Sunday, 25 November 2012
Cage στη στέγη
ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους δημιούργησαν αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα στο χθεσινό αφιέρωμα στον Cage στη στέγη γραμμάτων και τεχνών. και ειδικά σ'αυτά τα παιδιά από το μουσικό λύκειο παλλήνης, που έφτιαξαν ένα ξέφωτο ηρεμίας και χαράς, ένα άλλο παράδειγμα.
Friday, 23 November 2012
group dynamics_bion
Wilfred Bion's observations about the role of group processes in group dynamics are set out in Experiences in Groups
where he refers to recurrent emotional states of groups as basic
assumptions. Bion argues that in every group, two groups are actually
present: the work group, and the basic assumption group.
The work group is that aspect of group functioning which has to do with
the primary task of the group - what the group has formed to accomplish;
will 'keep the group anchored to a sophisticated and rational level of
behaviour'.
The basic assumption group describes the tacit underlying assumptions
on which the behaviour of the group is based. Bion specifically
identified three basic assumptions: dependency, fight-flight, and pairing.When a group adopts any one of these basic assumptions, it interferes
with the task the group is attempting to accomplish. Bion believed that
interpretation by the therapist of this aspect of group dynamics would
result in insight regarding effective group work.
In dependency, the essential aim of the group is to attain security through, and have its members protected by, one individual. The basic assumption in this group culture seems to be that an external object exists whose function it is to provide security for the immature individual.The group members behave passively, and act as though the leader, by contrast, is omnipotent and omniscient. For example, the leader may pose a question only to be greeted with docile silence, as though he or she had not spoken at all. The leader may be idealized into a kind of god who can take care of his or her children, and some especially ambitious leaders may be susceptible to this role. Resentment at being dependent may eventually lead the group members to "take down" the leader, and then search for a new leader to repeat the process.
In the basic assumption of fight-flight, the group behaves as though it has met to preserve itself at all costs, and that this can only be done by running away from someone or fighting someone or something. In fight, the group may be characterized by aggressiveness and hostility; in flight, the group may chit-chat, tell stories, arrive late or any other activities that serve to avoid addressing the task at hand. The leader for this sort of group is one who can mobilize the group for attack, or lead it in flight.
The final basic assumption group, pairing, exists on the assumption that the group has met for the purpose of reproduction - the basic assumption that two people can be met together for only one purpose, and that a sexual one'. Two people, regardless the sex of either, carry out the work of the group through their continued interaction. The remaining group members listen eagerly and attentively with a sense of relief and hopeful anticipation.
Wilfred Bion
In dependency, the essential aim of the group is to attain security through, and have its members protected by, one individual. The basic assumption in this group culture seems to be that an external object exists whose function it is to provide security for the immature individual.The group members behave passively, and act as though the leader, by contrast, is omnipotent and omniscient. For example, the leader may pose a question only to be greeted with docile silence, as though he or she had not spoken at all. The leader may be idealized into a kind of god who can take care of his or her children, and some especially ambitious leaders may be susceptible to this role. Resentment at being dependent may eventually lead the group members to "take down" the leader, and then search for a new leader to repeat the process.
In the basic assumption of fight-flight, the group behaves as though it has met to preserve itself at all costs, and that this can only be done by running away from someone or fighting someone or something. In fight, the group may be characterized by aggressiveness and hostility; in flight, the group may chit-chat, tell stories, arrive late or any other activities that serve to avoid addressing the task at hand. The leader for this sort of group is one who can mobilize the group for attack, or lead it in flight.
The final basic assumption group, pairing, exists on the assumption that the group has met for the purpose of reproduction - the basic assumption that two people can be met together for only one purpose, and that a sexual one'. Two people, regardless the sex of either, carry out the work of the group through their continued interaction. The remaining group members listen eagerly and attentively with a sense of relief and hopeful anticipation.
Wilfred Bion
Tuesday, 20 November 2012
Monday, 19 November 2012
Friday, 2 November 2012
Wednesday, 31 October 2012
self organization
Self-organization is the spontaneous often seemingly purposeful formation of spatial, temporal, spatiotemporal structures or functions in systems composed of few or many components. In physics, chemistry and biology self-organization occurs in open systems driven away from thermal equilibrium. The process of self-organization can be found in many other fields also, such as economy, sociology, medicine, technology.
http://www.scholarpedia.org/article/Self-organization
Tuesday, 30 October 2012
Thursday, 25 October 2012
εμπρός minimaximum 24/10
Το ΕΜΠΡΟΣ, ένα
ιστορικό κτήριο και σημαντικό θέατρο στο κέντρο της Αθήνας που παρέμενε
κλειστό κι ανενεργό για χρόνια, τέθηκε εκ νέου σε λειτουργία το Νοέμβρη
του 2011 με την πρωτοβουλία κατάληψης και ενεργοποίησης του χώρου από
την Κίνηση Μαβίλη και με τη
συμμετοχή και στήριξη της Κίνησης Κατοίκων Ψυρρή και πάρα πολλών
καλλιτεχνών και θεωρητικών των παραστατικών τεχνών, της μουσικής, των
εικαστικών. Ενδεικτικά, το πρόγραμμα της ενεργοποίησης του Νοέμβρη βρίσκεται ::: εδώ.
ΕΜΠΡΟΣ SOS
Mετά
από σχεδόν ένα χρόνο καλλιτεχνικών δράσεων στο θέατρο Εμπρός, η
νεοσυσταθείσα ΕΤΑΔ (πρώην ΚΕΔ -εταιρεία διαχείρισης ακινήτων του
Δημοσίου) προβαίνει στο κλείσιμο του καλλιτεχνικού και κοινωνικού χώρου
του Εμπρός την επόμενη Πέμπτη 25 Οκτωβρίου με την συνδρομή της
Αστυνομίας . Η επιστολή μας στην κυρία Κόλλια(ΕΤΑΔ) υπάρχει εδώ και
την στηρίζουν 733 άτομα μέχρι τώρα από τον χώρο των τεχνών, του
πολιτισμού, της εκπαίδευσης, της γειτονιάς του Ψυρρή, κ.ά. καθώς και
φορείς από την Ελλάδα και το Εξωτερικό. Επιστολή των κατοικών του Ψυρρή
προς ΕΤΑΔ υπάρχει εδώ
Αν θέλετε να στηρίξετε την ενεργοποίηση του Εμπρός Υπογράψτε και Προωθήστε το δημόσιο petition που υπάρχει εδώ
SAVE EMBROS in Greece: Culture under treat | Online Petition ή στείλτε μας ένα μαιλ στο kinisimavili@gmail.com με ονοματεπώνυμο και ιδιότητα.
SAVE EMBROS in Greece: Culture under treat | Online Petition ή στείλτε μας ένα μαιλ στο kinisimavili@gmail.com με ονοματεπώνυμο και ιδιότητα.
https://www.minimaximum.gr
http://kinisimavili.blogspot.gr/
Sunday, 21 October 2012
Sunday, 14 October 2012
φτερά και πούπουλα
1990, φλεβάρης, στον υπόγειο του λονδίνου. μέσα στο βαγόνι καθόμαστε με τα μούτρα κατεβασμένα η παρέα μου κι εγώ. μόλις έχω βγει από ένα αποτυχημένο interview για τη σχολή που ήθελα, κοιτάω δάπεδο. ένας ψηλός αλλόκοτος τύπος με πλησιάζει και κάτι μου λέει. μεσ' τη σκοτούρα μου σκέφτομαι ότι μου ζητάει ψιλά. μου πιάνει το χέρι, κρύβει κάτι στην παλάμη μου και μου λέει κάτι σαν "άφησέ το ελεύθερο και θα σου φέρει ευτυχία". κοιτάζω στη χούφτα μου και βλέπω μια ζωντανή πασχαλίτσα. ο τύπος έχει εξαφανιστεί πριν προλάβω να πω ευχαριστώ.
1999, νέα υόρκη, χειμώνας, -27 c με τρελό wind chill. φορώντας τα πάντα, βγαίνω με "απαγορευτικό" να πάω στο σπίτι ενός φίλου. με το που βγαίνω απ'τον σταθμό, καθηλώνομαι από το κρύο. σταματάει από μόνος του ταξιτζής, ανοίγει την πόρτα και με τραβάει μέσα, ανάβει το καλοριφέρ φουλ ενώ με βρίζει "fuckin' idiot!" και με αφήνει δυο τετράγωνα πιο κάτω στην πόρτα του σπιτιού που πήγαινα. αρνήθηκε να πάρει χρήματα.
2000, άνοιξη στη union square. ερωτική απογοήτευση. κάθομαι στο αγαπημένο μου παγκάκι και καπνίζω ένα τσιγάρο στο μούχρωμα. μια ηλικιωμένη κυρία, μαύρη, προσπερνάει, ξαναγυρνάει και μου λέει σαν να περιγράφει φυσικό φαινόμενο :"oh my god, look at you!you are so beautiful!enjoy my child, enjoy!".
2001 stop over στη Μποκοτά. πάμε με την τότε συγκάτοικο να δούμε μια έκθεση στην εθνική τους βιβλιοθήκη. μας συστήνεται ένας πιτσιρικάς φοιτητής και μας τριγυρνάει στην πόλη και μέχρι το αεροδρόμιο για να μην πάθουμε τίποτα.
2008, δεκέμβρης, τρίτη νύχτα των γεγονότων. αποφασίζω να βγω απ'το σπίτι και να πάω ως την ομόνοια να δω τι γίνεται. φτάνω στην ευριπίδου και είναι σβηστά τα φώτα σ'όλη την περιοχή. μια μικροσυμμορία κινείται ύποπτα προς το μέρος μου. ένας άντρας μισομεθυσμένος πετιέται απ΄το πουθενά, με ρωτάει το μικρό μου και με συνοδεύει με ασφάλεια μέχρι την ομόνοια.
2012 αύγουστος, αίγινα, οικία καραπάνου. στο πίσω μέρος ενός μικρού κάδρου που εικονίζει ένα αγγελάκι, κάποιοι μάλλον επισκέπτες έχουν αφήσει ένα μήνυμα αγάπης για τα θύματα και τους επιζώντες της 11ης σεπτεμβρίου "you will find the strength to rise".
δεν πιστεύω ούτε σε φτερούγες ούτε σε κέρατα. αυτό που πιστεύω είναι ότι αυτήν εδώ την ταπεινή ζωή, άλλοι προσπαθούν να την κάνουν παράδεισο κι άλλοι κόλαση. κι ότι χωρίς το απροϋπόθετο καλό -την ενσυναίσθηση για τον εαυτό, για τους άλλους, δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία.
1999, νέα υόρκη, χειμώνας, -27 c με τρελό wind chill. φορώντας τα πάντα, βγαίνω με "απαγορευτικό" να πάω στο σπίτι ενός φίλου. με το που βγαίνω απ'τον σταθμό, καθηλώνομαι από το κρύο. σταματάει από μόνος του ταξιτζής, ανοίγει την πόρτα και με τραβάει μέσα, ανάβει το καλοριφέρ φουλ ενώ με βρίζει "fuckin' idiot!" και με αφήνει δυο τετράγωνα πιο κάτω στην πόρτα του σπιτιού που πήγαινα. αρνήθηκε να πάρει χρήματα.
2000, άνοιξη στη union square. ερωτική απογοήτευση. κάθομαι στο αγαπημένο μου παγκάκι και καπνίζω ένα τσιγάρο στο μούχρωμα. μια ηλικιωμένη κυρία, μαύρη, προσπερνάει, ξαναγυρνάει και μου λέει σαν να περιγράφει φυσικό φαινόμενο :"oh my god, look at you!you are so beautiful!enjoy my child, enjoy!".
2001 stop over στη Μποκοτά. πάμε με την τότε συγκάτοικο να δούμε μια έκθεση στην εθνική τους βιβλιοθήκη. μας συστήνεται ένας πιτσιρικάς φοιτητής και μας τριγυρνάει στην πόλη και μέχρι το αεροδρόμιο για να μην πάθουμε τίποτα.
2008, δεκέμβρης, τρίτη νύχτα των γεγονότων. αποφασίζω να βγω απ'το σπίτι και να πάω ως την ομόνοια να δω τι γίνεται. φτάνω στην ευριπίδου και είναι σβηστά τα φώτα σ'όλη την περιοχή. μια μικροσυμμορία κινείται ύποπτα προς το μέρος μου. ένας άντρας μισομεθυσμένος πετιέται απ΄το πουθενά, με ρωτάει το μικρό μου και με συνοδεύει με ασφάλεια μέχρι την ομόνοια.
2012 αύγουστος, αίγινα, οικία καραπάνου. στο πίσω μέρος ενός μικρού κάδρου που εικονίζει ένα αγγελάκι, κάποιοι μάλλον επισκέπτες έχουν αφήσει ένα μήνυμα αγάπης για τα θύματα και τους επιζώντες της 11ης σεπτεμβρίου "you will find the strength to rise".
δεν πιστεύω ούτε σε φτερούγες ούτε σε κέρατα. αυτό που πιστεύω είναι ότι αυτήν εδώ την ταπεινή ζωή, άλλοι προσπαθούν να την κάνουν παράδεισο κι άλλοι κόλαση. κι ότι χωρίς το απροϋπόθετο καλό -την ενσυναίσθηση για τον εαυτό, για τους άλλους, δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία.
Wednesday, 10 October 2012
Thursday, 4 October 2012
no one reads my silence like U do
noise Vs. silence
"A thing, until it is everything, is noise, and once it is everything, it is silence".
[Antonio Porcia]
"A thing, until it is everything, is noise, and once it is everything, it is silence".
[Antonio Porcia]
Tuesday, 25 September 2012
art moves in mysterious ways
μια φορά έτυχε να τη δει στον ύπνο του στεναχωρημένη, δεν είχε λέει μαλλιά και φρύδια. ήξερε τι έπρεπε να κάνει: έφτιαξε το πορτραίτο του ντυμένος γυναίκα (πάντα την κέρδιζε με κάτι τέτοια) προσπαθώντας κι ο ίδιος να συγκρατηθεί για να μην τους πάρουν χαμπάρι.
ε αυτή τη φορά του χρώσταγε μια απάντηση.
Sunday, 23 September 2012
post restante
We cast this message into the cosmos... Of the 200 billion stars in the
Milky Way galaxy, some -- perhaps many -- may have inhabited planets and space faring civilizations. If one such civilization intercepts Voyager and can understand these recorded contents, here is our message: We are trying to survive our time so we may live into yours.
We hope some day, having solved the problems we face, to join a community of Galactic Civilizations. This record represents our hope and our determination and our goodwill in a vast and awesome universe.
η ιστορία των ανθρώπων, αυτή η αναζήτηση του νοήματος στο κενό, το αθεμελίωτο είναι του κόσμου, είναι γεμάτη από ανεπίδοτα μηνύματα έκκλησης στον Άλλο, τη ριζική ετερότητα.προσευχές σ'έναν άγνωστο θεό, επιστολές σ'έναν εραστή που δεν φανερώνει το πρόσωπό του, μηνύματα σ'έναν ξένο που μιλάει μια ακατάληπτη για εμάς γλώσσα. φανταστήκαμε με κάθε δύναμη το ενδεχόμενο μιας τέτοιας συνάντησης. κάποιοι είδαν τον ολοκληρωτικό φόβο και την καταστροφή, το θάνατο. κάποιοι την ελπίδα της ειρήνης και της συνύπαρξης σε μια σχέση που να δίνει νόημα, φως και χαρά στο χάος.αυτό το διάστημα που μας χωρίζει από τον παραλήπτη, εκτείνεται τελικά στο χώρο ή στο χρόνο; μήπως θα έπρεπε να αναγνώσουμε αυτά τα μηνύματα παίρνοντάς τα προσωπικά;
Thursday, 20 September 2012
Monday, 17 September 2012
bread and wine
Round about the city rests. The illuminated streets grow
Quiet, and coaches rush along, adorned with torches.
Men go home to rest, filled with the day's pleasures;
Busy minds weigh up profit and loss contentedly
At home. The busy marketplace comes to rest,
Vacant now of flowers and grapes and crafts.
But the music of strings sounds in distant gardens:
Perhaps lovers play there, or a lonely man thinks
About distant friends, and about his own youth.
Rushing fountains flow by fragrant flower beds,
Bells ring softly in the twilight air, and a watchman
Calls out the hour, mindful of the time.
Now a breeze rises and touches the crest of the grove —
Look how the moon, like the shadow of our earth,
Also rises stealthily! Phantastical night comes,
Full of stars, unconcerned probably about us —
Astonishing night shines, a stranger among humans,
Sadly over the mountain tops, in splendor.
Friedrich Holderlin
Quiet, and coaches rush along, adorned with torches.
Men go home to rest, filled with the day's pleasures;
Busy minds weigh up profit and loss contentedly
At home. The busy marketplace comes to rest,
Vacant now of flowers and grapes and crafts.
But the music of strings sounds in distant gardens:
Perhaps lovers play there, or a lonely man thinks
About distant friends, and about his own youth.
Rushing fountains flow by fragrant flower beds,
Bells ring softly in the twilight air, and a watchman
Calls out the hour, mindful of the time.
Now a breeze rises and touches the crest of the grove —
Look how the moon, like the shadow of our earth,
Also rises stealthily! Phantastical night comes,
Full of stars, unconcerned probably about us —
Astonishing night shines, a stranger among humans,
Sadly over the mountain tops, in splendor.
Friedrich Holderlin
Sunday, 16 September 2012
Η σκέψη στην θεογονική και κοσμογονική εποχή: Όμηρος και Ησίοδος
Στα έργα του Ομήρου και του Ησίοδου, της λυρικής ποίησης και της αττικής τραγωδίας, κυοφορείται μια μετουσίωση της ανθρώπινης σκέψης. Από τη μυθική σκέψη και τις φαντασιακές αναπαραστάσεις των θεογονικών προτύπων εξήγησης του κόσμου, μεταβαίνουμε σταδιακά σε κοσμογονικές μυθολογικές παραστάσεις, που αναγγέλουν τη φυσιοκρατική θεώρηση του κόσμου μέσω του φιλοσοφικού τρόπου σκέψης που εδράζεται στο Λόγο. Από τις ζωομορφικές και ανθρωπομορφικές δομές των θεογονικών μύθων που επιχειρούν να εξηγήσουν την καταγωγή του κόσμου και την ιεραρχία των ποικίλων μυθικών μορφών του, προβάλλονται σταδιακά οι κοσμογονικές συμβολικές μορφές που διατυπώνουν απρόσωπες εξηγήσεις για την ουσία και τη δομή του κόσμου. Αυτή η συμβολική μεταβολή θα νοηματοδοτήσει την καινούρια πνευματική εμπειρία και θα συντάξει το εννοιολογικό σύστημα της φυσιοκρατικής φιλοσοφίας των προσωκρατικών, το οποίο διερευνά και αναζητά την απρόσωπη αιτία του κόσμου. ¨ομως οι αρχέγονες φαντασιακές δομές και τα μυθικά θεογονικά πρότυπα του κόσμου παρά τις εννοιολογικές αλλαγές των εξηγηματικών σχημάτων, διατήρησαν, ως ένα βαθμό, τις μυθικές θεματικές τους στο πνευματικό ασυνείδητο του επιστημονικού τρόπου σκέψης. Άλλωστε ο Λόγος είναι ένας άλλος συμβολισμός έναντι του Μύθου με τον οποίο σχετίζεται αλλά δεν ταυτίζεται.
[Αλέξης Καρπούζος, Το χρονικό της σκέψης , εκδ.Εργαστηρίου Σκέψης 2012]
scribd.
[Αλέξης Καρπούζος, Το χρονικό της σκέψης , εκδ.Εργαστηρίου Σκέψης 2012]
scribd.
Wednesday, 5 September 2012
Wednesday, 29 August 2012
Thursday, 23 August 2012
Tuesday, 21 August 2012
Friday, 17 August 2012
τελευταίο συμπέρασμα
μετά από δυο βδομάδες σε κώμα, άνοιξε τα μάτια, είπε: "περάσαμε καλά, περάσαμε κι άσχημα.θειός σχωρέστον"- εκεί κατέληξε. κυριολεκτικά.
σκέφτομαι σε ποιά κουντερική ατάκα μπορεί να βρεθείς να καταλήξεις. ελπίζω να είμαι τυχερή, να πω ένα σκέτο "ναι", ή "δέχομαι" ή κάτι τέτοιο. σαν η ερώτηση να έρχεται από τον
Μεταμορφωτή που ρωτάει "κι άξιζε τον πόνο;" ή "να σε κάνω τριαντάφυλλο;" ή "τα φτιάχνουμε κοπελιά;"
σκέφτομαι σε ποιά κουντερική ατάκα μπορεί να βρεθείς να καταλήξεις. ελπίζω να είμαι τυχερή, να πω ένα σκέτο "ναι", ή "δέχομαι" ή κάτι τέτοιο. σαν η ερώτηση να έρχεται από τον
Μεταμορφωτή που ρωτάει "κι άξιζε τον πόνο;" ή "να σε κάνω τριαντάφυλλο;" ή "τα φτιάχνουμε κοπελιά;"
Thursday, 16 August 2012
gegensprechstadt
κοιμήθηκα ελάχιστα
αυτόν τον αιώνα!
μια δυο τρεις
δυο τρεις-τέσσερις
ή πέντε ώρες
τη νύχτα, ή το μήνα
ή το χρόνο
τότε, την εποχή του σύντομου ύπνου
πολλά πράγματα ήταν ακόμη αληθινά
ο χρόνος είχε χρόνο
κι ήσουν γυμνός
αν είχες την υπομονή
να ξεντυθείς
μίλησα ελάχιστα
αυτόν τον αιώνα!
μια δυο τρεις
δυο τρεις-τέσσερις
ή πέντε λέξεις ίσως
ή προτάσεις, ή γλώσσες
δεν υπήρχε ακόμα η 11η Σεπτεμβρίου
ούτε η 3η Οκτωβρίου
ούτε και η 15 Μαρτίου
η περίσταση ήταν λοιπόν ευνοϊκή
ν'αφήσεις το χρόνο ελεύθερο
να υποδυθεί επιτέλους το χώρο
[απόσπασμα "Πόλη αμφίδρομης επικοινωνίας- ground zero" του Γκέρχαρντ Φάλκνερ, μετ. Μ.Αγαθαγγελίδου, εκδ.Γαβριηλίδης Αθήνα 2011]
Tuesday, 14 August 2012
Sunday, 12 August 2012
Saturday, 4 August 2012
Tuesday, 31 July 2012
αγκάλιασμα
όταν το παιδί ήταν παιδί, ήταν απόλυτα εξαρτημένο.
αναγκάστηκε να κάνει τα πάντα για να επιβιώσει,
για να πάρει τη λειψή φροντίδα που του προσφέρθηκε.
προσαρμόστηκε φτιάχνοντας παρακόσμους
και στέλνοντας στη σκιά ό,τι πιο πολύτιμο είχε,
ό,τι το έκανε μοναδικό κι ανεπανάληπτο.
για να προστατευτεί, σήκωσε τοίχους κι άμυνες
που ενώ τότε του ήταν απαραίτητες,
σήμερα μονώνουν το συναίσθημά του
και την επιθυμία του να λάβει και να δώσει
τη φροντίδα και την αγάπη που του έλειψε.
κοίτα αυτό το παιδάκι, πάρτο αγκαλιά
και βάλτο στην καρδιά σου για πάντα.
Tuesday, 24 July 2012
Monday, 23 July 2012
Thursday, 19 July 2012
Wednesday, 18 July 2012
Tuesday, 17 July 2012
διαφάνεια
http://hegel-platon.blogspot.gr/2012/07/camus_15.html
Εραστής, ο ίδιος, του φωτός, του φυσικού φωτός της ζωής και μάλιστα της μεσογειακής ζωής, συγκεντρώνει πάντοτε το βλέμμα του όχι «στα αργότερα» ενός κόσμου, που δεν ξέρουμε πώς και πότε θα έλθει, αλλά στο παροντικό, στο άμεσο, στο πλούσιο, από γήινη ευφροσύνη και φως, εκάστοτε εδώ και τώρα υπάρχειν. Η φυσική ομορφιά, δηλαδή η φυσικότητα του Είναι μας, της συνείδησής μας, η μη εμπλεκόμενη ή μη παραδεδομένη μέσα στις παρεμβατικές και όχι λιγότερο επεμβατικές «εκλογικεύσεις» των επιτήδειων συστημικών εν παντί καιρώ, οφείλει να είναι η πηγή της ενότητάς μας. Η αληθινή μας ενότητα δεν ενδημεί σε κάποια βασίλεια του θεού, των πνευμάτων ή των «χαρισματικών» ηγεμόνων, αλλά στη σύζευξή μας με το φως του θνητού ήλιου.
Sunday, 15 July 2012
empathy box _1a
| ακουμπώντας όλη την πίσω πλευρά στη ζεστή άμμο με τα μάτια κλειστά. το φως διαπερνάει τα βλέφαρα σε μια κυανή απόχρωση. οι ριπές του ανέμου αλλάζουν κατευθύνσεις, στροβιλίζονται στα μαλλία, στο κοίλο του αυτιού, στο δέρμα. στο βάθος ακούγεται η μπάσα βοή του στους βράχους. και κάποιες απόμακρες
ομιλίες που χάνονται στον παφλασμό των κυμάτων |
Monday, 9 July 2012
Friday, 6 July 2012
Thursday, 5 July 2012
Thursday, 28 June 2012
Personal Responsibility Under Dictatorship
For only if we assume that there exists a human faculty which
enables us to judge rationally without being carried away by either
emotion or self-interest, and which at the same time functions
spontaneously, that is to say, is not bound by standards and rules under
which particular cases are simply subsumed, but on the contrary,
produces its own principles by virtue of the judging activity itself;
only under this assumption can we risk ourselves on this very slippery
moral ground with some hope of finding firm footing. (Arendt, Responsibility and Judgment, p. 27)
http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/06/28/neh-seminar-day-3-judging-without-banisters/
http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/06/28/neh-seminar-day-3-judging-without-banisters/
Monday, 25 June 2012
Wednesday, 20 June 2012
minimaximum@broadway 19/06/12
http://astronayths.blogspot.gr/2012/06/minimaximum-cities-and-desire.html
"Από εκεί,
μετά από έξι μέρες και εφτά νύχτες,
φτάνεις στη Ζωβαΐδα, πόλη λευκή,
εκτεθειμένη στο φεγγάρι, με δρόμους που
τυλίγονται μεταξύ τους σαν κουβάρι.
Αυτή την ιστορία διηγούνται για την
ίδρυσή της: Άνθρωποι από διαφορετικά
έθνη είδαν το ίδιο όνειρο...μια γυναίκα
να τρέχει νύχτα μέσα σε μια άγνωστη
πόλη. Την είδαν από πίσω, είχε μακριά
μαλλιά και ήταν γυμνή. Ονειρεύτηκαν πως
την ακολουθούσαν.Γυρίζοντας από δω και
από κει την έχασαν. Μετά το όνειρο
ξεκίνησαν ψάχνοντας για εκείνη την
πόλη. Δεν την βρήκαν πουθενά. Αλλά
βρέθηκαν μεταξύ τους. Αποφάσισαν να
χτίσουν μία πόλη όπως στο όνειρο. Για
τη χάραξη των δρόμων ακολούθησαν τις
διαδρομές της καταδίωξης τους. Στο
σημείο που ο καθένας τους είχε χάσει τα
ίχνη της γυναίκας διαμόρφωσε χώρους
και τείχη αλλιώτικα απο αυτά του ονείρου,
ώστε εκείνη να μην μπορέσει να ξεφύγει
πάλι.
Αυτή ήταν η
πόλη Ζωβαΐδα, όπου εγκαταστάθηκαν
περιμένοντας πως κάποια νύχτα θα
επαναλαμβανόταν η ίδια σκηνή. Όμως
κανείς τους, ούτε στον ύπνο, ούτε στο
ξύπνιο δεν ξαναείδε τη γυναίκα. Οι δρόμοι
της πόλης ήταν οι δρόμοι όπου πήγαιναν
κάθε μέρα να δουλέψουν, χωρίς πια να
έχουν καμμιά σχέση με την καταδίωξη που
είχαν ονειρευτεί. Κάτι που είχε ξεχαστεί
από καιρό.
Καινούργιοι
άνθρωποι έφτασαν, από άλλα μέρη, έχοντας
δει το ίδιο όνειρο. Αναγνώρισαν στην
πόλη Ζωβαΐδα κάτι από τους δρόμους του
ονείρου και άλλαξαν τη θέση που είχαν
οι στοές και τα σκαλοπάτια για να μοιάζουν
περισσότερο με τη διαδρομή της κυνηγημένης
γυναίκας, αλλά και για να μην απομείνει
κανένας δρόμος διαφυγής στο σημείο που
είχε ξεφύγει.
Εκείνοι που
είχαν φτάσει πρώτοι δεν μπορούσαν να
καταλάβουν τι ήταν εκείνο που τράβηξε
όλους αυτούς τους ανθρώπους στη Ζωβαΐδα, σ΄αυτή την άσχημη πόλη, σ΄αυτή
την παγίδα."
(Αόρατες πόλεις ,Πόλεις και Επιθυμία 5, Ίταλο Καλβίνο)
Monday, 18 June 2012
αόρατες πόλεις
Mitchell Joachim and Maria Aiolova (Terreform ONE & Planetary One): Urbaneering Brooklyn 2110: Ecological City of the Future.
Wednesday, 13 June 2012
Wednesday, 6 June 2012
λιθώνας
τους διαίνοντες παγετώνες μου
με τα χέρια σου άπλωσα
σιωπηλά τ'αναφίλησα
τρυφερό μου αγκάλιασμα
με τα χέρια σου άπλωσα
σιωπηλά τ'αναφίλησα
τρυφερό μου αγκάλιασμα
Wednesday, 30 May 2012
Tuesday, 29 May 2012
Saturday, 26 May 2012
από ψηλά
να 'ναι το μάτι κοφτερό
ν'απλώνουν τα φτερά αγέρωχα
μα η καρδιά
να καταλήγει σε χέρια
υπέροχα
Thursday, 24 May 2012
Tuesday, 22 May 2012
η χωματερή
το ψυγείο μέσα στην αποθήκη του σπιτιού στο χωριό στο νησί. την παραμονή των εκλογών μας επισκέφθηκε ένα φιλικό ζευγάρι που διαμένει εκεί τον περισσότερο καιρό. συμπαθέστατοι, κοσμογυρισμένοι. η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τις εκλογές, εγώ δεν έβγαζα πάλι άκρη, και μου την είπαν χοντρά που δεν ήθελα να ψηφίσω. μετά μιλήσαμε για ένα μείζον θέμα που νομίζω συνοψίζει την κατάσταση στο νησί (και όχι μόνο). για τη χωματερή. εδώ και είκοσι χρόνια λειτουργούσε παράνομα χωματερή, δίπλα σ'έναν απ'τους πιο σημαίνοντες αρχαιολογικούς χώρους της ευρώπης. μέχρι που πέρσυ κατέρρευσε ένα πρόχειρο φράγμα που συγκρατούσε εκεί τα σκουπίδια και αυτά ξεχύθηκαν ρυπαίνοντας τις παραλίες του νησιού, των κυκλάδων, φτάνοντας ως τα δωδεκάνησα. έτσι έκλεισε προσωρινά η χωματερή, μέσα στη γενικότερη κατακραυγή. το τοπικό δίκτυο παραγόντων που εμπλέκονται, είναι το γνωστό σιχαμερό διαπλεκόμενο που περιλαμβάνει τον μεγαλοεργολάβο της χωματερής (που αγνοεί επιδεικτικά την απόφαση του ΣτΕ) τους δημαρχαίους και τους δημόσιους υπάλληλους. ακόμα και τους πλοιοκτήτες, μιας και είχαν τη φαεινή ιδέα, μετά το κλείσιμο, να μεταφέρουν με πλοία τα σκουπίδια στη χωματερή της φυλής, με σκανδαλώδη φυσικά κόστη για τη διακομιδή.
κι ο λαός; αυτός ο ανδρείος λαός, τι θέση παίρνει;
πλην ελάχιστων ηρωικών εξαιρέσεων, οι κάτοικοι του νησιού, όλα αυτά τα χρόνια , ενώ γνώριζαν πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα, συναινούσαν σιωπηλά στο μεγάλο φαγοπότι. ραγιάδες ραγιάδες. αλλά υπάρχουν πάντα και χειρότερα.τώρα που τα σκουπίδια απλά συσσωρεύονται στους κάδους (κι όσα παίρνει ο άνεμος) σ'αυτό το διάστημα δηλωμένης ακυβερνησίας, τι κάνουν οι καλοί νοικοκυραίοι που θέλουν το χωριό τους καθαρό; φορτώνουν τα σκουπίδια στα αγροτικά και τα πετάνε νύχτα με σβηστούς τους προβολείς, στο διπλανό χωριό. πέρα από την καταστροφή που επιφέρουν στο περιβάλλον και τη ζημιά που κάνουν στον υδροφόρο ορίζοντα για τις επόμενες δεκαετίες, μου φαίνεται αδιανόητο, σε μια μικρή κοινωνία, πως απουσιάζει πλήρως κάθε αίσθηση ντροπής.
αυτοί πάντως πήγαν να ψηφίσουν.
κι ο λαός; αυτός ο ανδρείος λαός, τι θέση παίρνει;
πλην ελάχιστων ηρωικών εξαιρέσεων, οι κάτοικοι του νησιού, όλα αυτά τα χρόνια , ενώ γνώριζαν πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα, συναινούσαν σιωπηλά στο μεγάλο φαγοπότι. ραγιάδες ραγιάδες. αλλά υπάρχουν πάντα και χειρότερα.τώρα που τα σκουπίδια απλά συσσωρεύονται στους κάδους (κι όσα παίρνει ο άνεμος) σ'αυτό το διάστημα δηλωμένης ακυβερνησίας, τι κάνουν οι καλοί νοικοκυραίοι που θέλουν το χωριό τους καθαρό; φορτώνουν τα σκουπίδια στα αγροτικά και τα πετάνε νύχτα με σβηστούς τους προβολείς, στο διπλανό χωριό. πέρα από την καταστροφή που επιφέρουν στο περιβάλλον και τη ζημιά που κάνουν στον υδροφόρο ορίζοντα για τις επόμενες δεκαετίες, μου φαίνεται αδιανόητο, σε μια μικρή κοινωνία, πως απουσιάζει πλήρως κάθε αίσθηση ντροπής.
αυτοί πάντως πήγαν να ψηφίσουν.
Thursday, 17 May 2012
η αποθήκη
η αποθήκη επικοινωνεί με την κουζίνα, στο παλιό χωριάτικο σπίτι στο νησί. το natural history ψυγείουμ που λέγαμε, βρίσκεται στην είσοδό της και αυτή τη φορά το προσπέρασα για να ασχοληθώ με την τακτοποίηση του υπόλοιπου χώρου. έπιασα να φτιάχνω με ζήλο υπαρξιακό. στο μεγάλο ντουλάπι ήταν βαλμένα σε ράφια: μηχανήματα από ραδιοφωνικό σταθμό, μπουκάλια με ελαιόλαδο, αναψυκτικά, οινοπνεύματα, ληγμένα αντηλιακά, κάτι υδραυλικά χρησιμοποιημένα. στο συρτάρι, καλώδια, μισά φις, εργαλεία, τράπουλα, διάφορα σουβενίρ, κονσέρβες. από πάνω, παλιά ρούχα για πατσαβουρόπανα,τζίβα, μικροπράγματα. παραδίπλα καφάσια, εργαλεία, θαλάσσιο στρώμα, κι άλλα ακατάλληπτα.
η διαδικασία: "διερεύνηση, απόφαση (καθάρισμα ή πέταγμα), ταξινόμηση".
γέμισα πέντε σακούλες σκουπιδιών, διαπιστώνοντας και πάλι πως τα άχρηστα έχουν ταλέντο στο να κρύβονται ανάμεσα στα χρήσιμα, και πως όταν δεν ξέρεις τι έχεις είναι σαν να μην το έχεις. έτσι έφτασα μέχρι το πλυντήριο, που είναι το όριο της μάνας μου-μέχρι εκεί φτάνει, στο βάθος της αποθήκης δεν πάει γιατί φοβάται μη δει κανένα ποντίκι. κι έτσι ακολουθεί την τακτική να εκσφενδονίζει από μακρύτερα ό,τι δεν της πολυχρειάζεται προς τα εκεί. φυσικά με το που πάει κάτι εκεί, δεν πρόκειται ν' ανασυρθεί και να χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά. και naturally, η συσσωρευμένη σαβούρα είναι ότι πρέπει για τα μισητά της τρωκτικά.
οφείλω να ομολογήσω πως το χάος έχει και μια γοητεία.τα αντικείμενα φθαρμένα κι απαλλαγμένα απ΄τη χρήση τους, διαλυμένα το ένα μέσα στο άλλο, μοιάζει όσο χάνουν το όνομά τους να ανακινούν όλο και περισσότερα συναισθήματα. ένας μακρύς στρατιωτικός σαπισμένος σάκος με προπολεμικά ράντζα εκστρατείας εντός του- τα κανιά τους διπλωμένα και ροκανισμένα- ριγμένος λοξά, ανάμεσα σε πετρωμένα υλικά από την ανακατασκευή του σπιτιού 25 χρόνια πριν, δυό μεγάλα φελιζόλ από κάποια πεταμένη συσκευασία, κατοικία εντέλει τελευταία ενός μικρού ποντικού που βρήκα μουμιοποιημένο λίγο πιο κει. σίτες, μπακίρια κι άλλα πολλά.
όλα αυτά απέμεινα να τα κοιτάω, μετρώντας τις δυνάμεις μου για το αν θα μπορούσα να τα κουβαλήσω έξω. η μάνα μου με κοίταξε από την πόρτα. η συνηθισμένη της ατάκα είναι "μην μου τα πετάξεις όλα, σε ξέρω". εκείνη τη μέρα πρόσθεσε την αυτοκριτική της "καθαρίζεις αλλά έτσι θα τα ξανακάνω", για να καταλήξει με κάποια απολογητική διάθεση ότι θα φέρει εργάτη να πετάξει τα βαριά από 'κει πίσω γιατί θα ήταν επικίνδυνο για μένα. όπως κι έκανε.ποιοτικό άλμα στη σχέση μας. α ρε μάνα. α ρε κάλλιστε κόσμε.
Monday, 7 May 2012
το ψυγείο
άνοιξα την πόρτα του ψυγείου μήνες μετά.μια ύποπτη μυρωδιά κινήθηκε αδιάκριτα προς την οσφρητική μου βαλβίδα.καμμία έκπληξη.κάτι θα είχε αφήσει μέσα από αφηρημάδα ή φρούδα ελπίδα για έγκαιρη επιστροφή στο εξοχικό και κατανάλωση.αλλά τα ψυγεία της μάνας μου έχουν πάντα μια ροπή προς το natural history museum. κι αυτό είναι καλό όταν κάνει τα μαγικά της και μαγειρεύει τραπέζια με το τίποτα, αλλά και κακό όταν τα ληγμένα κάνουνε πάρτι και σου γελάνε χνουδωτά τερατοειδή από τα καταχωνιασμένα κεσεδάκια.
θυμάμαι το ψυγείο της μάνας του.άνοιξα την πόρτα κι όλα ήταν αλφαδιασμένα. ταξινομημένα κουτάκια αναψυκτικών στραμένα προσοχή με την ετικέττα να διαβάζεται.αποστειρωμένο κι άοσμο, κανένα τάπερ σε ανάπαυση, κανένα προϊόν σε επικίνδυνη γειτνίαση με άλλο.εδώ μόνο κλωνοποίηση και καθαριότητα, όχι αναπαραγωγή και ζύμωση.δεν μπόρεσα να φανταστώ κανένα ζεστό φαϊ να μαγειρεύεται με κάτι από 'κει μέσα. όμως είχε τα απαραίτητα σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης. όταν μου έδειξε τα πολιτικά του πιστεύω, η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν το ψυγείο της μάνας του.
Wednesday, 2 May 2012
τα δύο είδη σκέψης
Η λύση της διαμάχης για το πού βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της τέχνης μπορεί ίσως να επιτευχθεί μόνο μέσα από την πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των διαφορών ανάμεσα στο είδος σκέψης που κάνει έναν διαχωρισμό του υποκειμένου από το αντικείμενο, του εαυτού από το εγώ, του θεατή από το παρατηρούμενο αντικείμενο, και στο είδος της σκέψης που δεν προβαίνει σε αυτό το διαχωρισμό.Γνωρίζουμε πολλά για το πρώτο είδος της σκέψης, γνωρίζουμε ότι βασίζεται στους κύριους κανόνες της λογικής οι οποίοι ορίζουν ότι ένα πράγμα είναι αυτό που είναι και όχι αυτό που δεν είναι, καθώς και ότι δεν μπορεί ταυτόχρονα να υπάρχει και να μην υπάρχει. Γνωρίζουμε επίσης ότι αυτοί οι νόμοι της λογικής λειτουργούν πολύ καλά κατά τη διαχείριση του άψυχου υλικού του περιβάλλοντος. Διαχωρίζουμε αυτό που βλέπουμε από τον εαυτό μας που κοιτάζει, και σε αυτό που βλέπουμε από τον εαυτό μας που το κοιτάζει, και σε ορισμένα πλαίσια αυτό λειτουργεί πολύ καλά.Αλλά κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί καλά όταν επιχειρούμε να κατανοήσουμε και να χειριστούμε τον εσωτερικό κόσμο, είτε το δικό μας είτε των άλλων ανθρώπων. Διότι, σύμφωνα με την τυπική λογική, κάθε σκέψη που δεν κάνει τον πλήρη διαχωρισμό ανάμεσα σε αυτό που είναι ένα πράγμα και σε αυτό που δεν είναι είναι παράλογη. Αλλά τότε ολόκληρη η περιοχή της συμβολικής έκφρασης είναι παράλογη, εφόσον το σημαντικό χαρακτηριστικό ενός συμβόλου είναι ότι είναι αυτό το ίδιο και ταυτόχρονα κάτι άλλο. Έτσι, παρότι ο διαχωρισμός του θεατή από εκείνο το οποίο βλέπει δίνει μια χρήσιμη εικόνα σε ορισμένους τομείς, προσφέρει μια ψεύτικη εικόνα σε κάποιους άλλους. Νομίζω ότι ένας από τους τομείς στον οποίο η τυπική λογική μπορεί να δώσει μια εσφαλμένη εικόνα είναι η αισθητική' και ότι η εσφαλμένη εικόνα αποφεύγεται τότε μόνο όταν εξετάζουμε την τέχνη λαμβάνοντας υπόψη την ικανότητά της να συν-χωνεύει ή να συν-χέει υποκείμενο και αντικείμενο, θεατή και θέαμα, και στη συνέχεια να προβαίνει σε έναν καινούριο διαχωρισμό αυτών των δύο. Καλύπτοντας, μέσα από την απόδοση μορφής σε αυτό, το μη εαυτό αντικειμενικό υλικό με τον εαυτό-υποκειμενικό ψυχικό περιεχόμενο, καθιστά το μη εαυτό "αληθινό", αισθητό. Η μεγάλη δυσκολία να σκεφθούμε λογικά αυτό το πρόβλημα οφείλεται σαφώς στο γεγονός ότι προσπαθούμε να μιλήσουμε για μια διαδικασία η οποία σταματά να αποτελεί διαδικασία μόλις αρχίσουμε να μιλούμε γι'αυτήν, προσπαθώντας να μιλήσουμε για μια κατάσταση στην οποία η διάκριση "εαυτού-μη εαυτού" δεν είναι σημαντική, αλλά για να το καταφέρουμε έστω και ελάχιστα πρέπει να κάνουμε τη διάκριση. Όμως μόνο με αυτό τον τρόπο θεώρησης, νομίζω, αποκτά νόημα η φράση "Η τέχνη δημιουργεί φύση". Ετσι αυτό που κάνει ο καλλιτέχνης ή, ίσως θα έπρεπε να πω, ο μεγάλος καινοτόμος στην τέχνη δεν είναι ουσιαστικά μια αναδημιουργία με την έννοια της ανακατασκευής αυτού που έχει χαθεί (αν και το κάνει αυτό), αλλά μια δημιουργία αυτού που υπάρχει, γιατί δημιουργεί τη δύναμη να το αντιληφθεί. Γκρεμίζοντας συνεχώς τα καθιερωμένα οικεία πρότυπα (οικεία στην ιδιαίτερη κουλτούρα και στιγμή της ιστορίας) των λογικών διακρίσεων εαυτού-μη εαυτού, δημιουργεί πράγματι "φύση", συμπεριλαμβανομένης και της ανθρώπινης φύσης. Και το κάνει αυτό ξεσκεπάζοντας παλιά σύμβολα και φτιάχνοντας καινούρια, προσφέροντάς μας συν τοις άλλοις, τη δυνατότητα να δούμε ότι το παλιό σύμβολο ήταν σύμβολο' ενώ αντίθετα προηγουμένως πιστεύαμε ότι το σύμβολο ήταν μια "πραγματικότητα", διότι δεν είχαμε τίποτε άλλο να το συγκρίνουμε μαζί του. Με αυτή την έννοια, ο καλλιτέχνης συνεχώς καταστρέφει τη "φύση" και αναδημιουργεί φύση-κι αυτός ίσως είναι ο λόγος που η αγχώδης κατάθλιψη μπορεί τόσο εύκολα να ανασταλεί και να ανακουφιστεί μέσα από την επιτυχή δημιουργική ενασχόληση με τις τέχνες. Και με αυτήν την έννοια μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε πως η εφεύρεση, τόσο στην επιστήμη όσο και στις τέχνες, είναι δυνατόν να έχει τις ρίζες της στην ίδια διαδικασία. Για παράδειγμα, ο Ernst Jones στη μελέτη του " Η θεωρία του συμβολισμού" εισήγαγε την ιδέα ότι στην επιστήμη η διαδικασία ανακάλυψης και της εφεύρεσης συνίσταται στην απελευθέρωση της τάσης να "επισημαίνει ταυτότητα στη διαφορά". Έτσι, εφιστά την προσοχή στη μη λογική πλευρά της διαδικασίας.
[Μάριον Μίλνερ, "Όταν δεν μπορείς να ζωγραφίσεις", εκδ. Ελληνικά Γράμματα, σελ. 212-13]
[Μάριον Μίλνερ, "Όταν δεν μπορείς να ζωγραφίσεις", εκδ. Ελληνικά Γράμματα, σελ. 212-13]
Monday, 23 April 2012
Saturday, 21 April 2012
Thursday, 19 April 2012
σ
και η υπερβολική προσδοκία, υπονόμευση της επιθυμίας
και η βαριά ενοχή, άμυνα κι οπισθοχώρηση
ήσυχα
ας μιλήσει μόνο του.στον καιρό του.
και η βαριά ενοχή, άμυνα κι οπισθοχώρηση
ήσυχα
ας μιλήσει μόνο του.στον καιρό του.
Wednesday, 18 April 2012
U are the lilly of the valley
For Arendt, being a social outcast did not constitute one as a conscious
pariahs, one had to take a stand, to refuse assimilation, and enter the
realm of political action. As Young-Bruehl related in her Preface to Hannah Arendt: For the Love of the World, “In Hannah Arendt’s personal lexicon, wirkliche Menschen, real
people, were ‘pariahs.’ Her friends were not outcasts, but outsiders,
sometimes by choice and sometimes by destiny. In the broadest sense,
they were unassimilated. ‘Social nonconformism,’ she once said bluntly,
‘is the sine qua non of intellectual achievement.’ And, she
might well have added, also of human dignity” (p. xv). To be a conscious
pariah means to think, speak, and act independently of all the forces
that demand conformity, whether social, political, or religious. It
means to stand triumphantly like a singular white iris amidst a sea of
blue flowers, to resist conformity. But, being a conscious pariah also
requires action—that peculiar human activity, which Arendt described in The Human Condition as
“the only activity that goes on directly between men without the
intermediary of things or matter, [and] corresponds to the human
condition of plurality, to the fact that men, not Man, live on the earth
and inhabit the world” (I.1, p. 7). Conscious pariahs, in their
courageous non-conformity, remind us of our absolute singularity as
human beings, and they resist all forces that seek to obscure or
annihilate this singularity.
http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/04/13/thoughts-on-pariahhood/
http://therelativeabsolute.wordpress.com/2012/04/13/thoughts-on-pariahhood/
Thursday, 12 April 2012
ο αίρων την επιθυμία του κόσμου
από ψυχαναλυτική άποψη, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο Τζίζους θα προκαλούσε ένα τσουνάμι αμφιθυμίας.
καλή ανάσταση
;-)
Monday, 9 April 2012
Saturday, 7 April 2012
υποσημείωση
στους ακροβολισμένους του εξωτερικού:
κάποιοι έχετε τουλάχιστον τη σεμνότητα να παραδέχεστε πως αφού δεν μοιράζεστε την εδώ πραγματικότητα, ο λόγος σας πρέπει να δείχνει μια συγκράτηση.οι άλλοι, που ουρλιάζετε για το τί θα'πρεπε να κάνουμε, λες και δεν πήρατε τις αποφάσεις σας από παλιά, λες και έχετε την εμπειρία την ίδια και το αλάθητο του επόπτη, απλά συμμεριστείτε τουλάχιστον τη θέση μας.γιατί προσωπικά, με έχετε κουράσει αφάνταστα.αρκετός ο ορυμαγδός στα αυτιά μας, αρκετός ο θυμός και η μνησικακία, η διχόνοια.δείξτε και λίγο έλεος.το χρειαζόμαστε.
κάποιοι έχετε τουλάχιστον τη σεμνότητα να παραδέχεστε πως αφού δεν μοιράζεστε την εδώ πραγματικότητα, ο λόγος σας πρέπει να δείχνει μια συγκράτηση.οι άλλοι, που ουρλιάζετε για το τί θα'πρεπε να κάνουμε, λες και δεν πήρατε τις αποφάσεις σας από παλιά, λες και έχετε την εμπειρία την ίδια και το αλάθητο του επόπτη, απλά συμμεριστείτε τουλάχιστον τη θέση μας.γιατί προσωπικά, με έχετε κουράσει αφάνταστα.αρκετός ο ορυμαγδός στα αυτιά μας, αρκετός ο θυμός και η μνησικακία, η διχόνοια.δείξτε και λίγο έλεος.το χρειαζόμαστε.
eye and mind_being a work of art
We are so fascinated by the classical idea of intellectual adequation that painting's mute "thought" sometimes leaves us with the impression of a vain swirl of significations, a paralyzed or miscarried utterance. And if one answers that no thought ever detaches itself completely from a sustaining support; that the sole privilege of speaking thought is to have rendered its own support manageable; that the figurations of literature and philosophy are no more settled than those of painting and are no more capable of being accumulated into a stable treasure; that even science learns to recognize a zone of the "fundamental," peopled with dense, open, rent beings of which an exhaustive treatment is out of the question—like the cyberneticians' "aesthetic information" or mathematico-physical "groups of operations"; that, in the end, we are never in a position to take stock of everything objectively or to think of progress in itself; and that the whole of human history is, in a certain sense, stationary: What, says the understanding, like [Stendhal's]Lamiel, is that all there is to it? Is this the highest point of reason, to realize that the soil beneath our feet is shifting, to pompously call "interrogation" what is only a persistent state of stupor, to call "research" or "quest" what is only trudging in a circle, to call "Being" that which never fully is?
But this disappointment issues from that spurious fantasy which claims for itself a positivity capable of making up for its own emptiness. It is the regret of not being everything, and a rather groundless regret at that. For if we cannot establish a hierarchy of civilizations or speak of progress—neither in painting nor even elsewhere—it is not because some fate impedes us; it is, rather, because the very first painting in some sense went to the farthest reach of the future. If no painting completes painting, if no work is itself ever absolutely completed, still, each creation changes, alters, clarifies, deepens, confirms, exalts, re-creates, or creates by anticipation all the others. If creations are not
permanent acquisitions, it is not just that, like all things, they pass away: it is also that they have almost their entire lives before them.
[Merleau-Ponty, Eye and mind, 1965]
But this disappointment issues from that spurious fantasy which claims for itself a positivity capable of making up for its own emptiness. It is the regret of not being everything, and a rather groundless regret at that. For if we cannot establish a hierarchy of civilizations or speak of progress—neither in painting nor even elsewhere—it is not because some fate impedes us; it is, rather, because the very first painting in some sense went to the farthest reach of the future. If no painting completes painting, if no work is itself ever absolutely completed, still, each creation changes, alters, clarifies, deepens, confirms, exalts, re-creates, or creates by anticipation all the others. If creations are not
permanent acquisitions, it is not just that, like all things, they pass away: it is also that they have almost their entire lives before them.
[Merleau-Ponty, Eye and mind, 1965]
Wednesday, 4 April 2012
Monday, 2 April 2012
δίπλα σου
σκληρή, σκληρή που είναι η καρδιά του γέρου σου
σου λέει ιστορίες, κι εσύ τις ακούς μαγεμένο παιδί
τις ακούς στο σκοτάδι, νομίζεις
καλύτερο απ΄τη σιωπή το αυστηρό του λεξιλόγιο.
για λίγο ακόμα θα σου μουρμουρίζω
θα σου ψιθυρίζω
θα σου ανασαίνω
σου λέει ιστορίες, κι εσύ τις ακούς μαγεμένο παιδί
τις ακούς στο σκοτάδι, νομίζεις
καλύτερο απ΄τη σιωπή το αυστηρό του λεξιλόγιο.
για λίγο ακόμα θα σου μουρμουρίζω
θα σου ψιθυρίζω
θα σου ανασαίνω
Friday, 30 March 2012
στην πληθύ της ψυχής μου ΙΙ
οι άνθρωποι δεν ενώνονται με βάση τις ιδεολογίες τους
αλλά αυτό το κάτι, που αρνούμαι να ονομάσω
αλλά αυτό το κάτι, που αρνούμαι να ονομάσω
Sunday, 25 March 2012
Wednesday, 21 March 2012
Saturday, 17 March 2012
Δελτίο Εν_ημέρωσης Ασυνειδήτου (πρόσφατο αρχείο)
είμαστε ετοιμοθάνατοι, εγώ κι ο αδερφός μου. είναι βέβαιο το τέλος μας, αποφασίζουμε να μπούμε στον τάφο κι ας είμαστε ακόμα ζωντανοί. ο αδερφός μου είναι σαν ασπρόμαυρο cut-out, εγώ έχω όψη χαλκοπράσινη ήδη. μας βλέπω και τους δύο μαζί, ατάραχους, μ'ένα ελαφρό μειδίαμα. ο τάφος είναι οίκος, διακοσμημένος με περίτεχνες τοιχογραφίες, νιώθω άνετα εκεί.έρχεται η αδερφή μου να δει αν όλα είναι καλά. της λέω με μια κάποια αγωνία ότι δεν πρόλαβα ν'αγκαλιάσω το γιό της. μου λέει ότι είναι πλέον αργά, δεν μπορώ να επιστρέψω στους ζωντανούς για να τον αποχαιρετήσω γιατί είμαι μιαρή. συμφιλιώνομαι με την ιδέα.
Thursday, 15 March 2012
η ήττα του homo faber
και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να φτιάχνεις με τους λογικούς σου κανόνες
διατυπώσεις του κόσμου
να τον σπας σε κομμάτια και να τον εξηγείς
με σχεδιαγράμματα και πειραματικούς εξορκισμούς
του συναισθήματος και της τυχαιότητας
και σε είδα με τα μικρά σου εργαλεία
να στριμώχνεις όλο σου το είναι
στη φυλακή της ατομικότητάς σου
και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να προσκρούεις με φόρα στο μηδέν
που τόσο θέλησες ν'αποφύγεις.
να φτιάχνεις με τους λογικούς σου κανόνες
διατυπώσεις του κόσμου
να τον σπας σε κομμάτια και να τον εξηγείς
με σχεδιαγράμματα και πειραματικούς εξορκισμούς
του συναισθήματος και της τυχαιότητας
και σε είδα με τα μικρά σου εργαλεία
να στριμώχνεις όλο σου το είναι
στη φυλακή της ατομικότητάς σου
και σε είδα μέγα κατασκευαστή
να προσκρούεις με φόρα στο μηδέν
που τόσο θέλησες ν'αποφύγεις.
Monday, 12 March 2012
πίσω
Friday, 9 March 2012
Wednesday, 7 March 2012
passagen works
Freedom Tunnel from Charles le Brigand on Vimeo.
Wurman has devoted his life’s work to making information understandable. In the 1970s, he coined the term “information architect” in reaction to the disorderly way large amounts of information was collected and presented to the public. The world, he argued, needed new systems, structures, principles, and measurements to help make sense of the coming data deluge. He studied cartography and began mapping the world’s cities. He published dozens of books on dozens of subjects. Fortune magazine described him as an “intellectual hedonist”.
Perhaps Wurman is more of an intellectual flâneur. He believes in the power of individual discovery and says truth is often found in the connections between disparate ideas. In 1984, he started TED, a yearly confab for the digital elite that changed the way the world thinks about conferences. Wurman likes to say TED is an example of innovation through subtraction. “We took away men in suits. We took away boring speeches. And we gave people permission to be curious outside of their silo”, he says.
http://www.economistgroup.com/leanback/journalism/could-richard-saul-wurmans-new-app-launch-lean-forward-2-0/#.T1V6xOs9C0p.facebook
Tuesday, 21 February 2012
επιβεβλημένη ισότητα
στα κρυφά διάβαζε την αλληλογραφία της γυναίκας του,εκείνης που την απατούσε καθημερινά.στα φανερά, οργιζόταν με τις κάμερες στην πόλη.
στα κρυφά, συσσώρευε σωρούς από ακριβά αντικείμενα, στα φανερά υπέγραφε διακυρήξεις για τα δικαιώματα άπορων δικαίων.
στα κρυφά, αναγνώριζε.στα φανερά, ήξερε.
στα κρυφά, συσσώρευε σωρούς από ακριβά αντικείμενα, στα φανερά υπέγραφε διακυρήξεις για τα δικαιώματα άπορων δικαίων.
στα κρυφά, αναγνώριζε.στα φανερά, ήξερε.
Sunday, 12 February 2012
X_crab canon
In classical music, a crab canon is a canon in which one line of the melody is reversed in time and pitch from the other. A large scale musical palindrome covering more than one movement is called "chiasic" referring to the cross shaped Greek letter "χ" (pronounced /ˈkaɪ/.) This is usually a form of reference to the crucifixion for example, the crucifixus section of the Bach B-minor Mass. The purpose of such palindromic balancing is to focus the listener on the central movement much like one would focus on the center of the cross in the crucifixion. Other examples are found in Bach's Cantata BWV 4, "Christ lag in Todesbanden", Handel's Messiah and the Fauré Requiem.[14]
χτύπος
τώρα θα σου μιλάω
μόνο με ποιήματα
θ'αγκαλιάζω
το γυμνό σου κεφάλι
και θα σε φιλώ
με χαιρετισμούς
γενναίο μου χάσμα
η απόσταση
απροσμέτρητη
μόνο με ποιήματα
θ'αγκαλιάζω
το γυμνό σου κεφάλι
και θα σε φιλώ
με χαιρετισμούς
γενναίο μου χάσμα
η απόσταση
απροσμέτρητη
Friday, 10 February 2012
Subscribe to:
Posts (Atom)














































