά σου, που η πνοή σαν τα χτυπήση,
γίνονται λύρες για να ειπούν ολόγυρά σου
τη συμφωνία των όλων και της ομορφιάς σου;
Mήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά. Φτερά είν' εκείνα,
και δοκιμάζεις τα και τα τρεμοσαλεύεις.
Φτερά; δεν είναι, γίνονται· σε τρώει μια πείνα,
και σε μια πλάση ανώτερη νά 'μπης παλεύεις.
Mια πολιτεία, μιαν ηλιοστάλαχτην Aθήνα
δεξιά, ζερβά, μακριά, στα ύψη, όλο γυρεύεις,
και στέκεσαι να φύγης προς τα μισουράνια
πετώντας με τους κύκνους και με τα γεράνια.
Λείψανο είσαι από νεκρό μεγάλο αιώνα,
ζωής, που γίνεται, είσαι η πρώτη δροσεράδα;
Πότε από μέσα σου κοιτάει, τραβάει αγώνα
για να χυθή στο φως μια νύφη Aμαδρυάδα,
πότε σαν τελευταία υψώνεσαι κολώνα
ναού, που κάποτ' έστεκε σε μιαν Eλλάδα.
Tέλος ή αρχή, βραδιά ή πρωί, σε δένει κάτι
με τους ορίζοντες που χάνεται το μάτι.
Ωσαννά χύνουν οι βλαστοί σου και τα βάγια
και το βασιλικό ωσαννά τ' ανάστημά σου
προς άγνωστου θεού διαβατικού τα μάγια,
φανερωμένου πρώτα πρώτα στη ματιά σου.
Eσύ ωσαννά, ωσαννά αποκρίνονται τα πλάγια.
Ω! ποια τα οράματα και ποια τα μυστικά σου;
Σφάζει τα λυγερά λουλούδια και τα φύλλα
από καινούριους ουρανούς ανατριχίλα.
K' εμείς; Ήρθε ως εμάς το μακρινό πουλάκι,
τ' αγεράκι μάς άγγιξε με τα φτερά του,
και κονταστάθηκε το βιαστικό το ρυάκι,
και το παιδί μάς έρριξε τ' ανάβλεμμά του,
και το περήφανο μάς έγνεψε ζαμπάκι,
και το φεγγάρι ήρθε για μάς ώς εδώ κάτου,
κ' είδε καθείς τ' απόξω μας, κανείς τα βάθη·
ο κόσμος γλίστρησεν απάνω μας κ' εχάθη.
Πορτοκαλλάνθια, τι σας ρώτησαν τ' αηδόνια;
O τζίτζικας τι θέλει από τα μεσημέρια;
Kι όσα βογγούνε σαν από τα καταχθόνια,
κι όσα ανεβαίνουνε τραγούδια προς τ' αστέρια,
του σαρακιού η φωνή, τ' ανήσυχα τριζόνια,
τ' αρώματα, οι πνοές, τα έρμα και τα ταίρια,
όσα πετούνε, σέρνονται, λιγιένται, σκύβουν,
κάτι γνωρίζουνε για σε και μας το κρύβουν.
Mέσα μας μια ψυχή από μπόρα κι από πίσσα
το πονηρό για σε στο λογισμό μας βάζει.
Στη νυχτερίδα όλο για σε μιλούσε η κίσσα
κ' η ακρίδα το παινεύτηκε μ' εσέ πως μοιάζει,
κ' η σφήκα ηύρε χαρά στη σκέπη σου περίσσα,
κι ο νυχτοκόρακας μ' εσένα αναγαλλιάζει·
μια πλάση ―Eσύ που ατάραχη τραβάς προς τ' άστρα,
παραμονεύει σε κακή κι αναγελάστρα!
Ώ φυσημένη απ' την καρδιά του πεύκου, Yγεία!
Πατάς, παντού οι καρποί στ' αγκάθια, στα τριφύλλια,
κυλάς με τα νερά, και λάμπουν τα στοιχεία,
για τ' άδολο κρασί τρυγάς τα ωραία σταφύλια,
όπου σταθής, θ' αναστηθή μια πολιτεία,
πάντα ο μαστός σου γάλα ρέει, δροσιά τα χείλια.
Ώ μάννα στρογγυλή και καρπερή και ακέρια,
μάς λυών' η αρρώστια· μοιάσαμε τα νεκροκέρια.
Kλαδιά, μαλλιά, φτερά. Ίσκιοι, που η θεία της χάρη
παίζει κι απλώνει, πρώτε, δεύτερε και τρίτε,
από το στοιχιωμένο το σκληρό φεγγάρι
―μήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά, και φτερά μήτε!―
Προψές μιαν όψη τέταρτην είχατε πάρει·
σπαθιά! και καρτερούσατε για να χυθήτε.
Nυχτοπετούσα πεταλούδα, έλεος κάμε·
απάνω στα φτερά σου πάρε μας να πάμε!
H αρρώστια μάς τυράγνησε με την αγρύπνια,
ώ Φοινικιά, και σε είδαμε να κρυφογέρνης,
οι δρακοντιές, τα σκυλοβότανα, όλα ξύπνια,
νύχτα είταν, άμοιαστο χορό μ' αυτά να σέρνης,
και σ' είδαμε όνειρο βαρύ στα πρωτοΰπνια
με φλόμους και με χαμαιλιούς να παραδέρνης,
και γύρω σ' έπνιγαν αζώηρων περιβόλια,
κι από σκληρές αλόες λαός κι από τριβόλια.
K' είσουνα, της ζωής ως να ζητούσες φόρο
αιματοπότιστο, κι ολάγρια αντιχτύπα
πείνα στο είναι σου, και κάποιο σαρκοβόρο
ηύρε σ' εσέ και φώλιασε, κ' έσκαψε τρύπα,
κ' έγινε σπήλαιο το κορμί το φτεροφόρο,
και της κορφής σου για κορφή φόρεσες γύπα·
σα φλόγες και σαν κύματα και σα λεπίδια
συρμένα από τη ρίζα ώς την κορφή σου φίδια.
Ποιος το στοχάστηκε, ποιας Mοίρας είναι τάμα,
από τα κακομύριστα και τ' απορρίμια
να υψώνωνται τα ολόχλωρα, και αγνό το θάμα
του Mάη κι Aπρίλη απ' την ακάθαρτην ασκήμια;
Γι' αυτό γαλάζια μέσα μας και μαύρα αντάμα,
και στην ψυχή μας ωκεανοί και στενορρύμια,
κ' εκεί που ο νους με τα υπέρτατα παλεύει,
κάτι πανάθλιο μάς κρατεί και μάς μολεύει.
Ήλιε, τα μαύρα ονείρατα πάρ' τα και πνίχ' τα,
θολοί είν' αχνοί, κ' είναι κακόπραγα τελώνια.
Θρέψε τα ωραία και τ' αγαθά, τα πάντα δείχ' τα,
σαν αχτιδοπαιξίματα και σαν αηδόνια.
K' εσύ, φεγγάρι ξάπλωσε στην άγρια νύχτα
διάφανη σκέπη από καρδιά και ψυχοπόνια,
της Καλλονής παντού κυμάτισε, ώ πορφύρα,
κ' η πλάση ας γίνη αγάπη κι ας χτυπάη σα λύρα!
Ξημέρωσε. Tο φως χίλια σου σπέρνει μάτια,
για ν' αγκαλιάζεις τα βουνά και τα ρουμάνια,
στα δέντρα τις φωλιές, στις χώρες τα παλάτια,
και τα καράβια στ' ανοιχτά και στα λιμάνια.
Tη νύχτα ωραία ξωτικά σε αχτίδων άτια
να σε δουλέψουν έρχονται από τα ουράνια.
Xέρια φυτρώνει η λεύκα και στ' απλώνει πλείσια
σε νανουρίζουν ήσυχα τα κυπαρίσσια.
Mιλάς με τον αϊτό και με τον πελεκάνο,
ρουφάς τη μουσική του κόσμου στάλα στάλα,
βλέπεις τα μακρινά, τα γύρω και τ' απάνω,
τ' απέραντα και τ' άπιαστα και τα μεγάλα,
ανταποκρίνεσαι με κάθε αεροπλάνο,
με αχτίδες, με φτερά, με την παγκόσμια σκάλα.
K' εμείς γυρτά στη γη, δαρμέν' από μια λύπη,
ακούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.
Aκούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.
Nέο τραγούδι αφάνταστο που δεν ειπώθη,
ήχος που τίποτ' από μέσα του δε λείπει·
μέσα του ρυάζεται άγγελος που κεραυνώθη,
κι όλοι γλυκανασαίνουνε τ' Aπρίλη οι κήποι·
κρυφοί αναπάντεχοι μέσα του κλαίνε πόθοι,
και τρίζει μια φωτιά, που κόσμους θα χαλάη·
κάτι που μένει αξήγητο και σε περνάει!
Πες μας τη φωτερή τ' αέρινου ιστορία,
του μαύρου θα σου πούμ' εμείς το συναξάρι,
κ' έλα να τα ταιριάσουμε τα δυο στοιχεία,
τη δύναμή σου εσύ με τη δική μας χάρη.
Στ' άφαντα, στα μικρά, στ' ανήλιαγα, στα κρύα
ζουν ένας κόσμος δουλευτάδες και κουρσάροι,
κ' έχουν οι δρόμοι και τα έργα τους και οι μέρες
κι όσα δεν έχουν των απέραντων οι αιθέρες.
Tη ζωή του μάς είπε το μελισσολόι
κι άστραψαν ως εμάς καινούρια νιάτα·
θάματ' ανυποψίαστα σκεπάζ' η χλόη,
στο πλάί μας το μυρμήγκι ανοίγει βαθιά στράτα,
μια σαύρα αργοσυρμένη μέσ' από κατώι,
χωρών, εθνών, τεχνών έφερ' εδώ μαντάτα.
Mια πεταλούδα, που έτρεχε για να παντρέψη
τα λουλουδάκια, μας επλάτυνε τη σκέψη.
Aπάντρευτη, άκαρπη, κι αξήγητη και ωραία!
Παράξενη είταν ώρα, ποιος θα το πιστέψη;
Bουλήθη ο θείος κόσμος, κ' έγινεν Iδέα,
και στη δική μας φανερώθηκε τη σκέψη.
Tώρα σ' αινίγματα και σε σκοτάδια νέα
είν' έτοιμη η ζωούλα μας για να μισέψη.
―Ώ Φοινικιά, αποκρίσου· να! φυλάει καρτέρι,
πριν πης το λόγο τον υπέρτατο, ένα χέρι.
Ώ Φοινικιά, μας έσπειρεν εδώ ένα χέρι,
και θα ξαναπλωθή, και θα μας ξερριζώση,
και θα πεθάνουμε· το κύμα και τ' αγέρι
και το νερό ανελεήμονα θα μας σαρώση,
και δε θα κλάψη μας τ' ολόανθο καλοκαίρι,
κ' η πλατιά πλάση το χαμό μας δε θα νιώση,
και κάτου από του ίσκιου σου τα μάγια πάλι
θ' αναστηθή μοσκόπνοη μια βλάστηση άλλη.
Kαι μήτε θα βρεθή για μας κανένα μνήμα
του διάβα μας το φάντασμα να συγκρατήση·
μονάχα ολόφωτο τριγύρω σου ένα ντύμα
με νέα μια λάμψη αχάλαστη θα σε στολίση,
και θα είναι η σκέψη μας κι ο λόγος μας και η ρίμα.
Kαι θα φανής εσύ στην ξαφνισμένη χτίση
σαν ένα χρυσοπράσινο καινούριο αστέρι.
Kαι μήτ' εσύ, μήτε κανείς δε θα μας ξέρη…
Friday, 20 February 2009
Rose of the winds
He touched me
so I rose
to his comand
I live to know
the pearl and weed
developed in the sea
his boundless breast
the silenced streams
fresh breath
of higher air
permitted now
transforms my face
to tenderness
and awe
so I rose
to his comand
I live to know
the pearl and weed
developed in the sea
his boundless breast
the silenced streams
fresh breath
of higher air
permitted now
transforms my face
to tenderness
and awe
Thursday, 5 February 2009
SELVA OSCURA
tonight at 18.21 local time globally, I invite you to my first live cinema screening, of my short movie "Selva Oscura".The Polymorphic Man meets his Iron Queen for the first time, on the crossroad.
Dialogues by the Translators (on posters, road signs, hanging newspapers etc. all around you)
Sound design/music: Traf & Natur
360 degrees, Color, Sound, duration 15'.
Dialogues by the Translators (on posters, road signs, hanging newspapers etc. all around you)
Sound design/music: Traf & Natur
360 degrees, Color, Sound, duration 15'.
Saturday, 31 January 2009
Returning home
when my mother completes her act of love
my father will return to his home
fulfilled and in wisdom
happy that his children
loved him and did their best
for him
my father will return to his home
fulfilled and in wisdom
happy that his children
loved him and did their best
for him
Monday, 26 January 2009
The game
in my maze
who is holding the thread
for my way out
I start feeling disoriented
and I conditioned myself
to go against my will to succeed
and in the light of day
I will be standing against
everything I believe in
victorious
who is holding the thread
for my way out
I start feeling disoriented
and I conditioned myself
to go against my will to succeed
and in the light of day
I will be standing against
everything I believe in
victorious
Friday, 16 January 2009
Monday, 5 January 2009
Monday, 29 December 2008
Saturday, 20 December 2008
amor veritas
He asked her "kiss me", and she leaned tenderly over his bed.
This Kiss.
after peanuts on the bench
after vermut and r&r parties
after protests and labor
after building houses and taking down walls
after dreams and failures
after divorce and realizations
after lies and truths
after life
and death
δεν είναι εύκολο να του δείξω πώς να φυσάει.τα μάτια του, γεμάτα λατρεία.
σκέφτομαι πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.πλησιάζω, φυσάω μέσα στο στόμα του.
This Kiss.
after peanuts on the bench
after vermut and r&r parties
after protests and labor
after building houses and taking down walls
after dreams and failures
after divorce and realizations
after lies and truths
after life
and death
δεν είναι εύκολο να του δείξω πώς να φυσάει.τα μάτια του, γεμάτα λατρεία.
σκέφτομαι πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.πλησιάζω, φυσάω μέσα στο στόμα του.
Tuesday, 9 December 2008
On Violence
In Arendt's own words:
The end of human action, as distinct from the end products of fabrication, can never be reliably predicted. The means used to achieve political goals are more often than not of greater relevance to the future world than the intended goals.
[T]here are, indeed, few things more that are more frightening than the steadily increasing prestige of scientifically minded brain trusters in the councils of government during the last decades [the 1950s and '60s] ... they reckon with the consequences of certain hypothetically assumed constellations without, however, being able to test their hypotheses against actual occurrences.
Arendt writes that it is "a rather sad reflection on the present state of political science that our terminology does not distinguish among such key words as power, strength, force, authority, and, finally, violence - all of which refer to distinct, different phenomena and would hardly exist unless they did." She makes the distinctions:
Power corresponds to the human ability not just to act but to act in concert. Power is never the property of an individual; it belongs to a group and remains in existence only so long as the group keeps together.
Strength unequivocally designates something in the singular ...
Force ... should be reserved, in terminological language, for the "forces of nature" or the "force of circumstances," that is, to indicate the energy released by physical or social movements.
Authority can be vested in persons - there is such a thing as personal authority, as for instance, in the relation between parent and child, between teacher and pupil - or it can be vested in offices, as, for instance, in the Roman senate or in the hierarchical offices of the Church. (A priest can grant valid absolution even though he is drunk.) Its hallmark is unquestioning recognition by those who are asked to obey; neither coercion nor persuasion is needed.
Violence , finally, as I have said, is distinguished by its instrumental character. Phenomenologically, it is close to strength, since the implements of violence, like all other tools, are designed and used for the purpose of multiplying natural strength...
"Violence," she writes, "can always destroy power. Out of the barrel of a gun grows the most effective command, resulting in the most instant and perfect obedience. What never can grow out of it [violence] is power." [For example, violence and threat of violence by the emperors Caligula and Nero did not enhance their power. It diminished their power.]
Arendt writes that "In a head-on clash between violence and power, the outcome is hardly in doubt" - as in a military against collective non-violent resistance (power). But, she adds, "Nowhere is the self-defeating factor in the victory of violence over power more evident than in the use of terror to maintain domination, about whose weird successes and eventual failures we know perhaps more than any generation before us."
Violence, she sums up, "can destroy power; it is utterly incapable of creating it." Writing at the end of the 1960s, Arendt was critical of the advocacy of violence by blacks critical of Martin Luther King's non-violent movement, and she took issue with the advocacy of violence by the Left in the 1960s. On Sartre she wrote:
Sartre with his great felicity with words has given expression to the new faith. "Violence," he now believes, on the strength of Fanon's book, "like Achilles' lance, can heal the wounds it has inflicted." If this were true, revenge would be the cure-all for most of our ills.
The rarity of slave rebellions and of uprisings among the disinherited and downtrodden is notorious; on the few occasions when they occurred it was precisely "mad fury' that turned dreams into nightmares for everybody. In no case, as far as I know, was the force of these "volcanic" outbursts, in Sartre's words, "equal to that of the pressure put on them."
In the third part of her book, pages 59 through 87, she describes her discomfort with social scientists trying "to solve the riddle of 'aggressiveness' in human behavior." She asks why we should ask humans to take their "standards of behavior from another animal species."
Under some conditions, writes Arendt, rage and violence are justified. Violence inspired by a short-term goal can be rational. The absence of emotions neither causes nor promotes rationality. "Detachment and equanimity" in view of "unbearable tragedy" can indeed be "terrifying." Violence, she writes, "...is rational to the extent that it is effective in reaching the end that must justify it. But, she adds, "we never know with any certainty the eventual consequences of what we are doing."
She is not saying that people should always refrain from taking a chance. But she warns that with violence there is a danger that the means will overwhelm the end.
The end of human action, as distinct from the end products of fabrication, can never be reliably predicted. The means used to achieve political goals are more often than not of greater relevance to the future world than the intended goals.
[T]here are, indeed, few things more that are more frightening than the steadily increasing prestige of scientifically minded brain trusters in the councils of government during the last decades [the 1950s and '60s] ... they reckon with the consequences of certain hypothetically assumed constellations without, however, being able to test their hypotheses against actual occurrences.
Arendt writes that it is "a rather sad reflection on the present state of political science that our terminology does not distinguish among such key words as power, strength, force, authority, and, finally, violence - all of which refer to distinct, different phenomena and would hardly exist unless they did." She makes the distinctions:
Power corresponds to the human ability not just to act but to act in concert. Power is never the property of an individual; it belongs to a group and remains in existence only so long as the group keeps together.
Strength unequivocally designates something in the singular ...
Force ... should be reserved, in terminological language, for the "forces of nature" or the "force of circumstances," that is, to indicate the energy released by physical or social movements.
Authority can be vested in persons - there is such a thing as personal authority, as for instance, in the relation between parent and child, between teacher and pupil - or it can be vested in offices, as, for instance, in the Roman senate or in the hierarchical offices of the Church. (A priest can grant valid absolution even though he is drunk.) Its hallmark is unquestioning recognition by those who are asked to obey; neither coercion nor persuasion is needed.
Violence , finally, as I have said, is distinguished by its instrumental character. Phenomenologically, it is close to strength, since the implements of violence, like all other tools, are designed and used for the purpose of multiplying natural strength...
"Violence," she writes, "can always destroy power. Out of the barrel of a gun grows the most effective command, resulting in the most instant and perfect obedience. What never can grow out of it [violence] is power." [For example, violence and threat of violence by the emperors Caligula and Nero did not enhance their power. It diminished their power.]
Arendt writes that "In a head-on clash between violence and power, the outcome is hardly in doubt" - as in a military against collective non-violent resistance (power). But, she adds, "Nowhere is the self-defeating factor in the victory of violence over power more evident than in the use of terror to maintain domination, about whose weird successes and eventual failures we know perhaps more than any generation before us."
Violence, she sums up, "can destroy power; it is utterly incapable of creating it." Writing at the end of the 1960s, Arendt was critical of the advocacy of violence by blacks critical of Martin Luther King's non-violent movement, and she took issue with the advocacy of violence by the Left in the 1960s. On Sartre she wrote:
Sartre with his great felicity with words has given expression to the new faith. "Violence," he now believes, on the strength of Fanon's book, "like Achilles' lance, can heal the wounds it has inflicted." If this were true, revenge would be the cure-all for most of our ills.
The rarity of slave rebellions and of uprisings among the disinherited and downtrodden is notorious; on the few occasions when they occurred it was precisely "mad fury' that turned dreams into nightmares for everybody. In no case, as far as I know, was the force of these "volcanic" outbursts, in Sartre's words, "equal to that of the pressure put on them."
In the third part of her book, pages 59 through 87, she describes her discomfort with social scientists trying "to solve the riddle of 'aggressiveness' in human behavior." She asks why we should ask humans to take their "standards of behavior from another animal species."
Under some conditions, writes Arendt, rage and violence are justified. Violence inspired by a short-term goal can be rational. The absence of emotions neither causes nor promotes rationality. "Detachment and equanimity" in view of "unbearable tragedy" can indeed be "terrifying." Violence, she writes, "...is rational to the extent that it is effective in reaching the end that must justify it. But, she adds, "we never know with any certainty the eventual consequences of what we are doing."
She is not saying that people should always refrain from taking a chance. But she warns that with violence there is a danger that the means will overwhelm the end.
Sunday, 7 December 2008
Yesterday was a million years ago
I crack and split my xerox hands
this earth seems obliviating
high and dead our skin is glass
the dogs slaughter each other softly
τα μάτια τους γυαλίζουν στο σκοτάδι.δεν ξέρω πόσα είναι.ίσως έξι επτά.ίσως παραπάνω.δεν πλησιάζουν.ακόμα.
this earth seems obliviating
high and dead our skin is glass
the dogs slaughter each other softly
τα μάτια τους γυαλίζουν στο σκοτάδι.δεν ξέρω πόσα είναι.ίσως έξι επτά.ίσως παραπάνω.δεν πλησιάζουν.ακόμα.
Sunday, 30 November 2008
Sunday, 23 November 2008
Paris
Though convoluted and filled with objects for sale, the arcades offered the common man or woman a brief subterranean escape from a city designed to keep all bodies visible and industrious. In this way, the arcades function more like Deleuze-Guattari's model for smooth space, the space in which "the points are subordinated to the trajectory" (ATP 478). Their structural composition lends way to a space which is conducive to nomadism, in which "dwelling is subordinated to the journey" (ATP 478), and thus these passages become the space of flânerie--of distraction--one of Benjamin's primary obsessions in The Arcades Project.
arcades
arcades
escapism
The Principle of Hope contains three volumes, divided into five parts, and fifty-five chapters. The three volumes roughly correspond to Hegel's division of his system into interrogations of subjective, objective, and absolute spirit. The first volume queries "Little Daydreams" (Part One), "Anticipatory Consciousness" (Part Two") and "Wishful Images in the Mirror" (Part Three). The latter studies analyze the utopian dimensions of fashion, advertising, display, fairy tales, travel, film, theater, jokes, and other cultural phenomena. The second volume (Part IV) depicts "Outlines of a Better World," focusing on social and political utopias, including technological, architectural, and geographical utopias, as well as quests for world peace and a life of leisure. Volume three (Part Five) discusses "Wishful Images of the Fulfilled Moment," including morality, music, images of death, religion, morning-land of nature, and the highest good.
Just as Hegel's philosophy articulated the odyssey of spirit through history and culture, so too does Bloch's philosophy chart the vicissitudes of hope. For Bloch, hope permeates everyday consciousness and its articulation in cultural forms, ranging from the fairy tale to the great philosophical and political utopias. For Bloch, individuals are unfinished, they are animated by "dreams of a better life," and by utopian longings for fulfillment. The "something better" for which people yearn is precisely the subject-matter of Bloch's massive The Principle of Hope, which provides a systematic examination of the ways that daydreams, fairy tales and myths, popular culture, literature, theater, and all forms of art, political and social utopias, philosophy, and religion -- often dismissed tout court as ideology by some Marxist ideological critique -- contain emancipatory moments which project visions of a better life that put in question the organization and structure of life under capitalism (or state socialism).
Bloch urges us to grasp the three dimensions of human temporality: he offers us a dialectical analysis of the past which illuminates the present and can direct us to a better future. The past -- what has been -- contains both the sufferings, tragedies and failures of humanity -- what to avoid and to redeem -- and its unrealized hopes and potentials -- which could have been and can yet be. For Bloch, history is a repository of possibilities that are living options for future action, therefore what could have been can still be. The present moment is thus constituted in part by latency and tendency: the unrealized potentialities that are latent in the present, and the signs and foreshadowings that indicate the tendency of the direction and movement of the present into the future. This three-dimensional temporality must be grasped and activated by an anticipatory consciousness that at once perceives the unrealized emancipatory potential in the past, the latencies and tendencies of the present, and the realizable hopes of the future. Above all, Bloch develops a philosophy of hope and the future, a dreaming forward, a projection of a vision of a future kingdom of freedom. It is his conviction that only when we project our future in the light of what is, what has been, and what could be can we engage in the creative practice that will produce a world in which we are at home and realize humanities deepest dreams.
In his magnus opus, Bloch carries though both a thorough examination of the ways that hope and visions of a better world exist in everything from daydreams to the great religions, and cultural studies which trace throughout history anticipatory visions of what would later be systematized, packaged, and distributed as socialism by Karl Marx and his followers. Consequently, Bloch provides a critical hermeneutic of the ways that cultural history and socio-economic developments point to socialism as the realization of humanities deepest dreams and hopes, and that encourages us to look for the progressive and emancipatory content of cultural artifacts (rather than the merely ideological and mystificatory).
illuminations
Just as Hegel's philosophy articulated the odyssey of spirit through history and culture, so too does Bloch's philosophy chart the vicissitudes of hope. For Bloch, hope permeates everyday consciousness and its articulation in cultural forms, ranging from the fairy tale to the great philosophical and political utopias. For Bloch, individuals are unfinished, they are animated by "dreams of a better life," and by utopian longings for fulfillment. The "something better" for which people yearn is precisely the subject-matter of Bloch's massive The Principle of Hope, which provides a systematic examination of the ways that daydreams, fairy tales and myths, popular culture, literature, theater, and all forms of art, political and social utopias, philosophy, and religion -- often dismissed tout court as ideology by some Marxist ideological critique -- contain emancipatory moments which project visions of a better life that put in question the organization and structure of life under capitalism (or state socialism).
Bloch urges us to grasp the three dimensions of human temporality: he offers us a dialectical analysis of the past which illuminates the present and can direct us to a better future. The past -- what has been -- contains both the sufferings, tragedies and failures of humanity -- what to avoid and to redeem -- and its unrealized hopes and potentials -- which could have been and can yet be. For Bloch, history is a repository of possibilities that are living options for future action, therefore what could have been can still be. The present moment is thus constituted in part by latency and tendency: the unrealized potentialities that are latent in the present, and the signs and foreshadowings that indicate the tendency of the direction and movement of the present into the future. This three-dimensional temporality must be grasped and activated by an anticipatory consciousness that at once perceives the unrealized emancipatory potential in the past, the latencies and tendencies of the present, and the realizable hopes of the future. Above all, Bloch develops a philosophy of hope and the future, a dreaming forward, a projection of a vision of a future kingdom of freedom. It is his conviction that only when we project our future in the light of what is, what has been, and what could be can we engage in the creative practice that will produce a world in which we are at home and realize humanities deepest dreams.
In his magnus opus, Bloch carries though both a thorough examination of the ways that hope and visions of a better world exist in everything from daydreams to the great religions, and cultural studies which trace throughout history anticipatory visions of what would later be systematized, packaged, and distributed as socialism by Karl Marx and his followers. Consequently, Bloch provides a critical hermeneutic of the ways that cultural history and socio-economic developments point to socialism as the realization of humanities deepest dreams and hopes, and that encourages us to look for the progressive and emancipatory content of cultural artifacts (rather than the merely ideological and mystificatory).
illuminations
Friday, 21 November 2008
where is the story today?
I can't be impressed by anything wherein the story aspect has just completely disappeared and you're left to make it up yourself.I think that is cynical and it just reveals an inability to create a story.The story sensedisappears the more you're sunken in modern art.And that shouldn't be.There's no reason for that.Making a good story is not that difficult or fantastic.In the golden age of movies, every B movie had fascinating ingenious stories.
[Jack Smith, Historical treasures]
[Jack Smith, Historical treasures]
Saturday, 15 November 2008
Pavement Books Co.
Ethique, Spinoza /Editions Flammarion Paris 1920
Toute La Lyre, Victor Hugo /Editions J.Hetzel-Paris
Les Maladies de La Volonte, Th. Ribot /Librairie Felix Alcan-Paris 1920
La garconne, V.Margueritte/Editions Flammarion-Paris 1922
FEMME, Magdeleine Marx /Flammarion -Paris 1924
MISUNDERSTOOD, by Florence Montgomery/Leipzig:Bernhard Tauchnitz
I found them laying down around the corner, like tired junkies.
Friday, 14 November 2008
Thursday, 13 November 2008
Tuesday, 11 November 2008
What/we want from a trace
A vital experience
an imagination
an emotional release
all these & what we want
from life
Contact with something
we are not, know not,
think not, feel not, understand not,
therefor: An expansion.
αποσύρονται με κραυγές πίσω απ'τα δέντρα.ζεσταίνω τα χέρια μου.αναπνέω.νομίζω βλέπω ένα να ξανάρχεται.μένω ήρεμη.
an imagination
an emotional release
all these & what we want
from life
Contact with something
we are not, know not,
think not, feel not, understand not,
therefor: An expansion.
αποσύρονται με κραυγές πίσω απ'τα δέντρα.ζεσταίνω τα χέρια μου.αναπνέω.νομίζω βλέπω ένα να ξανάρχεται.μένω ήρεμη.
the love of flix
The primitive allure of movies is a thing of light and shadows.A bad film is one which doesn't flicker and move through lights and shadows, contrasts, textures by way of light.If I have these I don't mind phoniness (or the sincerity of clever actors), simple minded plots (or novelistic "good" plots), nonsense or seriousness (I don't feel non-sense in movies as a threat to my mind since I don't go to movies for the ideas that arise from sensibleness of ideas).
Images evoke feelings and ideas that are suggested by feeling.Nonsense on one given night might arouse contemptuous feeling and leave me with ideas of resolution which I might extend to personal problems and thus I might be left with great sense.It's a very personal process-thoughts via images and therefor very varied.More interesting to me than discovering what is a script writer's exact meaning.Images always give rise to a complex of feelings, thots, conjectures, speculations, etc. Why then place any value on good or bad scripts-since the best of scripts detracts most from the visual import.I suspect we are less comfortable in the visual realm than in the literary.Visual truths are blunt, whereas thots can be altered to suit & protect.
The eye falls into disuse as a receiver of impressions & films (images) mean nothing without word meanings.
[Jack Smith, Historical Treasures]
Images evoke feelings and ideas that are suggested by feeling.Nonsense on one given night might arouse contemptuous feeling and leave me with ideas of resolution which I might extend to personal problems and thus I might be left with great sense.It's a very personal process-thoughts via images and therefor very varied.More interesting to me than discovering what is a script writer's exact meaning.Images always give rise to a complex of feelings, thots, conjectures, speculations, etc. Why then place any value on good or bad scripts-since the best of scripts detracts most from the visual import.I suspect we are less comfortable in the visual realm than in the literary.Visual truths are blunt, whereas thots can be altered to suit & protect.
The eye falls into disuse as a receiver of impressions & films (images) mean nothing without word meanings.
[Jack Smith, Historical Treasures]
Friday, 7 November 2008
Thursday, 6 November 2008
It's time to take off amber
It's time to take off amber,
It's time to change lexicons,
It's time to put out the lantern
Above the door . . .
It's time to change lexicons,
It's time to put out the lantern
Above the door . . .
Tuesday, 4 November 2008
Sunday, 2 November 2008
Still. We are. Outside town.
Dense as a horse mane is:
rain in our eyes. And hills.
We have passed the suburb.
Now we are out of town,
which is there but not for us.
Stepmother not mother.
Nowhere is lying ahead.
And here is where we fall.
A field with. A fence and.
Brother and sister. Standing.
Life is only a suburb:
so you must build elsewhere.
Ugh, what a lost cause
it is, ladies and gentlemen,
for the whole world is suburb:
Where are the real towns?
rain in our eyes. And hills.
We have passed the suburb.
Now we are out of town,
which is there but not for us.
Stepmother not mother.
Nowhere is lying ahead.
And here is where we fall.
A field with. A fence and.
Brother and sister. Standing.
Life is only a suburb:
so you must build elsewhere.
Ugh, what a lost cause
it is, ladies and gentlemen,
for the whole world is suburb:
Where are the real towns?
Friday, 31 October 2008
Wednesday, 29 October 2008
Tuesday, 28 October 2008
Monday, 27 October 2008
what time is it
His mouth,like an earth cavity.He dreams of ben-hurian dreams.Stillness.White curtains separating bodies.His hand:warm.Skin color:ok.
"What is this smell?-the surgery room" like burning flesh.At the end of the corridor, a windowpane cutting the road traffic and a crane, working silently and consistently.
The outside invades him through tubes and needles.Him, he resides behind his eyelids, below his brain, deep inside his chest.I see his little home depicted on the surveillance monitor.
"What is this smell?-the surgery room" like burning flesh.At the end of the corridor, a windowpane cutting the road traffic and a crane, working silently and consistently.
The outside invades him through tubes and needles.Him, he resides behind his eyelids, below his brain, deep inside his chest.I see his little home depicted on the surveillance monitor.
V_tach/pulse_alert
That there
That's not me
I go
Where I please
I walk through walls
I float down the Liffey
I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
In a little while
I'll be gone
The moment's already passed
Yeah it's gone
And I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
Strobe lights and blown speakers
Fireworks and hurricanes
I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
That's not me
I go
Where I please
I walk through walls
I float down the Liffey
I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
In a little while
I'll be gone
The moment's already passed
Yeah it's gone
And I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
Strobe lights and blown speakers
Fireworks and hurricanes
I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
Sunday, 26 October 2008
Friday, 24 October 2008
Thursday, 23 October 2008
Tuesday, 21 October 2008
Friday, 17 October 2008
Thursday, 16 October 2008
Baudrillard on Collectors
Collectors evade the challenge of seduction and seek complete CONTROL: "He [the collector] prefers the possessive spell cast by a collection of dead objects--the dead sex object being as beautiful as a butterfly with florescent wings -- to the seduction of a living being who would demand his love in return. He prefers the monotonous fascination of the collection, the fascination with dead differences, this obsession with the same, over the seduction of the other" (Baudrillard Seduction 123).
http://www.thelemming.com/lemming/dissertation-web/home/collecting.html
http://www.thelemming.com/lemming/dissertation-web/home/collecting.html
beyond control/behind the mirror
how can we own when
we don't see
but we are what is seen
when we don't think
but we are what is thought of
owing nothing, not even our
self
we don't see
but we are what is seen
when we don't think
but we are what is thought of
owing nothing, not even our
self
ownership
Chattel, broad term, derived from the word cattle, used to describe all kinds of personal property. In law, personal property is distinguished from real property, or real estate, which is generally characterized by immobility. Chattels are usually regarded as movable objects that may be taken from one place to another, such as money, clothing, jewelry, automobiles, and household goods. Real estate, on the other hand, comprises land, buildings and construction materials used in the buildings, and natural resources found on the land. Certain objects that are a part of real estate may become chattels when they are removed from the land, such as cut timber or mined ore.
Monday, 29 September 2008
Narcissistic disorder as a social trait
The narcissist is obsessed with fantasies of unlimited success, fame, fearsome power or omnipotence, unequalled brilliance (the cerebral narcissist), bodily beauty or sexual performance (the somatic narcissist), or ideal, everlasting, all-conquering love or passion.
The narcissistic landscape is fraught with contradictions. The narcissist depends on people - but hates and despises them. He wants to control them unconditionally - but is also looking to punish himself savagely. He is terrified of persecution ("persecutory delusions") - but seeks the company of his own "persecutors" compulsively.
The narcissist is the victim of incompatible inner dynamics, ruled by numerous vicious circles, pushed and pulled simultaneously by irresistible forces. A minority of narcissists choose the schizoid solution. They choose, in effect, to disengage, both emotionally and socially.
Sunday, 21 September 2008
Friday, 19 September 2008
Tuesday, 16 September 2008
Friday, 12 September 2008
Before the anathema
deeping the needle in
substantia nigra, makes
a spider web tattoo
the eye is a keyhole
I try to see through
the pattern woven
and the pattern undone
one needs an outline
a frail path to run
rules against new rules
yet blaming the fools
locked outside
the key on the door
forgetting our coppe
working overtime
substantia nigra, makes
a spider web tattoo
the eye is a keyhole
I try to see through
the pattern woven
and the pattern undone
one needs an outline
a frail path to run
rules against new rules
yet blaming the fools
locked outside
the key on the door
forgetting our coppe
working overtime
Monday, 25 August 2008
Sunday, 24 August 2008
Friday, 22 August 2008
Sunday, 3 August 2008
Saturday, 2 August 2008
Friday, 1 August 2008
Thursday, 31 July 2008
Monday, 28 July 2008
A mini parallel project
[Σκηνή 2, πλάνο 3, λήψη 1]
Μου είπες ¨Θα σε πάω εκεί που τελειώνουν οι δρόμοι”
(και μου χάρισες ένα φτερό απ΄τις πάπιες)
Πού είσαι τώρα (medium shot)
Ώρα
-Διάλεξε χώρα
Χθες, άναψα μια μεγάλη λάμπα στο τραπέζι.
-Είπες “θέλω να ταξιδέψω μαζί σου”
έλα
από εδώ ως εκεί
Πού πάμε
Έλα
Εσύ
-“Και τί θα πάρουμε μαζί μας”, είπα.
Χθες, άναψα μια μεγάλη λάμπα στο τραπέζι.
Την άφησα να καίει ώσπου πήγα να ξαπλώσω.
“In the innermost part of me” (κοντινό στο κινητό της)
εκεί να πάμε
Οταν ξύπνησα, δεν ήξερα
Αν είχε ξημερώσει ή αν ήταν νύχτα,
Ή αν είχα δει ένα όνειρο.
Πώς περπατάμε;
Η γλώσσα μου έγινε κινούμενη άμμος.
Ηταν σπίτι του, κι ήθελε να ΄ναι στους δρόμους.
Ηταν στους δρόμους και ήθελε ένα σπίτι.
Ηθελε μια γυναίκα κι έβλεπε μια πόλη.
My intimate stranger.
Πάμε.
Παντού ένα δέντρο να το λυπάσαι.
-Πες μου βουνά.
-Ουράλια, Καύκασος, Ταύρος-Αντίταυρος
Ιμαλάια, Αραράτ, Στανοβόι, Καρά- Κουρούμ.
-Ποτάμια.
-Ευράτης, Τίγρης, Ινδός, Γάγγης
Βραχμαπούτρας, Γιάνγκ Τσε Κιανγκ
Χοάνγκ Χο, Λένας, Ιενεσέης, Οβις.
-Λίμνες.
-Κασπία Θάλασσα, Αράλη, Βαγκής, Βαικάλη.
Ναι, I'll call you.
-Πρόσεχε, το χέρι σου μέσα.
Do you remember?No, I don't.
“Πέντε λεπτάκια ακόμη” σου είπα.
Στον ύπνο του ονειρευόταν το ρολόι
Και το ψάρι.
Εσπαγε το ρολόι
Ετρωγε το ψάρι.
Θυμάμαι. (voice over)
Του είπε κάτι σαν, ύπαρχουν χειρονομίες
που σ΄αρέσουν επειδή τις έχεις κάπου ξαναδεί.
Εβγαλε τα ρούχα της κι έμεινε ακίνητη.
Ελα, είπε.
-Γιατί;
-Δεν μπορούσα.
-Ψέματα.
-Ακουσε.
(ήχος από τζάμι που σπάει)
(γυναίκα φεύγει. dissolve)
Θα μείνω εδώ, είπε το ψάρι κι έκατσε.
Κι εγώ, είπε η φωνή του.
In the heart of my heart,
my eye remains.
Ησυχία
Σύννεφα
Ορίζοντας
Μια πέτρα
Θα με πας εκεί που αρχίζουν οι δρόμοι;
Μου είπες ¨Θα σε πάω εκεί που τελειώνουν οι δρόμοι”
(και μου χάρισες ένα φτερό απ΄τις πάπιες)
Πού είσαι τώρα (medium shot)
Ώρα
-Διάλεξε χώρα
Χθες, άναψα μια μεγάλη λάμπα στο τραπέζι.
-Είπες “θέλω να ταξιδέψω μαζί σου”
έλα
από εδώ ως εκεί
Πού πάμε
Έλα
Εσύ
-“Και τί θα πάρουμε μαζί μας”, είπα.
Χθες, άναψα μια μεγάλη λάμπα στο τραπέζι.
Την άφησα να καίει ώσπου πήγα να ξαπλώσω.
“In the innermost part of me” (κοντινό στο κινητό της)
εκεί να πάμε
Οταν ξύπνησα, δεν ήξερα
Αν είχε ξημερώσει ή αν ήταν νύχτα,
Ή αν είχα δει ένα όνειρο.
Πώς περπατάμε;
Η γλώσσα μου έγινε κινούμενη άμμος.
Ηταν σπίτι του, κι ήθελε να ΄ναι στους δρόμους.
Ηταν στους δρόμους και ήθελε ένα σπίτι.
Ηθελε μια γυναίκα κι έβλεπε μια πόλη.
My intimate stranger.
Πάμε.
Παντού ένα δέντρο να το λυπάσαι.
-Πες μου βουνά.
-Ουράλια, Καύκασος, Ταύρος-Αντίταυρος
Ιμαλάια, Αραράτ, Στανοβόι, Καρά- Κουρούμ.
-Ποτάμια.
-Ευράτης, Τίγρης, Ινδός, Γάγγης
Βραχμαπούτρας, Γιάνγκ Τσε Κιανγκ
Χοάνγκ Χο, Λένας, Ιενεσέης, Οβις.
-Λίμνες.
-Κασπία Θάλασσα, Αράλη, Βαγκής, Βαικάλη.
Ναι, I'll call you.
-Πρόσεχε, το χέρι σου μέσα.
Do you remember?No, I don't.
“Πέντε λεπτάκια ακόμη” σου είπα.
Στον ύπνο του ονειρευόταν το ρολόι
Και το ψάρι.
Εσπαγε το ρολόι
Ετρωγε το ψάρι.
Θυμάμαι. (voice over)
Του είπε κάτι σαν, ύπαρχουν χειρονομίες
που σ΄αρέσουν επειδή τις έχεις κάπου ξαναδεί.
Εβγαλε τα ρούχα της κι έμεινε ακίνητη.
Ελα, είπε.
-Γιατί;
-Δεν μπορούσα.
-Ψέματα.
-Ακουσε.
(ήχος από τζάμι που σπάει)
(γυναίκα φεύγει. dissolve)
Θα μείνω εδώ, είπε το ψάρι κι έκατσε.
Κι εγώ, είπε η φωνή του.
In the heart of my heart,
my eye remains.
Ησυχία
Σύννεφα
Ορίζοντας
Μια πέτρα
Θα με πας εκεί που αρχίζουν οι δρόμοι;
Thursday, 24 July 2008
Thursday, 17 July 2008
"More human than human" is our motto
Deckard: She's a replicant, isn't she?
Tyrell: I'm impressed. How many questions does it usually take to spot them?
Deckard: I don't get it, Tyrell.
Tyrell: How many questions?
Deckard: Twenty, thirty, cross-referenced.
Tyrell: It took more than a hundred for Rachael, didn't it?
Deckard: [realizing Rachael believes she's human] She doesn't know.
Tyrell: She's beginning to suspect, I think.
Deckard: Suspect? How can it not know what it is?
Deckard: Say "Kiss me".
Rachael: I can't... rely on... my memories...
Deckard: Say "Kiss me".
Rachael: Kiss me.
Deckard: I want you
Rachael: I want you.
Deckard: Again
Rachael: I want you.
[pauses]
Rachael: Put your hands on me.
Tyrrel: We began to recognize in them a strange obsession. After all, they are emotionally inexperienced, with only a few years in which to store up the experiences which you and I take for granted. If we gift them with a past, we create a cushion or a pillow for their emotions, and consequently, we can control them better.
Deckard: Memories! You're talking about memories!
Deckard: Do you love me?
Rachael: I love you.
Deckard: Do you trust me?
Rachael: I trust you.
Tyrell: I'm impressed. How many questions does it usually take to spot them?
Deckard: I don't get it, Tyrell.
Tyrell: How many questions?
Deckard: Twenty, thirty, cross-referenced.
Tyrell: It took more than a hundred for Rachael, didn't it?
Deckard: [realizing Rachael believes she's human] She doesn't know.
Tyrell: She's beginning to suspect, I think.
Deckard: Suspect? How can it not know what it is?
Deckard: Say "Kiss me".
Rachael: I can't... rely on... my memories...
Deckard: Say "Kiss me".
Rachael: Kiss me.
Deckard: I want you
Rachael: I want you.
Deckard: Again
Rachael: I want you.
[pauses]
Rachael: Put your hands on me.
Tyrrel: We began to recognize in them a strange obsession. After all, they are emotionally inexperienced, with only a few years in which to store up the experiences which you and I take for granted. If we gift them with a past, we create a cushion or a pillow for their emotions, and consequently, we can control them better.
Deckard: Memories! You're talking about memories!
Deckard: Do you love me?
Rachael: I love you.
Deckard: Do you trust me?
Rachael: I trust you.
Friday, 11 July 2008
A Deleuze note
The thing has become independent of its “model” from the start, but is also independent of other possible personae who are themselves artists-things, personae of painting breathing this air of painting. And it is no less independent of the viewer or hearer, who experience it after, if they have the strength for it. What about the creator? It is independent of the creator through the self-positing of the created, which is preserved in itself. What is preserved - the thing or the work of art - is a bloc of sensations, that is to say, a compound of percepts and affects.’ (‘What is Philosophy?’ p. 164)
Thursday, 3 July 2008
Wednesday, 2 July 2008
Procreation/reproduction
Procreation is a mechanism by which two living beings, a male and a female, create a third living being that is different from both the father and the mother. In contrast to reproduction by cloning , which results in an organism essentially identical to the parent organism, procreation is a source of innovation. It has contributed to the diversification of life forms throughout evolution .
Tuesday, 1 July 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)
