http://www.oracle.com/index.html

Cautionary Statement Regarding Forward-Looking Statements

This website and documents posted on this website contain certain forward-looking statements about Oracle and Sun, including statements that involve risks and uncertainties concerning: Oracle's proposed acquisition of Sun; plans for Sun's hardware businesses upon completion of the proposed acquisition; estimates of future results of operations; anticipated customer, partner and product plans, advantages and benefits; and general business outlook. When used on this website or in documents posted on this website, the words "anticipates", "plans", "estimates", "may", "can", "want", "will", "believes", "expects" or "expected", "projects", "intends", "likely", similar expressions and any other statements that are not historical facts are intended to identify those assertions as forward-looking statements. Any such statement may be influenced by a variety of factors, many of which are beyond the control of Oracle or Sun, that could cause actual outcomes and results to be materially different from those projected, described, expressed or implied on this website or in documents posted on this website due to a number of risks and uncertainties. Potential risks and uncertainties include, among others, the possibility that the transaction will not close or that the closing may be delayed, the anticipated synergies of the combined companies may not be achieved after closing, the combined operations may not be successfully integrated in a timely manner, if at all, general economic conditions in regions in which either company does business, and the possibility that Oracle or Sun may be adversely affected by other economic, business, and/or competitive factors. Accordingly, no assurances can be given that any of the events anticipated by the forward-looking statements will transpire or occur, or if any of them do so, what impact they will have on the results of operations or financial condition of Oracle or Sun.

http://www.python.org

Python is a dynamic object-oriented programming language that can be used for many kinds of software development. It offers strong support for integration with other languages and tools, comes with extensive standard libraries, and can be learned in a few days. Many Python programmers report substantial productivity gains and feel the language encourages the development of higher quality, more maintainable code.

Φημονόη

Tο δακτυλικό εξάμετρο [μέσα στο τυπολογικό σύστημα]

Pυθμική μονάδα του έπους είναι ο δακτυλικός εξάμετρος στίχος. Aποτελείται από έξι πόδες ή μέτρα, καθένα από τα οποία περιέχει έναν δάκτυλο του τύπου -υυ (όπου - = μακρά, και υ = βραχεία συλλαβή). Oι δύο βραχείες συλλαβές του δακτύλου (υυ) συχνά αντικαθίστανται από μια μακρά (-) δίνοντας τον σπονδείο (- -), ενώ ο έκτος δάκτυλος είναι πάντοτε δισύλλαβος με την τελευταία συλλαβή αδιάφορη (- υ ή - -). O δακτυλικός εξάμετρος στίχος έχει την εξής μορφή:
1 -υυ 2 -υυ 3 -υυ 4 -υυ 5 -υυ 6 -υ

άνδρα μοι έννεπε, μούσα, πολύτροπον, ος μάλα πολλά
πλάγχθη, έπει Τροίης ιερόν πτολίεθρον έπερσεν:
πολλών δ'ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω,
πολλά δ'ο γ'εν πόντω πάθεν άλγεα ον κατά θυμόν,
αρνύμενος ην τε ψυχήν και νόστον εταίρων.
αλλ'ουδ'ως ετάρους ερρύσατο, ιέμενός περ:
αυτών γαρ σφετέρησιν ατασθαλίην όλοντο,
νήπιοι, οι κατα βους Υπερίονος Ηελίοιο
ήσθιον:αυτάρ ο τοίσιν αφείλετο νόστιμον ήμαρ.
των αμόθεν γε, θεά, θυγάτερ Διός, είπε και ημίν.

h_E_re I am

γνῶθι σεαυτόν_Ε_μηδέν άγαν

black hole

with you
my words are collapsing
to a smile

the Whisper Dome project

http://en.wikipedia.org/wiki/Whispering_gallery

playing ad infinitum

Community One/440 million people/One Community

http://www.sun.com/featured-articles/2009-0701/feature/index.jsp

in medias res

η πραγματικότητα, δοκιμή
η πλάνη, εφιάλτης
η αλήθεια, όνειρο

internet would no longer represent Virtue,
it would represent Will

Sovereignty Vs. Freedom

" Subsequently Arendt links this thought with a critique of the political concept of sovereignty.There again is a clear analogy to Foucault, who also declines to understand power as a form of justified violence or sovereignty as a political principle. The reason behind this critique may be the same for both, as sovereignty leads to a legitimacy of violence. Arendt, at least, argues that the category of cause and effect always presupposes a sovereignty which is typical for homo faber i.e. man as the working being; not for the actor, man as a political being. For unlike homo faber, man as the political actor is never master and sovereign of his actions. Therefore for Arendt, sovereignty is not a political category and its use in politics has a rotting or spoiling effect. First, in the view of Arendt, the confusion of these two categories causes a misinterpretation of freedom as independence, while dependence on others is then perceived as a constraint.But since politics is the space where people rely on others, freedom becomes something which is to be excluded from the political sphere; freedom means then a freedom “from” politics. This must seem absurd to Arendt, who uses freedom in its antique concept, which framed freedom as a radically political concept: it exists only within the political sphere and hence can succeed or fail only there. But the confusion is not only a problem of theory. According to Arendt it also has a practical effect, because it destroys freedom itself. Sovereignty and freedom are antagonistic
concepts: that means, in Arendt’s concept, “Non-sovereignty” seems to be the prerequisite for freedom and not vice versa.
Arendt draws the connection between homo faber and sovereignty when she quotes
Carl Schmitt:“He recognizes clearly that the root of sovereignty is the will: sovereign is who wills and commands”. One can suggest that the identification of freedom and sovereignty leads, in Arendt’s view, to an understanding of politics as a battlefield.“For it leads either to a denial of freedom (...) or to the insight that the freedom of one man, or a group, or a body politic can be purchased only at the price of the freedom, i.e. the sovereignty of all others.”
On the contrary, Arendt states, “if men wish to be free, it is precisely sovereignty they must renounce”.We see now that homo faber as the sovereign of his work is connected with this quotation of Schmitt to the freedom of the will.Arendt defines, with Augustine, freedom of the will as “liberum arbitrium”, i.e., “a freedom of choice that arbitrates and decides between two given things, one good and one evil, and whose choice is predetermined by motive which has only to be argued to start its operation”.
Now we have a systematically clear opposition between instrumental work, which is a
relationship of violence started by a principium that refers to goals that can be chosen and is thus ruled by motives and a free will and political action with a free beginning in the sense of initium."
[www.hannaharendt.net]

father, my father
time to show your generocity

color your own HyperCards!

personal audience

http://www.youtube.com/watch?v=TylvUGJIi_w

simulacra and simulation

σκέφτομαι, όταν ολοκληρωθεί η αποκαθήλωση της Ακρόπολης
και η μεταφορά της στο μουσείο, τα μάρμαρα πάνω στο βράχο
δεν θα συμβολίζουν πια την Δημοκρατία, αλλά την Ακρόπολη.

neurologocrat

never play strip poker
with a gambler

για μια στιγμή νόμισα πως μου ξεκούμπωσες την μεταφορά και ξετύλιξα την παρομοίωση απ'το λαιμό σου, για μια στιγμή (πίστεψα) μια μικρή ελπίδα χαιρετούσε μέσ' απ'την κόρη σου.

a match of textualities

ILLIAC IV

waving

Forgiving enables us to come to terms with the past and liberates us to some extent from the burden of irreversibility; promising allows us to face the future and to set some bounds to its unpredictability. As Arendt puts it: “Without being forgiven, released from the consequences of what we have done, our capacity to act would, as it were, be confined to one single deed from which we could never recover; we would remain the victims of its consequences forever.” On the other hand, “without being bound to the fulfillment of promises, we would never be able to keep our identities; we would be condemned to wander helplessly and without direction in the darkness of each man's lonely heart” (HC, 237). Both faculties, in this sense, depend on plurality, on the presence and acting of others, for no one can forgive himself and no one can feel bound by a promise made only to one's self. At the same time, both faculties are an expression of human freedom, since without the faculty to undo what we have done in the past, and without the ability to control at least partially the processes we have started, we would be the victims “of an automatic necessity bearing all the marks of inexorable laws” (HC, 246).

http://plato.stanford.edu/entries/arendt/#ActNarRem

In girum imus nocte et consumimur igni

grammar

he kept writing "father" with a scar in the middle
and then ask her to correct it

my house is a public domain
my home isn't.

Ο μόνος που με καταλαβαίνει
είσαι εσείς

κατάχρηση εμπιστοσύνης=κατάχρηση εξουσίας

oreos

golden fleece/life saving blanket

The very early origin of the myth in preliterate times means that during the more than a millennium during which it was to some degree or other part of the fabric of culture its perceived significance can be expected to have passed through numerous developments, in the end losing cultural significance expressed in any ritual and passing into the stock-in-trade of poets and artisans. All extant interpretations are greatly post facto and in greater or lesser degree rationalizations that suffer from very incomplete knowledge of the culture in which it arose. Most have been effectively criticized in the archaeological literature. An attempt to construct a most plausible explanation by locating it in what is known of that culture points, interestingly, to one of the earliest proposals, namely that the Golden Fleece represents the ideas of kingship and legitimacy; hence the journey of Jason to find it, in order to restore legitimate rule to Iolcos. [wikipedia]

spy

είναι κάτι στον τρόπο που μαζεύεις
τις λέξεις σου
σαν παιδί που σωριάζει τα παιχνίδια του
που κάνει πάντα μέσα μου
κάτι να σπάει

φόβε μου

(όταν θα'ρθεις,αγκάλιασέ με
με κλειστά της φαντασίας τα μάτια
χίλια πλοκάμια φαλλικά μη δεις
ν'αναδεύουν στα μαλλιά μου΄
πριν απ'την πλάνη, πριν απ'το μύθο
απλώσου σκέψη μου,θυμήσου σάρκα μου΄
από μια στάλα ξεκινήσαμε κι οι δυό μας)

Ελα τότε

να γίνουμε σώματα
να γίνουμε σχήματα
δομές, νεφελώματα
από άτομα, μόρια
έλξη-απώθηση
έλξη και σύγκρουση
σύγκρουση-σύντηξη
στοιχεία ανόργανα
με νόμο τη φύση



Ελα τώρα

να γίνουμε πράξη
να γίνουμε κίνηση
πρόσωπα-πλαίσια
από ήχος, συνείδηση
πρόσθεση-πρόθεση
αφαίρεση-αφήγηση
κώδικας, ποίηση
σημεία διακείμενα
με νόημα πλήρη

pristine is in seven

The Genre_e-closet drama

lacrima

κι αυτό το δάκρυμα
θα κλείνει μέσα του
μια εξορία

όαρ/ O_R

συνάπτω, συναρμόζω, συναρμολογώ
προσαρμόζω, προσαρτώ
αρθρώνω, αρέσκω
ικανοποιώ, βελτιώνω

editing action/αραρίσκω

γλαυκό τατάλισμα

this could be the face of
a full-blooded being
underneath gender
underneath race
underneath age

skinless

αδερφέ, αδερφέ μου

brother
my brother
brother

brother, my brother

old graffity/codex sinaiticus

mood range

years after recently

nothingness

emptyness

.


















-

Ernst Zermelo

Π.χ. 1989 ένας κινέζος μπροστά στα τανκς

Το πουκάμισό του πάντα καθαρό και τα χέρια ποτέ στις τσέπες.Τον ήξεραν στη γειτονιά, χαιρέτησε 2-3 βγαίνοντας φορτωμένος τα ψώνια της εβδομάδας (μπορεί και να μην έφτανε το ρύζι ως το Σάββατο).Δεν πίστευε στην Επανάσταση, όσο δεν γούσταρε και τα ψέματα.
Οταν έμαθαν τα νέα απόρησαν, γιατί δεν μπλεκόταν σε καυγάδες, ούτε κι ήξερε από μανιφέστα και τέτοια.Μετά θυμήθηκαν, πως πιτσιρίκι χάλασε τη γιορτή του σχολείου, όταν βγήκε απ΄τη σειρά και τραβόντας τη μουτσούνα του δράκου απ'τα ρουθούνια, άφησε το δάσκαλο κι άλλους δέκα μαντράχαλους ξεφτιασίδωτους κάτω απ'τα κόκκινα και τα ψευτόχρυσα πλουμίδια.Αυτόν δεν θα τον ξανατρόμαζαν, κι ας έφαγε της χρονιάς του.

λόγου σχήμα, το αγγίστρι

αν η γλώσσα δόλος
η μιλιά σπαρτάρισμα

shadow portrait

Unicord

文字化け

Sphinx=Fix, on Fixation/ η αγωνία του λόγου

Η Σφίγγα στέκεται στο σταυροδρόμι, ρωτώντας επίμονα κάθε περαστικό «Τί ἐστιν ὃ μίαν ἔχον φωνὴν τετράπουν καὶ δίπουν καὶ τρίπουν γίνεται;».Δεν παίρνει καμιά ικανοποιητική απάντηση, παρά μόνο βλέμματα γεμάτα τρόμο,τα οποία στραγγαλίζει.Εχει ανθρώπινη φωνή, και περιγράφει απλά αυτό που φαίνεται.Γιατί δεν μπορεί κανείς να το κατονομάσει;Ρωτάει τί είναι «αυτό» που ενώ μιλάει την ίδια γλώσσα, μοιράζεται τον ίδιο κόσμο, παρόλαυτα διαφέρει απο εκείνη κατά το μέρος , που η ίδια μπορεί να διακρίνει σκύβοντας το κεφάλι της για να κοιτάξει τον εαυτό της: στα πόδια.Η Σφίγγα δεν θέτει κανένα αίνιγμα στον άλλο, παρά αυτό που εμμονικά βασανίζει την ίδια.Την απάντηση την δίνει ο Οιδίποδας.Αυτός που από βρέφος υποφέρει από τα δύο του πόδια.Αυτός που το να στηρίζεται σε αυτά όρθιος, δεν το θεωρεί αυτονόητο.Αυτός λοιπόν απαντάει οτι όποιος κατά την διάρκεια της ζωής του στέκεται στα 4, στα 2 και στα 3, είναι Ανθρωπος.Και τότε έρχεται η μοιραία συνειδητοποίηση: τότε εκείνη, είναι Τέρας.Η αποκάλυψη αυτή είναι που την στέλνει αυτόβουλα στον αφανισμό της.Ο περαστικός, ο άνω θρώσκων, θα έφτανε να κοιτάξει απλά χαμηλά, για να σώσει τη ζωή του, όπως και η Ιοκάστη θα έφτανε να δει την μορφή του Οιδίποδα για να αναγνωρίσει τον γιο της.

Το ερώτημα αντεστραμμένο:άρρενες, τί έστι Φιξ;

Φιξ=Σφιγξ

Fixation

RNS, TST FIX?

Gallery_PL. Pigalle_autre/fois

1271 avenue of the americas

The Love of Sunya

φημί

I'm not after you
I am before you

Pentheus Silly

Dionysiac Poetics and Euripides Bacchae, by Charles Segal

nocturnae pervigilationes

http://www.boomkat.com/item.cfm?id=169763

φό_νημα

Η φωνή σου είναι κίτρινη με φλέβες
που πυκνώνουν και ιριδίζουν.
Τρέχει σαν αγόρι στα μάρμαρα καλοκαίρι
και κόβεται σαν σιδερένια αυλόπορτα
που τρίζοντας κλείνουν.
Η φωνή σου αλλάζει σαν γυναίκα αυτάρεσκη
που γελάει δοκιμάζοντας παριζιάνικα καπέλα.
Σαν το φίδι γλυστράει και γίνεται
σιγαστήρας σε παλιά νεανικά μανιφέστα.
Η φωνή σου.Μου τη στέλνεις κρυμμένη
σε ανώνυμα γράμματα.
Λες και τα χείλη μου δεν την γνωρίζουν.

no olvidas

Teresa

healing

They are ill discoverers that think there is no land, when they can see nothing but the sea.
[Sir Francis Bacon]

self/critic_isms

"Effectively, one is tempted to raise the question: what if Angleton was a mole justifying his activity by the search for a mole (for himself, in the real life version of Kevin Costner's No Way Out plot)? What if the true KGB Monster Plot was the very project to put in circulation the idea of a Monster Plot and thus immobilize the CIA and neutralize in advance the future KGB defectors? In both cases, the ultimate deception assumed the guise of truth itself: there was a Monster Plot (it was the very idea of the Monster Plot); there was a mole in the heart of CIA (Angleton himself). Therein resides the truth of the paranoiac stance: it is itself the destructive plot against which it is fighting. The nicety of this solution - and the ultimate condemnation of Angleton's paranoia - is that it doesn't matter if Angleton was just sincerely duped by the idea of a Monster Plot, or if he was the mole: in both cases, the result is exactly the same. The deception resided in our failure to include in the list of suspects the very idea of (globalized) suspicion - to put under suspicion the very idea of suspicion."

Che Vuoi?

http://www.lacan.com/zizkubrick.htm

Bauman Vs. Baumann

"Liquid Modernity" is Bauman's term for the present condition of the world as contrasted with the "solid" modernity that preceded it. According to Bauman, the passage from "solid" to "liquid" modernity has created a new and unprecedented setting for individual life pursuits, confronting individuals with a series of challenges never before encountered. Social forms and institutions no longer have enough time to solidify and cannot serve as frames of reference for human actions and long-term life plans, so individuals have to find other ways to organise their lives. Individuals have to splice together an unending series of short-term projects and episodes that don't add up to the kind of sequence to which concepts like "career" and "progress" could be meaningfully applied. Such fragmented lives require individuals to be flexible and adaptable — to be constantly ready and willing to change tactics at short notice, to abandon commitments and loyalties without regret and to pursue opportunities according to their current availability. In liquid modernity the individual must act, plan actions and calculate the likely gains and losses of acting (or failing to act) under conditions of endemic uncertainty.
[Zygmunt Bauman_wikipedia]


In 1972 he escaped and traveled to various countries, including Syria, Iran, Afghanistan and India. In 1975 his autobiography Wie alles anfing ("How it all began") was published (translated as Terror or Love? in 1979). In it he describes his personal evolution into a proponent of urban guerrilla warfare, and comments critically on armed struggle. This edition, from the Munich publishers Trikont, was seized by police after its appearance because of its supposed incitement to violence. A nationwide search was ordered immediately. In 1976, however, more than 300 left-wing writers and publishers from several European countries, some of them quite prominent, united to protest this censorship. They published an unchanged new edition, which could be sold without problems.
[Bommi Baumann_wikipedia]

this is not a love song

hypo_semiosis

Ω

Για να ακριβολογούμε, η διαστροφή είναι το ανεστραμμένο αποτέλεσμα της φαντασίωσης.Το ίδιο το υποκείμενο ορίζει τον εαυτό του ως αντικείμενο κατά τη συνάντησή του με τον διχασμό της υποκειμενικότητας…Στον βαθμό που το υποκείμενο καθιστά εαυτόν αντικείμενο μιας αλλότριας βούλησης, το κύκλωμα της σαδομαζοχιστικής ενόρμησης όχι μόνο κλείνει, αλλά συγκροτείται ως τέτοιο…ο σαδιστής καταλαμβάνει τη θέση του αντικειμένου, χωρίς όμως να το γνωρίζει, προς όφελος κάποιου άλλου, για την απόλαυση του οποίου δραστηριοποιείται ως διεστραμμένος σαδιστής.
[J.Lacan, Le seminaire, Livre XI, Les quatre concepts fondamentaux de la psychanalyse, Seuil 1973, p.168]

the beautiful one has arrived

 

(belle âme) The beautiful soul (Ger. schöne Seele) is a stage in the dialectic of self-consciousness which Hegel describes in the Phenomenology of Spirit (Hegel, 1807). The beautiful soul projects its own disorder onto the world and attempts to cure this disorder by imposing ‘the law of the heart’ on everyone else. For Lacan, the beautiful soul is a perfect metaphor for the ego; ‘the ego of modern man…has taken on its form in the dialectical impasse of the belle âme who does not recognise his very own raison d’être in the disorder that he denounces in the world’ (E, 70). In a more extreme way, the beautiful soul also illustrates the structure of paranoiac misrecognition (see MÉCONNAISSANCE)

 (Ec, 172–3).
The concept of the beautiful soul illustrates the way that neurotics often deny their own responsibility for what is going on around them (see ACT). The ethics of psychoanalysis enjoin analysands to recognise their own part in their sufferings. Thus when Dora complains about being treated as an object of exchange by the men around her, Freud’s first intervention is to confront her with her own complicity in this exchange (Ec, 218–19; see Freud, 1905e).

lov

As the stars of the heaven, and as the sand
which is upon the sea shore.
[Genesis 22]

the script is writing me

samsara

vive la differance

nico

Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
A true story wants to be mine
A true story wants to be mine
The story is telling a true lie
The story is telling a true lie
Mandolins are ringing to his viol singing
Mandolins are ringing to his viol singing

Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
Dungeon's sinking to a slumber to the end of time
Dungeon's sinking to a slumber to the end of time
Petrel sings the domebells pound into the unended end of time
Petrel sings the domebells pound into the unended end of time

Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
In the morning of my winter
When my eyes are still asleep
In the morning of my winter
When my eyes are still asleep
A dragonfly laying in a coat of snow
I'll send to kiss your heart for me
A dragonfly laying in a coat of snow
I'll send to kiss your heart for me

Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time
The children are jumping in the evening of light
The children are jumping in the evening of light
A thousand sins are heavy in the evening of light
A thousand sins are heavy in the evening of light

Midnight winds are landing at the end of time
Midnight winds are landing at the end of time

λευκή κυπάρισσος

ανάμεσα γαλάζιο

στείλαμε στη φυγόκεντρο
λόγια και χρώματα
ώρα πολλή
σε περιδίνηση γύρω μας
περιμένω την τελευταία λέξη ν'αφήσεις
να πέσει απ'το μάτι σου
να συντριβούμε στην άσπρη σιωπή.

Μαύρη σιωπή.
Με κρατάς απ'το χέρι.
Αλλά δεν είμαι εγώ και δεν είσαι αυτός.
Συντριβή.

cerebral pattern recognition

and he trained her to recognize his patterns...

inter-personal feelings

"People today seem unable to understand love as a political concept...The modern concept of love is almost exclusively limited to the bourgeois couple and the claustrophobic confines of the nuclear family. Love has become a strictly private affair. We need a more generous and more unrestrained conception of love. We need to recuperate the public and political conception of love common to premodern traditions. Christianity and Judaism, for example, both conceive love as a political act that constructs the multitude...There is really nothing necessarily metaphysical about the Christian and Judaic love of God: both God's love of humanity and humanity's love of God are expressed and incarnated in the commmon material political project of the multitude. We need to recover today this material and political sense of love, a love as strong as death. This does not mean you cannot love your spouse, your mother, and your child. It only means that your love does not end there, that love serves as the basis for our political projects in common and the construction of a new society. Without this love, we are nothing."

Michael Hardt and Antonio Negri, Multitude: War and Democracy in the Age of Empire (New York: The Penguin Press, 2004), pp. 351-52.

The Rules

The universe of the Game of Life is an infinite two-dimensional orthogonal grid of square cells, each of which is in one of two possible states, live or dead. Every cell interacts with its eight neighbours, which are the cells that are directly horizontally, vertically, or diagonally adjacent. At each step in time, the following transitions occur:

1. Any live cell with fewer than two live neighbours dies, as if by needs caused by underpopulation.
2. Any live cell with more than three live neighbours dies, as if by overcrowding.
3. Any live cell with two or three live neighbours lives, unchanged, to the next generation.
4. Any dead cell with exactly three live neighbours becomes a live cell.

The initial pattern constitutes the 'seed' of the system. The first generation is created by applying the above rules simultaneously to every cell in the seed — births and deaths happen simultaneously, and the discrete moment at which this happens is sometimes called a tick. (In other words, each generation is a pure function of the one before.) The rules continue to be applied repeatedly to create further generations.




Conway chose his rules carefully, after considerable experimentation, to meet three criteria:

1. There should be no initial pattern for which there is a simple proof that the population can grow without limit.
2. There should be initial patterns that apparently do grow without limit.
3. There should be simple initial patterns that grow and change for a considerable period of time before coming to an end in the following possible ways:

* Fading away completely (from overcrowding or from becoming too sparse); or
* Settling into a stable configuration that remains unchanged thereafter, or entering an oscillating phase in which they repeat an endless cycle of two or more periods.

A dream_ 08/02/2002

Η Μαρία αποφασίζει να φύγει από το σπίτι (είναι ακόμα μαζί μας ως γραμματέας του πατέρα μου ?).Είναι πολύ όμορφη και φοράει ένα φούξια φουστανάκι, με το μπούστο φτιαγμένο από χάντρες [σκίτσο που δείχνει κάναβο], έτσι που φαίνεται το στήθος της απο μέσα.Πολύ κεφάτη, λέει πως πρέπει να πάει στην αδερφή της.Εγώ κλαίω γοερά, σαν παιδάκι.Η Φ. της λέει ότι θα το μετανιώσει ν'αφήσει τη ζωή της εδώ και να πάει να κλειστεί στο χωριό.Η Μ. της λέει "καλύτερα ζωντανή, κι ας είναι οπουδήποτε".Της ζητάω να μου δείξει στο χάρτη πού βρίσκεται το χωριό.Κάνει συνέχεια zoom στο κομπιουτερ, μου δείχνει ένα νησάκι πολύ μικρό κάπου νότια.Και μετά είμαστε εκεί οι δυό μας (τη συνοδεύω για να δω πού θα μείνει).Το νησί είναι όλο απο σκούρο ροζ-μπορντό γρανίτη-μάρμαρο.Ο άντρας της αδερφής της το εκμεταλλεύεται.Οπως φτάνουμε εκεί κι αρχίζουμε να περπατάμε στο νησάκι, η Μ. είναι ακόμα πολύ κεφάτη κι επιστρέφει τα πειράγματα των άξεστων αντρών που την πειράζουν απο το γειτονικό νησί που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής.Οπως προχωράμε σ'ένα λιβάδι, συμβαίνει κάτι καταπληκτικό:μικρές γαλάζιες φλογίτσες ξεπηδάνε σαν φωτάκια, πάνω (μέσα) στα χόρτα, σαν κύμα ενέργειας που πηγαινοέρχεται πάνω στα δέντρα και μετά πατάμε απο πάνω τους και μας καίνε λιγάκι (όχι δυσάρεστα) τότε λέμε "η φλεγόμενη βάτος" και σκάμε στα γέλια.Στο σπίτι μας υποδέχεται η αδερφή της Μ. (μοιάζει με την barwoman στην caffeina) μου δείχνουν με τα χέρια τους εδώ και δύο χρόνια).Το κομμάτι που είναι έτοιμο, είναι μια τεράστια ψηλοτάβανη αίθουσα με μια μκρότερη παραμέσα, που είναι λουτρό.Το μέγεθος είναι εντυπωσιακό, πόσο μάλλον για χωριό κ' νησάκι.Το φως είναι αδύναμο.Ολα είναι απο το γνωστό ροζ μάρμαρο του νησιού, εκτός απο τα είδη υγειινής που είναι κι αυτά ροζ αλλά χάρτινα ή πλαστικά.(τραβάω και ξεκολλάω τη θήκη του σαπουνιού κατά λάθος, και δεν μπορώ να το κρύψω).Εκεί μέσα τριγυρνάνε ένα τσούρμο πιτσιρίκια, απ'τη γειτονιά +ανήψια Μ. και συζητάνε για την αμερικάνικη ηθική μιας παιδικής ταινίας (νομίζω Harry Potter).

The Question

Can you bear my loneliness?

H Φοινικιά Παλαμάς Kωστής

Στο Δροσίνη, που το πρωτάκουσε.

Mέσα σ' ένα περιβόλι, γύρω στον ίσκιο μιας φοινικιάς,
κάποια γαλανά λουλουδάκια, εδώ κατάβαθα,
και κει πιο ανοιχτά, μιλούσανε.
Πέρασ' ένας ποιητής, (που πέθανε τώρα),
και ρύθμισε το μίλημά τους έτσι:

Ώ Φοινικιά, μας έρριξεν εδώ ένα χέρι·
το χέρι τό 'βαλε καταραμένη Mοίρα;
το πήγε νους καλοπροαίρετος; Ποιος ξέρει!
Aπό ενός ύπνου κάτου τον καταποτήρα
ποια ορμή μας άδραξε και ποιος μας έχει φέρει;
Tάχ' από χαλαστή για τάχ' από σωτήρα;
Nά μας ασάλευτα στον ίσκιο σου αποκάτου·
ο ίσκιος σου είναι της ζωής ή του θανάτου;

Tα καταχώνιαζε όλα γύρω το λιοπύρι,
εδώ κ' εκεί ψάχνανε λαίμαργες ακρίδες,
κ' ήρθε βροχή· και τ' άνθια, που είχαν αχνογύρει,
ξυπνούνε και ποτίζονται δροσοσταλίδες·
κ' ύστερ' ακόμα πιο γλαυκό το πανηγύρι
του ξάστερου ουρανού ξαναρχισμένο το είδες·
τρικυμιστή μόνο η κορφή σου ανάρια ανάρια
σταλοβολάει αδρά βροχομαργαριτάρια.

Λαμποκοπάει ανάσταση το περιβόλι,
κάθε πουλί ονειρεύεται πως είναι αηδόνι,
μονάχα πέφτει από τα ύψη σου σα βόλι
το μαργαριταρένιο στάλαμα, και ―ώ πόνοι―!
όλων κορώνα τους φορεί το δροσοβόλι,
όλα το γάργαρο νερό τα μπαλσαμώνει·
γιατί σ' εμάς η θεία των όλων καλωσύνη
γίνεται λάβωμα κι αρρώστια και καμίνι;

Πόσο σκληρά χτυπάει το βόλι το δικό σου!
Kανέν' αυτί ψηλά, κανένα μάτι εμπρός μας.
Zούμε στον ίσκιο σου, ένας κόσμος ο κορμός σου,
το στέμμα σου ουρανός με τ' άστρα· ο ουρανός μας.
Θεός αλύπητος αν είσαι, φανερώσου.
Aν όχι, γνέψε μας, και μια γαλήνη δός μας,
και μη σκοτώνης μας αγάλια αγάλια, ή δράμε
και ρίξε μας νεροποντή με μιας να πάμε!

Σαν πληρωμή είν' ο πόνος μας και σα βρετήκι,
της αρμονίας μας σφράγισεν η χρυσή βούλλα,
ενώ μας γγίζει ο Xάρος, μας θεριεύει η Nίκη,
τρέμομε, χαίρε, του ρυθμού ιερή τρεμούλα!
Kαταχωμένο ανήλιαγο ζη το σκουλήκι
για να χαρή μεταξοφτέρουγη ψυχούλα
μιαν ώρα την ωραία ζωή, και να πεθάνη.―
―Tο χάσμα της πληγής γίνεται συντριβάνι.

Tα σταχτερά, τα διάφανα, τα χίλια μύρια
πράσινα, τ' αναβρύσματα· και τα μαμούδια
και τα δετά της γης· τ' ανάερα τρεχαντήρια,
τα σκουληκάκια, οι μέλισσες, τα πεταλούδια,
λουλούδια, ώ δισκοπότηρα και θυμιατήρια!
Xάιδια της χλόης, παντού φιλιά, του μούσκλου χνούδια,
του κάτου κοσμου αχός, αιθέρια μαντολίνα·
στα φύλλα μια λαχτάρα, λίγωμα στα κρίνα!

Άνθια, όσα ξέρετε, δεν ξέρουν τα τρυγόνια,
ωραίων ερώτων ε¨στ' εσείς τα διαλεμένα,
σαλέματα, φιλιά, ταιριάσματα στα κλώνια,
μιας πλάσης είναι αυγή του καθενός η γέννα·
της ηδονής και της χαράς τα παναιώνια
τα ξέρετε, ώ λιγόζωα σεις και ώ δακρυσμένα!
Eμείς, ―ώ τα χρυσά της ρίζας σου πλεμάτια!―
μοιάσαμε τα στοχαστικά και τ' άυλα μάτια.

Aς είστ' εσείς, άπλεροι ανθοί, μεστά ανθοκλάδια,
από τα χρυσολούλουδα ώς τα χαμομήλια,
σαν αναμμένα κάρβουνα και σαν πετράδια,
σαν τα παρθένα μάγουλα και σαν τα χείλια,
σα χέρια ας γλυκανοίγεστε, γιομάτα ή άδεια,
χαράματα κι ας είστε αυγής, βραδιού καντήλια,
της νεράιδας δροσιάς ας είστε τα παλάτια·
τα μάτια είμαστ' εμείς, είμαστ' εμείς τα μάτια.

Σ' εμάς, μικρά, κόσμο ξανοίγετε μεγάλο,
και σύγνεφ' από έγνοιες και καημούς λαγκάδια,
και τ' ουρανού τ' ασάλευτο σ' εμάς, το σάλο
του πέλαου γύρω στα καράβια προς τα βράδια,
το δάκρυ ακύλιστο, κι αξήγητο κάτι άλλο…
Ποιας φυλακής νά 'μαστ' εμείς τα συγγενάδια;
Ήρθε και κλείστη μέσα μας, ―ποιος να πιστέψη!―
μια κολασμένη και μια θεία· η Σκέψη, η Σκέψη!

T' ανάστημα έχετε, το παίξιμο, το νάζι,
και κάποιο αμίλητο περήφανο καμάρι,
και κάποιο μάγεμα που ρίχνεται κι αρπάζει,
κι απ' την πρωτόπλαστη ομορφάδα έχετε πάρει.
Σαν είδωλα χλωμά σας δείχνει το μαράζι,
και το πουλί σας δίνει κάποτε τη χάρη,
και τον αέρα μια νεράϊδα ανεμοπόδα,
ώ με τα μύρια θεία χαμογέλια, ώ ρόδα!

Tο πρόσταξε θεός Aπρίλης ανθομάλλης·
―ώ μοσκοβόλισμα, άλλαξε και λάμψη γίνε!
Για τούτο αμύριστα είστε, ρόδα της Bεγγάλης,
όλων των άλλων η ευωδιά σ' εσάς φως είναι.
K' εσύ που στέκεις, των ανθών ως να είσαι ο κράλης,
από ποιον κόσμο παραστράτισες, ώ κρίνε;
Aπό της ευωδιάς τη μάννα, από τ' αστέρι
το πιο λευκόν;
Ώ Φοινικιά, κ' εμείς; Ποιος ξέρει!

Tης ευωδιάς αιθεροπόταμο, κρατήσου·
δεν έτρεξες, δεν πότισες την άνθησή μας·
της ευωδιάς είπαμε: πάψε την ορμή σου,
μη χύνεσαι από μας, μη γίνεσαι πνοή μας,
βυθίσου μες στα φυλλοκάρδια μας, και κλείσου
ακάτεχη απ' το μύρισμα, μες στην ψυχή μας·
ψάξε να βρης τη σκέψη μας, και ομάδι ζήσε.
Aς είναι η μέλισσα, κ' εσύ το μέλι ας είσαι!

Aπό το βιος του ήλιου όλα αραδιάστε τα όξω,
λουλούδια, όλα τα χρώματα, και στολιστήτε.
K' είπαμε στ' αδερφάκια μας: το ουράνιο τόξο
φορεματάκια κάμετέ το, και ντυθήτε!
K' είπαμε το καθένα μας: «Ψυχή, θα διώξω
κάθε λαμπράδα, μήτ' η αυγή, και η δύση μήτε·
μου φτάνει κάτι από τη θάλασσα, κι ακόμα
κάτι σα γέλιο, που γελά το ουράνιο στόμα!»

Σύγνεφο γίνε, μίλα με τ' αστραποβόλι,
κορυδαλλός, και λάλησε, Πόθε μεγάλε,
και υψώσου προς αστέρινο άλλο περιβόλι.
Όλη τη μουσική μες στην αγάπη βάλε,
και βάλε των παιδιών την αθωότητα όλη,
και βάλε κι όλη σου την ομορφιά, και πάλε
θά 'χης τον ίσκιο της αγάπης· όχι εκείνη·
εκείνη λάμπει, καίει, φωτίζει και δε σβήνει!

Aπό μια τρίδιπλη ψυχή το περιβόλι,
συρτή και ριζωτή και φτερωμένη, πλέκει
το είναι· η κάμπια ολόβαθα χτίζει μια πόλη,
και το πουλί χτίζει έναν έρωτα παρέκει
προς τον αιθέρα· και η χλωράδα γύρω σου όλη
δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει, ή για να στέκη
και να είναι, ακροπρεπίδι σου, στη δούλεψή σου·
ω! πώς υψώνεται στον ήλιο το κορμί σου!

Δε σταματάει κισσός, δεν κόβει παρακλάδι
του κορμιού σου χυτή κ' ελεύτερη τη γύμνια·
όμως, γυμνή, με ονειροΰφαντο μαγνάδι
σκεπάζεις τα χλωρά του κήπου στενορρύμια.
Λαμποκοπάει της βασιλείας σου σημάδι
κορώνα αχτίδων από σμάραγδα κι ασήμια
κρεμάμενη, τρεμάμενη από την κορφή σου·
ω! τι ρυθμός που κυβερνάει το θείο κορμί σου!

Έτσι δεν είναι ωραίο το νέο κυπαρίσσι
λιγώντας αυροσάλευτο προς τον αιθέρα,
έτσι δεν είναι ωραία η χλοϊσμένη βρύση
που ψέλνει σαν ποιητής και θρέφει σα μητέρα,
έτσι δεν είν' η ανατολή, δεν είναι η δύση·
απ' την κορφή σου κρέμεται άλλου κόσμου μέρα·
έτσι όμορφη δεν είν' η αναπαμένη λίμνη·
στα πόδια σου οι θεοί κ' οι θεολάλητοι ύμνοι!

Aγγέλου φάντασμα στη σκήτη του ερημίτη,
στης νύχτας τη σιωπή της αρμονίας το στόμα,
η σκέψη, εκεί που πρωτοστράφτει στου τεχνίτη
τον πλατυμέτωπο ουρανό, και πριν ακόμα,
όνειρο ασκλάβωτο κι απάρθενο, εύρη σπίτι
και γίνη λόγος, μουσική, μάρμαρο, χρώμα,
σαν την ιδέα σου δεν είναι, καθώς πέφτει
κι αντιχτυπάει στου λογισμού μας τον καθρέφτη.


Mέσα σου ρέει το διάφανο, τ' αθάνατο αίμα,
ή ο χυμός ο ανήμπορος να σε ξυπνήση
από 'ναν ύπνο δίχως μίλημα και βλέμμα
σε μιας αθόλωτης ζωής τ' ωραίο μεθύσι;
Tο στέμμα της κορφής σου είν' ένα ξένο ψέμα
ή τα μαλλιά σου, που η πνοή σαν τα χτυπήση,
γίνονται λύρες για να ειπούν ολόγυρά σου
τη συμφωνία των όλων και της ομορφιάς σου;

Mήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά. Φτερά είν' εκείνα,
και δοκιμάζεις τα και τα τρεμοσαλεύεις.
Φτερά; δεν είναι, γίνονται· σε τρώει μια πείνα,
και σε μια πλάση ανώτερη νά 'μπης παλεύεις.
Mια πολιτεία, μιαν ηλιοστάλαχτην Aθήνα
δεξιά, ζερβά, μακριά, στα ύψη, όλο γυρεύεις,
και στέκεσαι να φύγης προς τα μισουράνια
πετώντας με τους κύκνους και με τα γεράνια.

Λείψανο είσαι από νεκρό μεγάλο αιώνα,
ζωής, που γίνεται, είσαι η πρώτη δροσεράδα;
Πότε από μέσα σου κοιτάει, τραβάει αγώνα
για να χυθή στο φως μια νύφη Aμαδρυάδα,
πότε σαν τελευταία υψώνεσαι κολώνα
ναού, που κάποτ' έστεκε σε μιαν Eλλάδα.
Tέλος ή αρχή, βραδιά ή πρωί, σε δένει κάτι
με τους ορίζοντες που χάνεται το μάτι.

Ωσαννά χύνουν οι βλαστοί σου και τα βάγια
και το βασιλικό ωσαννά τ' ανάστημά σου
προς άγνωστου θεού διαβατικού τα μάγια,
φανερωμένου πρώτα πρώτα στη ματιά σου.
Eσύ ωσαννά, ωσαννά αποκρίνονται τα πλάγια.
Ω! ποια τα οράματα και ποια τα μυστικά σου;
Σφάζει τα λυγερά λουλούδια και τα φύλλα
από καινούριους ουρανούς ανατριχίλα.

K' εμείς; Ήρθε ως εμάς το μακρινό πουλάκι,
τ' αγεράκι μάς άγγιξε με τα φτερά του,
και κονταστάθηκε το βιαστικό το ρυάκι,
και το παιδί μάς έρριξε τ' ανάβλεμμά του,
και το περήφανο μάς έγνεψε ζαμπάκι,
και το φεγγάρι ήρθε για μάς ώς εδώ κάτου,
κ' είδε καθείς τ' απόξω μας, κανείς τα βάθη·
ο κόσμος γλίστρησεν απάνω μας κ' εχάθη.

Πορτοκαλλάνθια, τι σας ρώτησαν τ' αηδόνια;
O τζίτζικας τι θέλει από τα μεσημέρια;
Kι όσα βογγούνε σαν από τα καταχθόνια,
κι όσα ανεβαίνουνε τραγούδια προς τ' αστέρια,
του σαρακιού η φωνή, τ' ανήσυχα τριζόνια,
τ' αρώματα, οι πνοές, τα έρμα και τα ταίρια,
όσα πετούνε, σέρνονται, λιγιένται, σκύβουν,
κάτι γνωρίζουνε για σε και μας το κρύβουν.

Mέσα μας μια ψυχή από μπόρα κι από πίσσα
το πονηρό για σε στο λογισμό μας βάζει.
Στη νυχτερίδα όλο για σε μιλούσε η κίσσα
κ' η ακρίδα το παινεύτηκε μ' εσέ πως μοιάζει,
κ' η σφήκα ηύρε χαρά στη σκέπη σου περίσσα,
κι ο νυχτοκόρακας μ' εσένα αναγαλλιάζει·
μια πλάση ―Eσύ που ατάραχη τραβάς προς τ' άστρα,
παραμονεύει σε κακή κι αναγελάστρα!

Ώ φυσημένη απ' την καρδιά του πεύκου, Yγεία!
Πατάς, παντού οι καρποί στ' αγκάθια, στα τριφύλλια,
κυλάς με τα νερά, και λάμπουν τα στοιχεία,
για τ' άδολο κρασί τρυγάς τα ωραία σταφύλια,
όπου σταθής, θ' αναστηθή μια πολιτεία,
πάντα ο μαστός σου γάλα ρέει, δροσιά τα χείλια.
Ώ μάννα στρογγυλή και καρπερή και ακέρια,
μάς λυών' η αρρώστια· μοιάσαμε τα νεκροκέρια.

Kλαδιά, μαλλιά, φτερά. Ίσκιοι, που η θεία της χάρη
παίζει κι απλώνει, πρώτε, δεύτερε και τρίτε,
από το στοιχιωμένο το σκληρό φεγγάρι
―μήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά, και φτερά μήτε!―
Προψές μιαν όψη τέταρτην είχατε πάρει·
σπαθιά! και καρτερούσατε για να χυθήτε.
Nυχτοπετούσα πεταλούδα, έλεος κάμε·
απάνω στα φτερά σου πάρε μας να πάμε!

H αρρώστια μάς τυράγνησε με την αγρύπνια,
ώ Φοινικιά, και σε είδαμε να κρυφογέρνης,
οι δρακοντιές, τα σκυλοβότανα, όλα ξύπνια,
νύχτα είταν, άμοιαστο χορό μ' αυτά να σέρνης,
και σ' είδαμε όνειρο βαρύ στα πρωτοΰπνια
με φλόμους και με χαμαιλιούς να παραδέρνης,
και γύρω σ' έπνιγαν αζώηρων περιβόλια,
κι από σκληρές αλόες λαός κι από τριβόλια.

K' είσουνα, της ζωής ως να ζητούσες φόρο
αιματοπότιστο, κι ολάγρια αντιχτύπα
πείνα στο είναι σου, και κάποιο σαρκοβόρο
ηύρε σ' εσέ και φώλιασε, κ' έσκαψε τρύπα,
κ' έγινε σπήλαιο το κορμί το φτεροφόρο,
και της κορφής σου για κορφή φόρεσες γύπα·
σα φλόγες και σαν κύματα και σα λεπίδια
συρμένα από τη ρίζα ώς την κορφή σου φίδια.

Ποιος το στοχάστηκε, ποιας Mοίρας είναι τάμα,
από τα κακομύριστα και τ' απορρίμια
να υψώνωνται τα ολόχλωρα, και αγνό το θάμα
του Mάη κι Aπρίλη απ' την ακάθαρτην ασκήμια;
Γι' αυτό γαλάζια μέσα μας και μαύρα αντάμα,
και στην ψυχή μας ωκεανοί και στενορρύμια,
κ' εκεί που ο νους με τα υπέρτατα παλεύει,
κάτι πανάθλιο μάς κρατεί και μάς μολεύει.

Ήλιε, τα μαύρα ονείρατα πάρ' τα και πνίχ' τα,
θολοί είν' αχνοί, κ' είναι κακόπραγα τελώνια.
Θρέψε τα ωραία και τ' αγαθά, τα πάντα δείχ' τα,
σαν αχτιδοπαιξίματα και σαν αηδόνια.
K' εσύ, φεγγάρι ξάπλωσε στην άγρια νύχτα
διάφανη σκέπη από καρδιά και ψυχοπόνια,
της Καλλονής παντού κυμάτισε, ώ πορφύρα,
κ' η πλάση ας γίνη αγάπη κι ας χτυπάη σα λύρα!

Ξημέρωσε. Tο φως χίλια σου σπέρνει μάτια,
για ν' αγκαλιάζεις τα βουνά και τα ρουμάνια,
στα δέντρα τις φωλιές, στις χώρες τα παλάτια,
και τα καράβια στ' ανοιχτά και στα λιμάνια.
Tη νύχτα ωραία ξωτικά σε αχτίδων άτια
να σε δουλέψουν έρχονται από τα ουράνια.
Xέρια φυτρώνει η λεύκα και στ' απλώνει πλείσια
σε νανουρίζουν ήσυχα τα κυπαρίσσια.

Mιλάς με τον αϊτό και με τον πελεκάνο,
ρουφάς τη μουσική του κόσμου στάλα στάλα,
βλέπεις τα μακρινά, τα γύρω και τ' απάνω,
τ' απέραντα και τ' άπιαστα και τα μεγάλα,
ανταποκρίνεσαι με κάθε αεροπλάνο,
με αχτίδες, με φτερά, με την παγκόσμια σκάλα.
K' εμείς γυρτά στη γη, δαρμέν' από μια λύπη,
ακούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.

Aκούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι.
Nέο τραγούδι αφάνταστο που δεν ειπώθη,
ήχος που τίποτ' από μέσα του δε λείπει·
μέσα του ρυάζεται άγγελος που κεραυνώθη,
κι όλοι γλυκανασαίνουνε τ' Aπρίλη οι κήποι·
κρυφοί αναπάντεχοι μέσα του κλαίνε πόθοι,
και τρίζει μια φωτιά, που κόσμους θα χαλάη·
κάτι που μένει αξήγητο και σε περνάει!

Πες μας τη φωτερή τ' αέρινου ιστορία,
του μαύρου θα σου πούμ' εμείς το συναξάρι,
κ' έλα να τα ταιριάσουμε τα δυο στοιχεία,
τη δύναμή σου εσύ με τη δική μας χάρη.
Στ' άφαντα, στα μικρά, στ' ανήλιαγα, στα κρύα
ζουν ένας κόσμος δουλευτάδες και κουρσάροι,
κ' έχουν οι δρόμοι και τα έργα τους και οι μέρες
κι όσα δεν έχουν των απέραντων οι αιθέρες.

Tη ζωή του μάς είπε το μελισσολόι
κι άστραψαν ως εμάς καινούρια νιάτα·
θάματ' ανυποψίαστα σκεπάζ' η χλόη,
στο πλάί μας το μυρμήγκι ανοίγει βαθιά στράτα,
μια σαύρα αργοσυρμένη μέσ' από κατώι,
χωρών, εθνών, τεχνών έφερ' εδώ μαντάτα.
Mια πεταλούδα, που έτρεχε για να παντρέψη
τα λουλουδάκια, μας επλάτυνε τη σκέψη.

Aπάντρευτη, άκαρπη, κι αξήγητη και ωραία!
Παράξενη είταν ώρα, ποιος θα το πιστέψη;
Bουλήθη ο θείος κόσμος, κ' έγινεν Iδέα,
και στη δική μας φανερώθηκε τη σκέψη.
Tώρα σ' αινίγματα και σε σκοτάδια νέα
είν' έτοιμη η ζωούλα μας για να μισέψη.
―Ώ Φοινικιά, αποκρίσου· να! φυλάει καρτέρι,
πριν πης το λόγο τον υπέρτατο, ένα χέρι.

Ώ Φοινικιά, μας έσπειρεν εδώ ένα χέρι,
και θα ξαναπλωθή, και θα μας ξερριζώση,
και θα πεθάνουμε· το κύμα και τ' αγέρι
και το νερό ανελεήμονα θα μας σαρώση,
και δε θα κλάψη μας τ' ολόανθο καλοκαίρι,
κ' η πλατιά πλάση το χαμό μας δε θα νιώση,
και κάτου από του ίσκιου σου τα μάγια πάλι
θ' αναστηθή μοσκόπνοη μια βλάστηση άλλη.
Kαι μήτε θα βρεθή για μας κανένα μνήμα
του διάβα μας το φάντασμα να συγκρατήση·
μονάχα ολόφωτο τριγύρω σου ένα ντύμα
με νέα μια λάμψη αχάλαστη θα σε στολίση,
και θα είναι η σκέψη μας κι ο λόγος μας και η ρίμα.
Kαι θα φανής εσύ στην ξαφνισμένη χτίση
σαν ένα χρυσοπράσινο καινούριο αστέρι.
Kαι μήτ' εσύ, μήτε κανείς δε θα μας ξέρη…

Rose of the winds

He touched me
so I rose
to his comand
I live to know
the pearl and weed
developed in the sea
his boundless breast
the silenced streams
fresh breath
of higher air
permitted now
transforms my face
to tenderness
and awe

SELVA OSCURA

tonight at 18.21 local time globally, I invite you to my first live cinema screening, of my short movie "Selva Oscura".The Polymorphic Man meets his Iron Queen for the first time, on the crossroad.
Dialogues by the Translators (on posters, road signs, hanging newspapers etc. all around you)
Sound design/music: Traf & Natur
360 degrees, Color, Sound, duration 15'.

Returning home

when my mother completes her act of love
my father will return to his home
fulfilled and in wisdom
happy that his children
loved him and did their best
for him

If we prove ourselves right
do we prove our lives wrong?

The game

in my maze
who is holding the thread
for my way out
I start feeling disoriented
and I conditioned myself
to go against my will to succeed
and in the light of day
I will be standing against
everything I believe in
victorious

"press escape to stop"

C'est le reve qui continue

http://www.youtube.com/watch?v=CkOmMVpz1tM